Macht van de zonde

Bij verschillende vragen op deze website worstelen mensen met een bepaalde zonde. Dit kan op het terrein van seksualiteit zijn, maar ook op allerlei andere terreinen. Vaak wordt als manier om daarmee te breken gezegd dat iemand moet vluchten tot Christus, omdat Hij van de macht van de zonde kan verlossen. Gelukkig dat we die mogelijkheid nog hebben! Wat ik me alleen afvraag is of God het bekeren van een zondaar kan uitstellen (misschien zelfs afstellen?) omdat een zondaar een bepaalde zonde blijft doen.

Als dat zo is, dan zou je dan alsnog jezelf moeten verlossen van de zonde. Dat lijkt me niet aannemelijk. Als dat niet zo is, dan kun je eigenlijk in die zonde doorgaan en ondertussen blijven smeken om verlossing. Dan zou God iemand bekeren die willens en wetens door blijft zondigen. Natuurlijk snap ik wel dat we zo niet horen te handelen, maar helaas zitten wij mensen niet meer in elkaar zoals het hoort. Dus zolang onze wil niet vernieuwd is door het bloed van Christus, hebben we helemaal geen zin om te stoppen met zondigen. Betekent dat in dat geval dat iemand met zo’n zonde pas kan stoppen op het moment dat hij persoonlijk Christus kent?

Een heel mooie en praktische vraag.

Was het maar zo dat wanneer je Christus persoonlijk leert kennen het zondigen voorbij is. Dat zou je wel willen, met name vanuit  je liefde tot de Heere en tot Zijn gebod. Maar Paulus, die door genade zo’n hekel heeft aan de zonde, moet belijden: toch doe ik de zonde (Romeinen 7). Maar het doet hem leed en hij wil er vanaf. Vandaar dat hij verlangt Christus meer te leren kennen, in de kracht van Zijn opstanding vooral. Zo ontstond een lied: “Hoe moeilijk is de strijd, Heer, die ik daaglijks ken, nu ik mag weten dat ik van mijn Heiland ben.”

We kunnen wel eens te gemakkelijk denken over en spreken van deze geestelijke strijd. Ik zou meer van deze strijders willen ontmoeten. Dan begrijpen we elkaar en kunnen we elkaar ook bemoedigen in deze strijd. Want als deze strijd ontbreekt...

Ds. J. van Amstel