Aan Marijke Rots. Wanneer is iets claimgedrag? Ik ben niet de vraagstelster, maa...

Aan Marijke Rots. Wanneer is iets claimgedrag? Ik ben niet de vraagstelster, maar ik begrijp wel de gevoelens van de vraagstelster, ook al ben ik een man.

Geachte meneer,

Op de vraag zal ik antwoord geven, maar de volgende zinnen kan ik niet plaatsen. Waarschijnlijk heeft u een antwoord gelezen... welk antwoord was dat?

Claimgedrag: iemand vraagt u iets waar u géén ‘nee’ op kunt zeggen, omdat... en dat kunnen vele redenen zijn. Of u kunt géén ja zeggen, omdat... vul maar in!

Bij claimgedrag is de ander níét vrij in zijn/haar antwoorden, in zijn of haar handelen omdat er allerlei verwachtingen zijn. U láát u claimen als het uw verwachtingen zijn. U wórdt geclaimd als het om de verwachtingen van de ander gaat (let maar op: men komt vaak letterlijk heel dicht bij staan!).

Een voorbeeld: men vraagt u voor een bestuursfunctie waar u geen zin in heeft, maar ja... iemand moet het toch doen, en u wilt aardig gevonden worden, of: vooruit dan maar, het gaat maar om een paar avonden per jaar. Men vraagt ù omdat u nooit nee zegt en dat is lekker makkelijk want dan hoeft men niet nog iemand anders te vragen, enz. enz. Kortom u hebt niet de vrije keuze om ja of nee te zeggen. In zo’n geval wordt u geclaimd, er wordt een beroep op u gedaan waarbij de argumenten ónecht zijn.

Hoe kunt u nu met claimgedrag omgaan? Door voor uzelf twee dingen na te gaan voor u antwoord of doet (het kan ook om gedrag gaan!): 1. antwoord geven op de vraag “wat is het probleem” en 2. antwoord geven op de vraag “wie heeft het probleem.” In het geval van bovengenoemd voorbeeld: 1. Het probleem is (ergens) een vacante bestuursfunctie, 2. Het is het probleem van een of ander bestuur dat een vacante plek vervuld wil hebben. U kunt ervoor kiezen om “ja” tegen de uitdaging te zeggen (vrije keuze!), maar u kunt ook gewoon eerlijk “nee” zeggen als het u niet past.

Beetje helder geworden? Kunt u iets met dit antwoord?

Hartelijke groeten,
Marijke Rots