Definitieve anticonceptie vanwege zware zwangerschappen

Ik ben een redelijk jonge vrouw van begin 30, moeder van drie kinderen. Mijn vraag gaat over gezinsvorming en specifiek het wel of niet aangaan van definitieve anticonceptie in onze situatie. De zwangerschappen van de kinderen verliepen door HG (hyperemesis gravidarum, red.) en een aangeboren hormonale afwijking van mijzelf heel problematisch. Feitelijk was ik de eerste 20 weken van de zwangerschap niet beschikbaar voor de kinderen, omdat dat lichamelijk gewoon niet ging en ik zelfs het licht niet kon verdragen. Zeker bij mijn jongste heb ik wel spijt gehad van de zwangerschap; het deed me heel veel pijn mijn andere kinderen als het ware te missen en een half jaar van hun ontwikkeling niet actief mee te maken.

Mijn oudste, die bovendien een psychische aandoening heeft, heeft erg veel last gehad van mijn afwezigheid. Hij is nog steeds heel angstig dat ik er niet ben of niet beschikbaar ben. Al met al heb ik in week 24 van de zwangerschap gezegd dat ik me wil laten steriliseren omdat ik nooit meer zwanger wil worden. Dit terwijl ik eigenlijk nog een kinderwens heb en geloof dat kinderen van God komen en ik die als geschenk wil ontvangen. Maar de rest noodgedwongen in de steek laten, druist in tegen alles waar ik me verantwoordelijk voor voel.

Nu mijn jongste 1 jaar wordt, vind ik eigenlijk dat ik over moet gaan tot de daad bij het woord voegen, hoe moeilijk ook. Ik ben erg bang dat ik zwanger-zijn ooit weer zie zitten (want ik zou nog dolgraag een eigen kindje ontvangen) en eenmaal zwanger moet ik er doorheen en de rest met mij. Vandaar dat ik in deze vraag specifiek spreek over definitieve anticonceptie conceptie en niet over tijdelijke.

Mijn oudste wil best meer broertjes of zusjes. Als ik er met hem over praat, zegt hij: “Maar mam, we kunnen toch bidden dat je deze keer niet zo misselijk bent?” Ik heb hem geantwoord: “Maar we weten niet zeker of dat dan ook gebeurt. En wat nu als het niet gebeurd?” Hij is dan heel stellig en zegt dan geen baby meer te willen. Mijn probleem is dat ik me naast mijn zoon dan zo ongelovig voel. Want God kan alles, maar als ik zwanger raak is er geen weg meer terug en ik ben het meest verantwoordelijk voor wat me al gegeven is. Ben ik werkelijk zo ongelovig? Of voel ik me te verantwoordelijk? Ik blijf er nu over dromen en zie het niet uitvoeren van sterilisatie als het plagen van mijzelf. En als verspeelde energie die ik aan mijn kinderen zou kunnen besteden. Wat is uw advies?

Tsjonge, die zwangerschappen zijn niet meegevallen. HG betekent hyperemesis gravidarum, wat wil zwegen dat je dan doorlopend heel erg misselijk bent en erg moet overgeven. Het is niet niks als je dan een half jaar uit de roulatie van je gezin bent en eigenlijk helemaal niets kunt doen. Wat dat betreft is dan de eerste zwangerschap nog het ‘makkelijkst’, omdat je je dan helemaal op die zwangerschap kunt concentreren en niet de zorg hebt voor de andere kinderen. Maar naarmate er meer kinderen zijn, wordt een nieuwe zwangerschap steeds moeilijker. Eerlijk gezegd vind ik wel dat de eerste verantwoordelijkheid uitgaat naar de kinderen die er al zijn. En natuurlijk is het zo dat als je weer onverwachts zwanger zou worden, je er dan weer voor gaat. Maar de vraag dringt zich op: moet je het daar op aan laten komen? Het feit dat u in alle drie de zwangerschappen zo beroerd bent geweest, laat zien dat het in de volgende zwangerschappen hoogstwaarschijnlijk niet veel beter zal zijn terwijl u bij iedere nieuwe zwangerschap de zorg hebt voor steeds meer kinderen. Ik kan mij goed voorstellen dat het u rust zal geven als u niet meer bang hoeft te zijn voor een nieuwe zwangerschap en dat sterilisatie in het vizier komt. Anders wordt het doortobben tot aan de overgangsjaren, wat nog wel 20 jaar kan duren in uw geval. Bovendien zal het ook een enorme invloed hebben op uw huwelijksleven omdat u iedere keer als er gemeenschap plaats vindt, u sowieso  bang zult zijn om zwanger te worden en dan dreigt het gevaar dat u uw man onbewust op afstand gaat houden. En dus gaat uw huwelijksleven er zo ook onder lijden.
 
U schrijft niet wat uw man er van vindt. Hij is er toch mede verantwoordelijk voor of zijn vrouw al dan niet zwanger wordt. En als je dan zo beroerd bent dat je zo’n 5 maanden uitgeteld bent, zal hij daar toch ook iets van vinden. 

U schrijft dat God alles kan en dat is ook zo. Maar God werkt wel door de gegeven omstandigheden heen. Je kunt ook zeggen dat God u toch heeft laten zien hoe een zwangerschap bij u gaat en dan hebt u er ook een verantwoordelijkheid in om daar wat mee te doen.

Samengevat: de eerste aandacht moet uitgaan naar de kinderen die u al heeft. En als je iedere keer zo lang bent uitgeschakeld dat je je gezin niet kunt runnen, dan is het goed te begrijpen dat je gedachten uitgaan naar een definitieve anticonceptie, sterilisatie is. Bij een sterilisatie wordt de toegankelijkheid van de beide eileiders geblokkeerd zodat de zaadcel de eicel niet kan ontmoeten en er dus geen bevruchting kan optreden. Hierbij wordt er dus geen beginnend nieuw leven vernietigd.    

Alie Hoek-van Kooten