Christen zijn met zekerheid

Afgelopen twee jaar ben ik op een andere manier gaan luisteren naar de preken (Gereformeerde Gemeenten). Ik word er meer persoonlijk in aangesproken dan vroeger. Ik kreeg meer behoefte om 'goede' boeken te lezen waarin de weg naar God wordt aangewezen zoals bijvoorbeeld de Christenreis. Dit wekte een verlangen op om Diezelfde God persoonlijk te mogen kennen. Ik heb mezelf in allerlei stadia bevonden (ik weet niet of dat normaal is?) waarin ik mijn zonde voelde wanneer ik deze deed, mezelf dan probeerde te beteren met daarbij het gevoel te hebben dat ik goed bezig was, maar het daarna weer te verknoeien, waardoor ik uiteindelijk na veel pogingen verslagen ten eind kwam en mezelf voor de Heere heb uitgestort omdat het mij niet lukte oprecht voor Hem te leven.

Nu hebben we afgelopen biddag de kanselboodschap gehad en naar aanleiding daarvan een preek gehad over Jeremia 3:22. Deze preek kwam zó bij mij binnen, alsof Christus daar stond met zijn armen wijd open: “Keer je om, Ik zal je genezen!” Ik kon niets anders doen dan komen en heb ook letterlijk gezegd: “Hier ben ik dan, doet U wat U behaagd.” Toen ging die maand voorbij en vroeg ik me af: is dit nu bekering? Wanneer ben je nu bekeerd?

Ik heb veel gezocht in de Bijbel, Dordtse leerregels, Belijdenis des geloofs, Catechismus en dan die bekende verzen zoals: “De Geest die getuigt...” Ik mag er volkomen op vertrouwen dat Jezus ook voor mij gestorven is en mijn zonde op Zich heeft genomen, omdat het in de Bijbel staat dat wie tot Hem komt, Hij niet uit zal werpen. Toch steekt soms de twijfel op met de vraag of ik wel bekeerd ben en geborgen ben in Hem, of dat ik mezelf bedrieg, terwijl ik al mijn noden steeds bij Hem neer mag leggen en in Hem alle goeds zie van wat er om mij heen gebeurt. Daarnaast weet ik dat wat nu is, nooit geweest is. Die twijfel voelt niet goed. En toch… ik zou zo graag een briefje krijgen met dat het goed zit. Snapt u? Hoe kun je nou vasthouden aan de zekerheid van het geloof?

Beste vraagsteller,

Je kunt geen christen zijn zonder geloof. Je kunt wel christen zijn zonder zekerheid. Iedere christen kent tijden dat de zekerheid weg lijkt, zoals de zon bedekt kan zijn door een wolk. Maar zoals de zon nog steeds schijnt als er wolken voor hangen, zo is ook een ware christen nog steeds gered als de zekerheid er een bepaalde periode niet is.

Tegelijk: het is goed om te staan naar zekerheid en je vraag is (even in mijn woorden): hoe vind ik die zekerheid en hoe houd ik die vast?

De eerste vraag is dan: waar zoek je die zekerheid? Het door jou genoemde briefje uit de hemel gaat niet komen. En waarom niet? Omdat God geen extra briefjes stuurt naast de prachtige brief die Hij ons heeft toevertrouwd, namelijk zijn Woord. Vaak wordt de zekerheid gezocht op de verkeerde plek. We zoeken het in ons gevoel, in onze bevinding, maar als het gevoel ontbreekt en we niet of nauwelijks ‘bevinden’ dat het Woord van God waar is, beginnen we aan alles te twijfelen. Of we zoeken het in de kenmerken, maar juist als ons geloof aangevochten wordt, als er dikke wolken voor de zon zitten, kunnen we die kenmerken niet vinden of trekken we ze in twijfel. Of we doen als de Galaten die, na met de Geest begonnen te zijn, op de werken van de wet vertrouwden. Dan meten we ons geloof af aan de heiligheid van onze levenswandel. Hebben we het er een dag voor ons idee goed afgebracht, dan voelen we ons goed, dan ‘geloven’ we, maar vallen we de dag erna in zonde, dan twijfelen we weer aan alles.
 

"Zoals de zon nog steeds schijnt als er wolken voor hangen, zo is ook een ware christen nog steeds gered als de zekerheid er een bepaalde periode niet is"
 

Paulus wijst de juiste weg aan het begin van hoofdstuk 3 van de Galatenbrief. De Galaten hebben de Geest ontvangen uit de prediking van het geloof (vers 2). En wat hield die prediking in? Dat komt in het eerste vers duidelijk naar voren. Jezus Christus werd door Paulus in zijn prediking zo voor de ogen geschilderd, alsof Hij onder hen gekruisigd werd. Die prediking hebben zij geloofd.

Anders gezegd is de eerste vraag: heb je goed zicht op de rechtvaardiging door het geloof alleen? Besef je dat alleen het werk van Christus, zonder iets van jezelf, de grond is van je aanneming bij God? Dat je als zondaar, en alleen als zondaar, gerechtvaardigd wordt door het geloof? Zeg je het Avondmaalsformulier na dat je midden in de dood ligt, maar dat je de zaligheid buiten jezelf zoekt in Jezus Christus? In de woorden van J. C. Ryle: “De gelovende ziel moet weten wat het is om eenvoudig te geloven en door het geloof gerechtvaardigd te worden, voordat hij kan verwachten zich verzekerd te voelen.”

Naast het ontbreken van een goed zicht op de rechtvaardiging, noemt Ryle in zijn prachtige verhandeling over zekerheid (in: “Heiligmaking”) nog twee redenen waarom de zekerheid kan ontbreken: traagheid en een inconsequente levenswandel. Je moet je ‘benaarstigen’, dat wil zeggen beijveren, om je roeping en verkiezing vast te maken, schrijft Petrus in 2 Petrus 1:10. Hoe dat moet beschrijft hij in de verzen 5 tot en met 8 van datzelfde hoofdstuk. Voor een mooie uitwerking hiervan verwijs ik je naar de twee preken van ds. C. Harinck op Prekenweb over 2 Petrus 1:10a “Roeping en verkiezing” en 2 Petrus 1:10b “De weg tot geloofszekerheid.”

Wat een inconsequente of slordige levenswandel betreft, zonde maakt scheiding tussen ons en God. Om in het gebruikte beeld te blijven: inconsequentie brengt wolken tussen ons en de zon. De zon schijnt, maar je ziet haar niet en je voelt haar warmte niet. We mogen niet slordig leven, maar worden geroepen tot een heilige wandel. “Dit is de wil van God: uw heiligmaking” (1 Thessalonicenzen 4:3). Ryle noemt in dit verband onder andere 1 Johannes 3:18 en 19: “Laat ons niet liefhebben met het woord, noch met de tong, maar met de daad en waarheid. En hieraan kennen wij dat wij uit de waarheid zijn, en wij zullen onze harten verzekeren voor Hem.”

Zoek dus de zekerheid buiten jezelf. Vertrouw op de beloften van God. Vertrouw op het volbrachte werk van de Heere Jezus Christus. “Werp, voor elke blik die je op jezelf werpt, tien blikken op Christus” (McCheyne in een brief uit zijn nagelaten geschriften). Wees ijverig in het zoeken van de dingen die boven zijn, waar Christus is (Kolossenzen 3:1) en leef zo heilig als een verloste zondaar leven kan.
 
Ik eindig met de conclusie van Ryle: “Degene die het dichtst met God in Christus wandelt, zal over het algemeen in de grootste vrede bewaard worden. De gelovige die de Heere het meest ten volle navolgt en naar de hoogste mate van heiligheid streeft, zal gewoonlijk de meest verzekerde hoop genieten en het helderst overtuigd zijn van zijn eigen zaligheid.”

Ik hoop dat dit antwoord je verder helpt.

Van harte Gods zegen toegewenst,
J. Noordzij