Bekering vlak voor zondvloed

Begrijp ik het nou goed uit de kanttekening van 1 Petrus 4:6 dat er misschien mensen waren die zich bekeerd hebben onder Noachs’ prediking en toch verdronken zijn (kanttekening 21)?

"Gelijk het kan zijn, hoewel Petrus dit niet klaarlijk zegt, dat enigen zich in het einde nog bekeerd hebben, ziende dat God Zijn straf alrede over hen zond. Immers blijkt hieruit dat God daarom Noach hun tot een prediker heeft gezonden, om hen tot bekering te noden, opdat, zo hun lichamen vergingen, tenminste hun zielen behouden werden."

God nodigde toch niet alleen tot bekering, maar ook tot behoud in de ark?

Beste vriend of vriendin,

Je noemt de tekst uit 1 Petrus 4. Voor de duidelijkheid zal ik deze eerst maar voluit weergeven: “Want daartoe is aan de doden het Evangelie verkondigd, opdat zij wel geoordeeld werden naar de mens in het vlees, maar ook zouden leven naar God in de geest.”

De desbetreffende kanttekening spreekt over mensen, die zich op het laatste moment voor het begin van de zondvloed bekeerden en -hoewel zij door het water van de zondvloed stierven- toch behouden werden. In dit verband wordt gedacht aan Noach, die het evangelie verkondigde.

Dat de Statenvertaling in de kanttekening op een vers uit hoofdstuk 4 naar de zondvloed verwijst, zal wel voortkomen uit wat Petrus in hoofdstuk 3 hierover zegt. Intussen is de uitleg van de kanttekening heel opvallend. Kennelijk hielden de vertalers er rekening mee dat er tijdens de zondvloed mensen waren die zich op het laatste moment tot God bekeerden: toen de deur van de ark al gesloten was. Of dit ook zo geweest is: we weten het niet. In ieder geval wordt deze mogelijkheid op geen enkele plaats in de Bijbel genoemd. Het behoort tot de verborgenheden, waar we niet in kunnen doordringen.

Het is natuurlijk wel een ‘aanlokkelijke’ gedachte, want je gunt iedereen de zaligheid. Maar of dit zo bij het begin van de zondvloed zo is geweest: we moeten dit in Gods hand geven. Hoe dan ook: in de Bijbel (ook in de evangeliën) wordt de zondvloed gezien als een absoluut einde van de genadetijd. 
 

"De kanttekening spreekt over mensen, die zich voor het begin van de zondvloed bekeerden en -hoewel zij door het water van de zondvloed stierven- toch behouden werden"

Maar nu de kanttekening naar aanleiding van 1 Petrus 4:6. Is het terecht dat hierin naar de tijd van de zondvloed verwezen wordt. Kennelijk niet. Alle uitleggers, bijvoorbeeld ook Matthew Henry, denken hierbij aan de prediking van het evangelie, hetzij in alle tijden, hetzij in de tijd van Petrus zelf. Ze zien dus geen speciaal verband met de zondvloed.

Intussen is het wel een moeilijke tekst: een evangelie dat aan ‘doden’ wordt verkondigd. Voor alle duidelijkheid gebruik ik een voorbeeld. Iemand kan zeggen: mijn overleden vader heeft vroeger zijn huis gebouwd. Dan begrijpen we direct wat er bedoeld wordt: mijn (inmiddels) overleden vader heeft (toen hij leefde) zijn huis gebouwd. 

Zo wil ik deze tekst ook lezen: aan de (inmiddels) gestorven (dus nu: dode) gelovigen is (toen zij nog leefden) het evangelie verkondigd. Het was in de tijd van het Nieuwe Testament niet ongebruikelijk om de mensen, wier leven achteraf beschreven wordt, ‘doden’ te noemen. Petrus doelt hier op de gelovigen die in hun leven de Heere liefhebben. Maar dat betekent niet dat zij niet behoeven te sterven. Ook de gelovigen ondervinden de gevolgen van de zondeval: de dood, die als een oordeel in het menselijk bestaan is gekomen. Alleen: zij worden niet veroordeeld tot de eeuwige dood, maar moeten wel de gevolgen van de zonde dragen. Dat bedoelt Petrus. Als hij schrijft: zij worden ook geoordeeld.

Maar daarmee is het laatste woord niet gezegd. Ook al moeten de gelovigen sterven als straf op de zonde, zij gaan daarmee niet verloren. Zij hebben leven in zich, dankzij het werk van de Heilige Geest. Leven door het geloof, zolang zij op aarde zijn en eeuwig leven, straks bij de Heere.

Petrus schrijft dit ook als een tegenstelling tot de voorgaande verzen, waarin gesproken wordt over het oordeel over de goddelozen die zich niet tot God bekeren. Zij maken het oordeel ten volle mee: het sterven als straf op de zonde en het eeuwige oordeel. En dan schrijft hij tot troost en bemoediging voor de gelovigen dat zij weliswaar ook moeten sterven, maar dat zij ondanks die straf op de zonde het leven vinden bij de Heere.

Vervolgens lezen we nog even verder: na wat Petrus schrijft, wijst hij erop dat het einde van alle dingen nabij is en dan de gelovigen daarom de taak hebben, heilig en in de vreze Gods te leven. De troost van de genade brengt dus meteen een heilige roeping met zich mee.

Het was geen gemakkelijke tekst die je mij aanreikte, maar het is goed, om je echt in de Schrift te verdiepen. En de les is: ondanks ons leven ‘in de schaduw van de dood’ mogen we weten dat ook dán ons het evangelie wordt voorgehouden, opdat we léven zullen met God. Dat is een heerlijk uitzicht!

Ds. W. Arkeraats