Gevoelens voor een andere man
Ds. H.H. Klomp | 14 reacties | 24-11-2025| 09:45
Vraag
Ik ben een jonge vrouw, jong getrouwd met kleine kinderen en ik merk nu ook dat ik gevoelens heb voor een andere man. Ik zie hem (gelukkig) bijna niet maar het houdt me letterlijk dag en nacht bezig. In mijn gedachten stel ik me voor hoe het zou zijn om met hem te zijn en ik kan niet tegelijkertijd liefde tonen aan mijn eigen man. Het ging niet zo fijn tussen ons en daar hebben we wel een gesprek over gehad en er komt ook wel verbetering in, maar ik vind het wel erg dat ik in mijn hoofd zo bezig ben met een ander.
Ik ga naar een psycholoog waar ik het ook mee besproken heb en zij zegt dat het vaak aangeeft dat er iets in je huwelijk niet goed gaat en dat je de keus moet maken of je er aan werkt of niet. In mijn hoofd weet ik ook wel dat relatie met de andere man praktisch niet makkelijker zou zijn, maar mijn gedachten verheerlijken het en ik kan niet relativeren. Wat moet ik doen? God lijkt zo ver en ik zak in zondige gedachten weg. Ik weet het niet meer. Ik merk dat ik in de wereld wegzak en geen hoop meer heb.
Antwoord
Dolende vragensteller, wat een narigheid. Goed dat je persoonlijke hulp hebt ingeroepen. Maar ook in geestelijk opzicht is er huiswerk. Je zult samen ook in de kerk getrouwd zijn. Was het uit liefde? En wat was de trouwtekst? Ben je met die woorden uit de Bijbel ook (gelovig) werkzaam geweest? Die kant moet het op. In jouw situatie (verlangen naar een andere man) ben je bezig Gods gebod te overtreden. Hoe meer je die drang toelaat in de gedachten, des te verder raak je weg van je eigen man, je gezin en uiteindelijk ook van God. Ga die kant niet op! Laat de macht van de boze het niet winnen, maar zoek de HEERE en leef! Persoonlijk en samen als echtpaar.
Ik ken je niet en dus ook de feitelijke wantoestand niet. Daarom is het moeilijk om een antwoord te formuleren. Maar één ding is beslist zeker: zet die verleidende gedachten uit je hoofd en uit je hart! En dat zal alleen maar lukken als je hoofd en hart en gevoel (weer) gevuld worden met de liefde tot God en je eigen man - vader van de kinderen. Volg de bijbelse lijn, persoonlijk en samen.
Zie bijvoorbeeld 1 Korinthe 7: 2-5,10. Want in het onderhouden van Gods geboden is een groot loon! Zie Psalm 19:8-15. Levend vanuit die vreze des HEEREN komt er een vertrouwensband met God en ook (weer) met elkaar. Dan worden verhoudingen vernieuwd en verdiept. Ook in huwelijk en gezin. Dat te leren geloven en ervaren wens ik je toe. Ook voor je eigen man en de kinderen. Nog eens: zoek die HEERE en (her)leef! Dan komt het (weer) goed en dan gaat het ook goed. Onder Gods leiding en Zijn bescherming!
Groet en zegen,
Ds. H. H. Klomp
Dit artikel is beantwoord door
Ds. H.H. Klomp
- Geboortedatum:05-04-1949
- Kerkelijke gezindte:Christelijk Gereformeerd
- Woon/standplaats:Veenendaal
- Status:Actief
Bijzonderheden:
Met emeritaat sinds januari 2017.
Bekijk ook:
Dit panellid heeft meerdere artikelen geschreven
https://www.psychologie.nl/advies/getrouwd-maar-al-jaren-verliefd-op-collega/
Maar als de angel eruit is kan het goedkomen. Blijf niet rondlopen met deze gedachten. Goed dat je ze hier deelt, deel ze ook met hem.
Succes!
Als je het geheim houdt, kan het blijven sudderen en groeien.
Belijd je schuld in alle eerlijkheid en ook met verwachting in gebed aan de Heere. Hij wil dat zeker zegenen, want Hij Zelf heeft het huwelijk ingesteld en alle ontrouw verboden. Dat eerst! Als je het nu in je besluiteloosheid met je man deelt, dan leg je de last op zijn schouders. En wie zal zeggen wat dat met een man doet?
Daarom, wat ik je raden mag: draai de volgorde niet om. Eerst een vaste keuze met belijdenis van schuld en verwachting van Gods hulp. En maak het tegelijk praktisch door te doen wat @arendine schrijft.
Je hebt er destijds voor gekozen om jong te trouwen en open te staan om jong kinderen te krijgen. Dat kun je niet meer terugdraaien. Accepteer de consequenties van je keuzes en wordt echt volwassenen. Kies opnieuw voor je man, nu als volwassen vrouw.
Wees ook mild voor jezelf. Je hebt misschien een stuk onbezorgde jeugd gemist met kalverliefdes en vriendjes. Wellicht is dat een van de aanleidingen voor de verliefdheid.
Neem in gedachten maar afscheid van je jeugd. Sterkte!
Ik merk dat m´n hart naar je uit gaat. Het is soms als buitenstaander ´gemakkelijk´ om te zeggen dat je de juiste keuze moet maken. Echter is verliefdheid doorgaans een prettig gevoel. Het helpt misschien te beseffen dat je wanneer je verliefd bent, niet realistisch kunt nadenken, simpelweg door de dopamine die erbij vrij komt.
Verliefdheid an sich hoeft niet zo dramatisch te zijn; ik denk dat mensen zich er niet altijd van bewust zijn hoe snel dit kan ontstaan. Op het moment dat het dan niet fijn gaat binnen je relatie, is het vele malen fijner om aan het verliefde gevoel te denken. Logisch, want fijne gevoelens zijn leuker dan niet fijne gevoelens. Door het zó groot te maken dat je er (zoals je zegt) in weg zakt, en jezelf erom verfoeid wordt het veel groter dan wanneer je er een meer 'luchtige' conclusie van maakt. Als ik het goed begrijp is er verder niets gebeurd tussen jou en de andere man. Haal de druk er voor jezelf af, maak het 'kleiner' en ga het aan je man vertellen.
Wanneer je eerlijk gaat zijn naar je man (en nee dat is niet gemakkelijk) gaat het jullie beiden helpen om te bouwen op een realistische, eerlijke grond. Je zou hierbij hulp kunnen zoeken of een goede cursus volgen om samen sterker te worden...
Stap 1 van elke verslaving is om het niet meer geheim te houden.
Heroïne op zich zorgt er niet voor dat je tanden rotten. De drang naar heroïne maakt dat vergeet je tanden te poetsen, want je moet op zoek naar je volgende fix.
Het is misschien wat zwart/wit maar de boodschap lijkt me helder.
Mocht een van ons ooit toch onverhoopt in de ban raken van een ander, dan bedruk ik een dekbedovertrek met honderd ‘is-dit-het-me-waard-vragen’. Twee gebroken gezinnen: is dit het me waard? Verwarde, verdrietige, beschadigde kinderen: is dit het me waard? De pijn van vier paar ouders: is dit het me waard? Financiële rompslomp: is dit het me waard? Huis in de verkoop: is dit het me waard? Geroddel achter je rug: is dit het me waard? Families overhoop: is dit het me aard? Spanning op verjaardagen: is dit het me waard? Scheve gezichten van collega’s: is dit het me waard? ‘En ze zijn nog christen ook’: is dit het me waard? Een slecht voorbeeld voor je nageslacht: is dit het me waard? De kans dat ook je kinderen zullen scheiden aanzienlijk vergroot: is dit het me waard? Een verkilde relatie met God: is dit het me waard?
Wie durft onder een dergelijke lap stof nog van dubieuze dingen te dromen?
Ik lees ook niet dat jullie berichten uitwisselen. Als dat wel zo is> subiet stoppen.
Ik krijg eerder het gevoel dat je druk en moe bent en het getrouwde leven je tegenvalt. Maar als er welwillendheid is van beide kanten vecht er dan voor. Zoek samen met je man iets om te doen wat jullie beiden leuk vinden. Zoek eenmaal per maand een oppas en ga op een date met je eigen man. Verzin eens wat leuks. En misschien moet je wel niet zo'n groot probleem maken van die verliefdheid.
Dank voor alle antwoorden,
Met name Rembrand en zuster saar,
Mijn jeugd was niet altijd makkelijk, ik kon nooit goed met gevoel omgaan.
Fijn dat je dit zegt want zo voelt het inderdaad echt. Je denkt dat het je nooit zal overkomen totdat het wel gebeurd.
Ik weet ook dat de oorzaak is dat de relatie met mijn man een beetje wankel is nu en dat de ander heel fijn met onze kinderen omging en een zachte man is, dat dat iets in mij losmaakte wat ik mis in mijn huwelijk op dit moment. We hebben hier overigens een goed gesprek over gehad. Niet zozeer in detail dat ik gevoel had voor de ander maar wel dat het niet goed zat in onze relatie en dat we hier aan gaan werken.
Hansa, ik zie mezelf niet persé als slachtoffer maar wel als schuldig aan die gedachten vandaar ook mijn vraag hier. Ik kom er namelijk echt niet uit. Ik ben momenteel ook in afwachting op testen die gaan aanduiden waar ik last van heb; ADHD/autisme oid. En dat maakt mijn gedachtengang ook moeilijk waar een ander persoon er misschien wat nuchterder in zou zijn. Hier ga ik gelukkig wel medicatie voor krijgen.
Het is ieder geval duidelijk dat ik hier op eigen kracht alleen niet uitkom en dat ik God ook nodig heb.
Helemaal niet vreemd wat er bij je gebeurd, mijn inziens volledig logisch en menselijk.
Ik vraag me dan ook af of je het wel moet willen onderdrukken met medicijnen.
Nadenken over de vragen die ds Klomp stelt kan zeker geen kwaad en voor je zelf bepalen hoeveel ruimte je het wil geven. Alles wat je aandacht geeft dat groet, zowel met positieve als negatieve aandacht. Uit alles merk ik dat je zelf ook geen brokken wilt!
Uit mijn eigen ervaring kan ik zeggen dat symptoombestrijding niet werkt, dan komt het op een andere manier en eventueel met een ander persoon weer terug. Weet dat er veel meer (helften van) stellen zijn waar dit speelt! De ene persoon is sterk genoeg om het te negeren, de ander verkeerd in de omstandigheden waardoor het toch (ongewild) door de vingers glipt en uitloopt op zonden. Wie meent te staan moet zich realiseren dat de duivel aan hem/haar niet eens verleidingen hoeft los te laten..
Mag ik (denkbeeldig) naast je staan? En je op afstand mogen bemoedigen? Je bent goed bezig door te realiseren wat er in/met je gebeurd en te informeren wat je zou kunnen doen! Geef je zelf een schouderklop, je bent al veel verder dan heel veel andere mensen in jouw situatie!
Sterkte in jouw strijd, laat je niet deprimeren door mensen die met vingertje klaarstaan en je (achteraf en van afstand) een schuldgevoel geven. Geloof in jezelf en vertrouw op God die den getrouwden Zijn hulp en bijstand altijd wil bewijzen, ook wanneer men zulks allerminst verwacht.
Wij baden in onze eenzaamheid doordat familie en kerkleden afstand namen om mensen op ons pad. Toen kregen we nieuwe vrienden op onze weg die op hun beurt ook nieuwe vrienden konden gebruiken. Verrassende wegen kunnen leiden tot verwonderende uitkomsten!
Bedankt voor je liefdevolle reactie!
Doe me echt goed :)
Fijn dat jullie God zo ook dichtbij hebben ervaren. Ik ervaar Hem ook wel maar soms ook moeilijk hoor door de omstandigheden heen te kijken.
Ik weet niet of het zo overkwam maar ik ga geen medicatie nemen elleen naar aanleiding van dit “gevoelens probleem” hoor.
Het speelt al jaren, na de kinderen onbehandelde depressie icm adhd klachten, daar kreeg ik allerlei andere klachten van zoals dwanggedachten etc. En daarom krijg ik nu als het goed is uiteindelijk adhd medicatie of antidepressiva. Het brengt als het goed is wel wat meer orde en rust in de gigantische chaos in mijn hoofd!
