Veranderde opvattingen Ger. Gem. over echtscheiding

Een jaar of acht geleden werd ons huwelijk ontbonden. Mocht het wel zonder overspel? Het was kwaadwillende verlating, dacht ik. Omdat we geen eigen (Ger. Gem.) predikant hadden en hebben en de kerkenraad er ook niet goed raad mee wist, belde ik een bekende predikant. Er volgde een goed gesprek. Er kwam ter sprake, scheiding door overspel, kwaadwillende verlating en om godsdienstige redenen. Bij de Gereformeerde Gemeenten was alleen echtscheiding door overspel toegestaan sinds 2014 (?). Voor die tijd was het iets ruimer.

De predikant zei: het zou heel wat waard zijn als een universitair student onderzoek zou doen naar de veranderde opvattingen bij de Ger. Gem. over echtscheiding en de manier waarop het rapport uit 2014 (?) tot stand is gekomen. Ik mocht naam van de predikant nooit bekend maken en tot op heden heb ik ook nooit zijn naam genoemd. Ik dacht jaren lang: laat maar. Maar toch denk ik er vaak aan terug. De predikant zei dit toch niet zomaar?

Beste vraagsteller,

Een bestudering  van de Bijbels gegevens voor echtscheiding zijn  inderdaad overspel, kwaadwillige verlating en een gedwongen niet-christelijk leven de redenen voor ontbinding van een huwelijk. Daarna kon de achtergebleven partner weer trouwen. Zo oordeelden ook de reformatoren. Over het laatste zei Paulus: als de man bewilligt bij u te wonen en niet dwingt tot verering afgoden, dan de  man niet verlaten. We moeten proberen hen voor God te winnen.
  
Ds. de Gier heeft deze visie altijd verdedigd. Maar het aantal scheidingen en de gemakkelijke manier waarop men dat doet heeft de synode tot nieuwe gedachten gebracht. Men heeft het beperkt tot aanhoudend overspel. Het zou inderdaad goed zijn indien nauwkeuriger wordt onderzocht hoe de kerk daar in de loop der eeuwen over heeft gedacht. Iedere tijd kent immers zijn problemen. In de tijd van de Reformatie was dit dikwijls verlating en verstoting van de huwelijkspartner vanwege het geloof.
  
Ds. C. Harinck