Het zout der aarde

Ik heb een vraag over het zout der aarde zijn. De Heere Jezus sprak over dat wij het zout der aarde zijn, in de context zoals zout smaak geeft aan het eten. Bij “zout der aarde zijn” had ik altijd een ander beeld, waarvan ik me afvraag of dat op dezelfde manier kan worden opgevat als wat Jezus bedoelde met smaak geven aan het eten.

Zout heeft verschillende eigenschappen. De eigenschappen van zout waar ik altijd aan moest denken bij dit vers zijn irriterend en reinigend. Zoals wanneer je met een wondje de zee in loopt en het zoute water je wondje irriteert en prikkelt, wat je laat weten dat je een wondje hebt en tegelijk je wond reinigt. Zo vatte ik het zout der aarde zijn altijd op. De boodschap/verkondiging van de waarheid en het evangelie over zonde en nood voor redding irriteert bij mensen, omdat ze het vaak niet willen horen. Maar tegelijk reinigt het doordat het tot bekering en geloof beweegt. En wanneer wij niet meer het evangelie uitdragen en niet meer ‘irriterend’ zijn voor de wereld we eigenlijk onze zoute eigenschap verloren hebben en nutteloos geworden zijn, zoals het smaakloze zout in Jezus’ context van het eten nutteloos is geworden.

Is dit een goede analogie voor “het zout der aarde zijn” op de manier waarop de Heere dit bedoelde of was zijn bedoeling in de context van smaak en eten toch echt anders? En als die anders was, zou ik deze analogie wel mogen gebruiken als die juist is of moet je echt strikt bij de andere analogie van zout der aarde zijn die de Heere gebruikt blijven?

Bij zout kunnen onze gedachten allerlei kanten opgaan. Jij denkt dan aan het feit dat zout irriterend is. En zo moeten christenen door de boodschap van bekering en geloof ook irriterend zijn. Het valt mij echter op dat de Heere Jezus over zout en licht spreekt.  Hij zegt: U bent het licht der wereld. En dat is iets positiefs. Zo geloof ik ook dat de betekenis van zout positief bedoeld is.
 
Dat klopt ook met de manier waarop in de tijd van de Heere Jezus zout met name gebruikt werd, namelijk om het bederf tegen te gaan. In die tijd waren er geen koelkasten en diepvriezers. Zout was vooral conserveringsmiddel. Zo moeten ook christenen het bederf van de wereld tegengaan. Door de zonde slaat het bederf alom toe. De wereld dreigt ten onder te gaan. De ongerechtigheid wordt steeds meer openlijk uitgeleefd. Mensen gaan verloren. Het ontbindingsproces grijpt om zich heen. Zout is nodig. Christenen die met woord en daad de Heere dienen. Die zich niet terugtrekken in hun hoekje. Pas wanneer het zout op het voedsel gestrooid wordt en er doorheen gemengd wordt, zal het zijn werking hebben. Zo ook wanneer het zout van christenen de wereld doordringt. Door onze levenswandel, door onze contacten op het werk, op school en in de vriendenkring. 

Schrijnend is het wanneer het zout zijn smaak verliest. Je schrijft daar ook over in je vraag. Dat kon gebeuren met het zout dat in Israël gewonnen werd, omdat het met kalk en plantaardige resten was vermengd. Het kon verkeerd gaan smaken. Het krijgt een bedorven smaak. Zo kunnen mensen die christenen heten ook verkeerd gaan smaken. Ze smaken naar de wereld, worden steeds meer wereldgelijkvormig. Daardoor wordt de kerk van binnen uitgehold. Daardoor hebben we geen boodschap naar buiten toe.

Luister naar de Heere Jezus. Hij spreekt tot de discipelen en over hun hoofd ook tot de menigte en zegt: “U bent het zout der aarde.” Let er  op dat de Heere Jezus verder gaat met zijn onderwijs.  Nadat Hij de zaligsprekingen heeft uitgesproken vervolgt hij met het concretiseren van de geboden.  In dat kader staan de woorden: “U bent  het zout der aarde.” Het is echt noodzakelijk dat we dat zijn. Smakeloze christenen dreigen -volgens het woord van Jezus- buitengeworpen te worden. Laat Christus als de grote Leermeester ons onderwijzen. Als we leven in verbondenheid met Hem zijn we het zout der aarde.

Ds. W. G.  Hulsman