Ik Wil Niet Schreeuwen

C. M. Chr. Rots - de Weger / 5 reacties

06-08-2020, 08:06

Vraag

Volgens man en kinderen (tieners, schoolkinderen en baby) ben ik best een leuke moeder. Of het waar is weet ik niet maar we hebben het vaak best leuk met elkaar, ik vind ze ook gewoon leuk, kan best veel van ze hebben en ik ben nooit lang boos. Dat klinkt natuurlijk leuk, maar... (er moet natuurlijk een maar op volgen), ik heb tegelijkertijd ook een probleem. Vind ik zelf. Als ik de kinderen niet meer kan bereiken, letterlijk (fysieke afstand), figuurlijk (onbereikbaar gedrag) en ik wíl dat ze luisteren, dan gebeurt het dat ik mijn stem verhef. “Hou nu eens op! Ben je nu helemáál gek geworden?! Is het nu eens afgelopen?! Klaaaaarrr!!” Dat soort fraaie zinnen met een al even fraai geluid zeg maar. Natuurlijk weet ik zelf ook wel dat ik op die manier niet moet willen bewerkstelligen dat ze naar me luisteren, maar ik weet niet hoe ik het anders doen moet.

Elke dag begin ik positief en het gaat gelukkig ook regelmatig goed, maar dan toch komt er telkens weer zo’n moment dat ik mezelf ergens machteloos aan de zijlijn tegenkom als een bulderende marktverkoopster. Niet dat het echt helpt trouwens. De kinderen weten wel dat ma nooit erg lang boos is, maar zo wil ik het gewoon niet. Ik Wil Niet Schreeuwen, punt. Voor hen niet, voor mezelf niet, voor niemand niet. Maar hoe?!

Intussen schaam ik me ook voor de buren. Hen hoor ik namelijk nooit! Natuurlijk zullen zij ook vast weleens schreeuwen, maar ik denk dat ik altijd net afwezig ben als zij van leer trekken. Dus lotgenoten heb ik ook al niet. Buiten voel ik de ogen (of beter gezegd de oren) van de buurt op me gericht, dus probeer ik het niet te doen (wat me ook niet altijd lukt) maar heb ik binnen soms net een brul gegeven, kom ik er tot mijn onaangename verrassing achter dat er een raam of deur open staat.

De kinderen luisteren helaas vaak niet goed. Ze zijn vaak heel moeilijk te bereiken. Man is veel weg vanwege zijn werk, maar naar hem luisteren ze overigens wel zonder dat hij er al teveel moeite voor hoeft te doen. Natuurlijk heb ik zijn manier ook al uitgeprobeerd en eigenlijk doe ik het niet veel anders, maar bij mij werkt het zo niet.

Kort samengevat is mijn vraag: hoe zorg ik ervoor dat ik mijn stem binnen de kaders houd? En een situatie creëer van: “Piet, Kees, Jan, komen jullie?” Desnoods vergezeld van wat bescheiden handgeklap voor mijn part, maar dat dan daar het kroost fijn komt aangewandeld? Dat klinkt me namelijk werkelijk als een droom in de oren.

Antwoord

Beste moeder,

Om maar met de deur in huis te vallen: u schrijft slechts over “ik wil niet schreeuwen”, maar hoe kijkt u naar uzelf in de zin van de persoon die u bent met een achtergrond en mens/wereldbeeld? Want: hoe kan het, dat u bijvoorbeeld zo gefocust bent op wat “de buren” zien cq. horen? Wellicht is het goed om daar eens bij stil te staan... of opnieuw een brief te schrijven! 

Tenslotte, drie dingen... dus na lang wachten door de vakantietijd eerst maar eens een heel korte reactie.

1. U bent niet volmaakt, maar mag fouten maken, toch? Perfectionistisch misschien, of gevoelens van schuld, of... vult u dat eens in!

2. Wanneer u de neiging krijgt om te schreeuwen (waardoor dan ook): hand op de mond, omdraaien of desnoods midden in de zin stoppen en u verontschuldigen. Dàt maakt waarschijnlijk wél indruk.

3. Waardevolle adviezen leest u in het boek: “Kinderen en grenzen” van Henry Cloud en John Townsend.

Ik hoor graag nog eens van u,
Marijke Rots

C. M. Chr. Rots - de Weger

C. M. Chr. Rots - de Weger

  • Geboortedatum:
    18-02-1947
  • Kerkelijke gezindte:
    Christelijk Gereformeerd
  • Woon/standplaats:
    Aalten
  • Status:
    Actief
  • Bijzonderheden:

    Marijke leverde op 25-05-2017 haar 1000ste antwoord in de vragenrubriek af. Lees hier het jubileuminterview.

Tags in dit artikel:

boosheidopvoeding
5 reacties
12ik12
06-08-2020 / 10:01
Heel herkenbaar!
De kinderen luisteren hier pas als ik boos word, en dus met stemverheffing praat.
Ik heb het ook als ik negatief commentaar krijg op iets, dan wordt ik boos en schreeuw ik. Het is een leerdoel voor mij om mijn gevoel (dat ik het niet goed doe en daardoor een faalgevoel) niet als maat te geven hoe heftig ik reageer.
Het duurt bij mij ook nooit lang. maar het is niet goed vind ik.
Na die tijd bied ik mijn excuses aan.
Kortom het is volgens mij oude pijn en onmacht om er mee om te gaan. vooral als het eigenschappen van mezelf zijn waar ik tegenaan loop en dan wordt de vinger op de zere plek gelegd, en dat voel je.
intro
06-08-2020 / 13:37
Haha, hier nog zo'n (bij tijd en wijle) bulderende marktkoopvrouw:-)
Als ik mezelf dat weer vaak hoor doen, weet ik dat ik de touwtjes weer iets strakker aan moet trekken. Want op de een of andere manier betekent het dat ik de kinderen heb toegelaten om pas te luisteren als mama gaat schreeuwen. Als ik dat niet wil, moet ik ervoor zorgen dat ze óók luisteren als ik niet schreeuw. Dat betekent hier toch wat vaker straf geven als ze niet luisteren. Want daarmee leren ze dat ik meen wat ik zeg/vraag, en dat ik het niet pas écht meen als ik ga schreeuwen. Het heeft ook iets met zelfrespect te maken volgens mij.

Een ander waardevol boek, naast het boek wat mw Rots noemt, vind ik het boek Ruimte door regels van Sarina Brons.
bootje
07-08-2020 / 14:54
U klinkt als een goede moeder, die zo nu en dan uit haar slof schiet. In de ideale wereld zou dat nooit gebeuren maar daar leven we helaas niet. Wat ik bij mezelf opmerk is dat ik vaak eerder had moeten handelen in zulk soort situaties, touwtjes strakker aanhalen. Dus sneller een actie ipv 3 keer vragen, wachten of desnoods schreeuwen. Vaak merk ik dan snel weer verbetering. En trekt u zich niet teveel aan van de buitenwereld. Het gras is vaak niet groener bij een ander, misschien hebben zij een andere slechte eigenschap maar maakt dat enkel wat minder geluid. En daarbij vind ik dat tegenwoordig eigenlijk niks meer ‘mag’ Je mag niet boos worden, je mag niet met stemverheffing praten, voor elk normaal gewenst gedrag moet een beloning volgen of een sticker vel geplakt worden. Soms zijn we gewoon mensen, schieten we uit onze slof en hoort en kind ‘gewoon’ zich te gedragen en te luisteren. Verder ben ik zeker voor positief opvoeden, proberen niet te schreeuwen en goed gedrag te benoemen en te belonen ;)
Verw8ing
15-08-2020 / 21:16
Een mooie uitspraak vond ik: het ligt eraan hoe sterk de brug is, de brug is de liefdestank van een kind. Als deze goed gevuld is, en dat gaat niet volmaakt, kan er iets zwaars over de brug rijden: corrigeren wordt dan sneller geaccepteerd. En geen aandacht hoeven vragen met negatief gedrag. Leerzaam vond ik het boek: De vijf talen van de liefde voor kinderen.

En ook als opvoeder is het belangrijk dat onze eigen tank gevuld wordt zodat we flexibeler zijn en dus beter met hectische situaties kunnen omgaan.
Veel liefde en zegen gewenst!
Mona
17-08-2020 / 20:48
Bij de Heere Jezus is alles in overvloed wat wij tekort komen!
Als je niet wilt schreeuwen, mag je Hem om zelfbeheersing vragen.
Juist in het kader van zelfbeheersing wil de Heere dat we groeien, het hoort bij de vrucht van de Geest.
Ook dit partje van de vrucht gaat juist rijpen door oefeningen die de Heere geeft, in de drukke dagelijkse praktijk van het gezin.
Met vallen en opstaan, met struikelen en belijden... Maar in Zijn kracht.
Veel zegen vragenstelster! Ik herken de schreeuwneiging ook bij mijzelf hoor...

Terug in de tijd

Wie weet iets over kerkelijke huwelijken die tijdens de kerkdienst op zondag gesloten werden in het jaar 1919? Werd er o...
1 reactie
04-08-2015
Waarom wordt er door mensen uit de Ger. Gem. altijd zo negatief gepraat over andere kerken, zoals Hervormd, Christelijk ...
geen reacties
04-08-2006
Onze gemeente is net een duiventil en daar erger ik me heel erg aan. Het is een tussenstation als men overkomt van ander...
geen reacties
04-08-2014
website-ontwikkeling door webdevelopment by Accendis
design website door design website by Mooimerk
hosting website door hosting website by STH Automatisering