Bezoeken van claimende dame

Ik zit met een lastig dilemma. Een aantal jaren geleden heb ik een burn-out en een depressie gehad. Ik ben daar nooit volledig van hersteld. Bij mij in de gemeente zit een oudere dame waar ik voor mijn burn-out regelmatig mee omging, vooral uit medelijden (maar ze was ook niet onaardig). Ze heeft een zwaar verleden en is eenzaam. Het gevolg daarvan is dat het niet makkelijk is met haar om te gaan, ze is vaak gefrustreerd (uit dat ook) en vertoont claimend gedrag (waar ik weer allergisch voor ben).

Nu vraagt ze me regelmatig om weer af te spreken, maar ik zie dat niet zitten. Omdat ik op mijn rust moet letten, maar ook omdat ze met haar claimend gedrag en frustraties mij (tijdelijk) de depressie weer intrekt. Wat moet ik nu doen? Haar afhouden vanuit het belang van mijn gezondheid? Of mijn kruis op me nemen en toch -beperkt- contact houden?

Beste vraagsteller,

Is het zo erg dat je het bezoeken van de oudere dame “mijn kruis opnemen” noemt? Wie heeft haar bezocht en wie is met haar omgegaan  tijdens jouw ziekteperiode? Schakel diegene in en maak samen een plan. Misschien lukt het dan om je grenzen te stellen en te handhaven. Want juist wanneer je op je eigen rust moet blijven letten is het verstandig om de regie in eigen hand te houden en níet mee te gaan in claimgedrag. Natuurlijk is dat niet gemakkelijk, maar zeker wel aan te leren. Spreek bijvoorbeeld tijd en dag duidelijk af en houd je aan je eigen afspraak. Ga desnoods de eerste paar keer samen, zodat je leert zien dat het kán! Één maal in de week, of zo vaak als jíj een bezoek wilt en kunt brengen. Níét zo dikwijls als deze mevrouw erom vráágt, want dan ga je mee in háár verwachtingspatroon en claimend gedrag. Bedenk dus, wat je wilt en kunt géven. Dat is genoeg. Echt waar. Je kunt namelijk háár eenzaamheid en zware verleden niet veranderen. Wat jij kunt doen hoeft niet uit medelijden te zijn, maar uit het meeléven met een medemens, die het om welke reden dan ook moeilijk heeft.

Ik hoop, dat mijn woorden je het ‘zetje’ geven dat je nodig hebt en dat ze ‘je kruis’ veranderen in een waardevolle tijdsbesteding!

Laat nog maar eens van je horen,
Marijke Rots