Depersonalisatie

drs. J(oke) Ronner-Wattel / 2 reacties

19-10-2011, 16:08

Vraag

Ik ben heel benieuwd of er iemand bekend is met depersonalisatie en wat je er aan kunt doen om er vanaf te komen. Het beheerst mijn leven erg. Ik kan niet genieten van het leven. Ik heb jarenlang anti-depressiemiddelen gebruikt en daar ben ik gelukkig vanaf. Wel leef ik in een zeer moeilijke tijd. Mijn huwelijk is bijna ontbonden. Dit vind ik verschrikkelijk, maar blijf hopen en bidden dat wij toch nog weer samen mogen komen. Voor de Heere is toch niets onmogelijk? Zijn er mensen die het herkennen om altijd maar in een roes te leven? Het is zo zwaar. Wie kan mij helpen?

Antwoord

Depersonalisatie wordt beschreven als een bewuste ervaring waarin een persoon zichzelf of zijn eigen lichaam als vreemd, niet vertrouwd of onecht ervaart. Veel mensen beschrijven deze ervaring als: angstaanjagend; het idee hebben dat je niet echt leeft; levend dood zijn; leven als een automaat; vervreemd zijn van je eigen lichaam en je gevoelens; denken dat je gek wordt; toeschouwer van jezelf zijn; jezelf horen praten alsof je iemand anders bent; jezelf nauwelijks herkennen in de spiegel. Depersonalisatie valt samen met derealisatie onder de dissociatieve stoornissen.

Je schrijft dat je al jarenlang van deze stoornis last hebt, lange tijd medicijnen hebt gebruikt, maar dat het leven voor jou erg zwaar is. Dat kan ik me voorstellen. Depersonalisatie (evenals derealisatie) is meestal geen primaire stoornis. Vaak gaan traumatische ervaringen, angststoornissen, sociale problemen, relatieproblemen, drugs of alcoholgebruik vooraf aan depersonalisatie. Ook lichamelijke factoren, zoals migraine, epilepsie of hersenletsel, kunnen echter depersonalisatie in de hand werken. Bij traumatische ervaringen kan gedacht worden aan allerlei schokkende gebeurtenissen, zoals de dood van een dierbare, rampen of een auto-ongeluk, maar ook aan jarenlange geestelijke en/of lichamelijke mishandeling of seksueel misbruik.

Depersonalisatie hoeft niet gekoppeld te zijn aan één enkel ernstig trauma. Biologische aanleg en  opvoeding spelen eveneens een belangrijke rol bij het ontstaan en versterken van depersonalisatie. Affectieve, emotionele verwaarlozing in de jeugd wordt ook genoemd als oorzaak van depersonalisatie, zeker in combinatie met een gevoelige aanleg. Je kunt depersonalisatie en derealisatie dan ook zien als een poging van de psyche om heftige emoties af te weren. Deze manier van omgaan met emoties is in de jeugd 'aangeleerd' als overlevingsmechanisme, bijvoorbeeld bij ernstige mishandeling of misbruik. Eénmaal aangeleerd blijft de psyche vaak op deze manier reageren, bij (heftige) emoties 'vlucht' je onbewust weer in derealisatie of depersonalisatie.

Bij de behandeling van derealisatie is het van belang te kijken naar de oorzaak ervan. Als die adequaat behandeld kan worden, verdwijnt ook vaak de depersonalisatie. Maar zo'n behandeling, met name als het om de behandeling van ernstige trauma's gaat, is niet bij iedereen mogelijk. Soms moet er eerst lange tijd gewerkt worden aan stabilisatie, voor er aan de traumabehandeling begonnen kan worden.

Omdat ik niet weet wat bij jou aan de grondslag ligt van de depersonalisatie, en jouw persoonlijke omstandigheden niet ken, kan ik ook niet zeggen wat er mogelijk is aan behandeling. Psychiatrisch onderzoek, bijvoorbeeld bij Eleos, kan meer duidelijkheid geven over de eventuele behandelmogelijkheden.

Drs. Joke Ronner-Wattel

drs. J(oke) Ronner-Wattel

drs. J(oke) Ronner-Wattel

  • Geboortedatum:
    26-06-1960
  • Kerkelijke gezindte:
    Gereformeerd Vrijgemaakt
  • Woon/standplaats:
    -
  • Status:
    Actief
  • Bijzonderheden:

    Functie: GZ-Psycholoog

Tags in dit artikel:

trauma
2 reacties
shaba1
19-10-2011 / 17:21
heel erg bedankt voor je duidelijke antwoord.

ik heb een hele goede jeugd gehad , daar komt het gelukkig niet vandaan,
bij mij is het onstaan toen mijn man zei dat hij niet meer verder met mij wilde.
dit is voor mij verschrikkelijk.
gelukkig is er geen derde in t spel.
wel word ik verschrikkelijk tegen gewerkt door mijn schoonfamilie, ze willen mij niet begrijpen.
en zetten mijn man onder druk om te gaan scheiden.
wij zijn HHK mee levend , en ik kan dit echt niet begrijpen ,dat ze zo met ons gezin omgaan.
ik heb ruim 12 jaar anti depri geslikt om de druk van onze zaak aan tekunnen.
maar dat mag ik volgens hen niet zeggen.

het is echt heel naar om zo te moeten leven , ik werk , loop en doe alles wat er van mij verlangt word
maar atijd in een roes.
ben echt aan het overleven.

ik ga zeker hulp zoeken bij Eleos .
nogmaals hartelijk bedankt.
pannenkoek
19-10-2011 / 18:59
Onze zoon van 14 heeft het ook, 3 jr inmiddels. Dit na een religieuze angststoornis.
Soms is het 4 mnd weg, en dan ineens heeft ie het 2x per wk. kan het nu eigenlijk nergens aan vastkoppelen. Vakantie of drukte op school heeft verder geen invloed.
Ik zie het altijd wel. Hij wordt onrustig, en krijgt kleur op zijn gezicht. Het is een opkomen en weer afnemen in totale tijd van 5 sec. of zo.
Sterkte!

pietjepuk4@hotmail.com

Terug in de tijd

Aan een HHK-dominee. Ik zit met een vraag over bidden. Ik bid tot God of hij mij bekeren wil. Ik gevoel dat ik niet zo k...
1 reactie
19-10-2013
Eind dit jaar loopt mijn jaarcontract af bij mijn werkgever. Omzetten naar een vast contract zit er vrijwel zeker in, ma...
geen reacties
20-10-2020
Is een zaadlozing buiten het lichaam, om zwangerschap te voorkomen, de zonde van Onan?
geen reacties
19-10-2015
website-ontwikkeling door webdevelopment by Accendis
design website door design website by Mooimerk
hosting website door hosting website by STH Automatisering