Dordtse Leerregels

Waar komt de vreemde combinatie 'derde en vierde hoofdstuk' in de Dordtse Leerregels vandaan?

Zoals je weet hadden de remonstranten ten tijde van de Dordste Synode een remonstrantie opgesteld met vijf artikelen. Die bevatte naar de letter genomen niet vijf maar vier dwalingen, bijbels gezien.

Artikel III van de remonstrantie klinkt namelijk voluit gereformeerd. Daarin wordt beleden dat de mens het "zaligmakend" geloof niet van zichzelf heeft, maar dat het nodig is dat de mens door de Heilige Geest in Christus wordt wedergeboren en vernieuwd.

Maar dan blijkt uit artikel IV dat er een addertje (de Adder!) onder het gras van de woorden in III zit. Want als het gaat om de in III beleden genade wordt in IV van de remonstrantie gezegd dat die genade niet onwederstandelijk is. Let op dat woordje "niet". Daarin steekt Pelagius zijn hoofd om de hoek van de deur. Daaruit blijkt dat de remonstranten de mens met zijn vrije wil als de beslissende factor zien. Zo gaat er op listige wijze een streep door de bijbelse leer van de totale verdorvenheid van ons mensen en de radicaliteit van Gode genade in het zaligen van verloren zondaren. Maar omdat artikel III van de remonstrantie op zich (woordelijk) niet afwijkt van de gereformeerde leer hebben onze Dordtse vaderen in hun vijf artikelen (de Dordtse Leerregels)  tegen de remonstranten daar niet op gereageerd en tegen geageerd. De Dordtse Leeregels tellen daarom eigenlijk maar vier in plaats van vijf hoofdstukken. Er wordt maar op vier punten stellling genomen. Daarom zijn de hoofdstukken III en IV van de D.L. samengevoegd.

Heerlijk trouwens dat Gods genadewerk ten diepste niet door ons kan worden weerstaan. Anders zou er vanwege onze verdorven wil niemand zalig worden. Gode zij dank: Zijn genade overwint ons tegenstreven en tegenstribbelen en maakt ons gewillig. Ben jij ook al door die genade overwonnen en zo ingewonnen voor het leven uit Christus Jezus, de gekruisigde en Opgestane Heere? Dan zing je met de D.L. de lofzang op Gods genade!
 
Hartelijke groet,
Ds. A.van Vuuren