De islam een oordeel van God?

Ds. C. Sonnevelt / geen reacties

13-04-2019, 12:25

De opkomst van de islam geeft reden tot veel zorg. Dat kan de vraag oproepen: is de islam wellicht een oordeel van God? Dat de situatie ernstig is mag duidelijk zijn. In een artikelenserie van dominee Sonnevelt dat eerder in de Saambinder verscheen geeft hij daarvan enkele voorbeelden.

Een klimaat van haat

Eind augustus 2016 verscheen een rapport van de Pakistaanse Nationale Commissie voor Gerechtigheid en Vrede (NCJP). De conclusies waren niet mals: schoolboeken in Pakistan staan vol met aansporingen tot haat jegens niet-moslims. Christelijke helden uit het verleden worden weggezuiverd en ingewisseld voor de nieuwe rolmodellen: gewapende strijders voor de islam. Het gebruik van dit lesmateriaal veroorzaakt een toename van geweld en religieus fanatisme in het Zuid-Aziatische land.

Asma Bukhari, een moslim die verantwoordelijk is voor de wetgeving in Pakistan, stelde tegenover AsiaNews dat het de verkeerde kant op gaat met zijn land: “De baarden worden langer, terwijl de humaniteit verdwijnt.” Waren er vroeger goede relaties tussen moslims en christenen, thans wordt de christelijke minderheid naar de zijlijn gedrukt en leeft zij in dagelijkse angst voor ontvoering en geweld.

Van zachte drang naar harde dwang

Het lijkt erop dat prof. Eitan Azani, onderdirecteur van het Israëlische Instituut voor Terrorismebestrijding, gelijk krijgt. Volgens hem is de islam is bezig in rap tempo de wereld te veroveren. Met harde, maar vooral ook met zachte hand. Dat laatste blijkt onder meer uit de praktijk van de “dawa”, een Arabisch woord dat “een uitnodiging of aansporing doen” betekent. In werkelijkheid houdt deze term veel meer in. Via het stichten van scholen en het verstrekken van sociale voorzieningen probeert men te komen tot een wereldwijde islamitische maatschappij. Wat begint als dawa eindigt bovendien vaak in jihad, bijvoorbeeld in de vorm van aanslagen. Het gaat van zachte drang naar harde dwang. Het grote probleem van dawa-activiteiten is dat ze zich doorgaans binnen de grenzen van de wet afspelen. “Als je daar wat tegen probeert te ondernemen”, zegt Azani, “krijg je direct het verwijt dat je de vrijheid van meningsuiting beperkt of aanzet tot haat.” (RD, 12 maart 2013)

Van prikkelende columns en een nieuwe Van Dale

Een moslimmeisje ging onlangs vol in de aanval middels een column in een Rotterdamse krant. Waarom moest iedereen zo nodig vrij zijn met Pasen? Was dat christelijke feest soms belangrijker dan het islamitische Suikerfeest? Was de dood van Jezus (het meisje sprak op denigrerende wijze over “de heer Christus”) erger dan het sterven van miljoenen die honger lijden? Ik zal niet verder citeren uit dit godslasterlijke stukje. Het is zo al erg genoeg. Maar het is wel tekenend voor wat er gebeurt. Terwijl christenen steeds meer worden weggedrukt uit de media, krijgen islamitische immigranten een podium om hun gram te spuwen over de waarden van een land dat hen gastvrij heeft opgenomen.

Deze omslag is ook merkbaar in het standaardwoordenboek voor de Nederlandse taal. De nieuwe “Van Dale”’ constateert in een begeleidende notitie dat het christelijk idioom snel terrein verliest in het hedendaags taalgebruik. Het gaat dan niet allen om de invloed van de Statenvertaling, maar ook om de Bijbeltaal op zich. Ook geeft men aan dat er uit de islam twee keer zoveel woorden in de nieuwe woordenlijst opgenomen zijn als uit de Bijbel (“Bewaar het pand”, 1 dec. 2015). Wie zou niet wenen?

Geen gelijke monniken, wel gelijke kappen

Zijn er dan geen mensen die het sluipende gevaar van islamisering onder ogen zien? Die zijn er zeker. De laatste tijd gaan er steeds meer stemmen op om de macht van de strenge islam in te perken. De maatregelen die men daartoe neemt slaan echter als een boemerang terug op alle godsdiensten in Nederland. Ineens vindt men ook het christendom “eng”. Het reformatorisch gedachtengoed wordt als “fundamentalistisch” bestempeld. Vanuit het principe “gelijke monniken, gelijke kappen” eist de overheid thans – om maar iets te noemen – dat niet alleen moskeeën maar ook kerken websites opzetten met transparante informatie over doelstellingen en geldstromen. Allemaal dezelfde “kap” op dus. Maar gaat het wel over gelijke “monniken”? Sinds wanneer ontvangen kerken geld uit het buitenland om staatsgevaarlijke activiteiten te financieren? Sinds wanneer plegen christenen aanslagen in de hoofdsteden van Europa?

 

De islam een oordeel van God? (deel 2) - De wekstem van de Hervormers
 

Zou God de groei van de islam toelaten om ons wakker te schudden en – als wij ons niet bekeren – te straffen? Reeds Luther, Calvijn en zijn opvolger Theodorus Beza hebben over deze vraag nagedacht. Laatstgenoemde spreekt geregeld over de dreigende “zondvloed van Mohammed”. Hij doet dat onder meer in zijn preken over het Hooglied. In dit artikel richten wij ons op Luther en Calvijn. Vooraf letten wij op de historische context waarbinnen zij hun uitspraken hebben gedaan.

Voor de poorten van Wenen

In Zonen van Ismaël geeft Jacob Hoekman aan dat het vraagstuk van de islam wel heel actueel en urgent was in de tijd van de reformatie. In het oosten van Europa rukte de islam pijlsnel op. Nog vóór het publiceren van Luthers 95 beroemde stellingen in 1517 veroverden de Turken grote delen van Albanië (1500), Moldavië (1512), Roemenië (1516) en Montenegro (1517). Daarna volgt in snel tempo een opmars richting Hongarije, Oostenrijk, Polen en Rusland. In 1529 verschijnen de Ottomanen voor de poorten van Wenen. Zelfs Duitsland werd bedreigd.

Wanneer de hervormers spreken en schrijven over een dreigende islamisering, doen zij dat dus niet vanuit een riante leunstoel of een stoffige studeerkamer. Het spande in Europa. Het ging erop of eronder!

Luther: het vlees van de antichrist

In 1529 en 1530 laat Maarten Luther een tweetal boeken tegen de Turken het licht zien. Van Mohammed moet hij weinig hebben. Hij noemt hem de duivel in eigen persoon. Er is sprake van een satanische lijn, die begint met de satan zelf en via Kaïn en Arius naar Mohammed loopt. Zoals de ketter Arius de Drie-eenheid en de goddelijke natuur van Christus loochende, zo doen de volgelingen van Mohammed dat ook. De islam kon ontstaan vanwege deze “christelijke” dwaalleer.

Luther beseft echter dat het gevaar ook nog van een andere zijde dreigt. Rome is de andere vijand. Eigenlijk is de paus nog erger dan de islam. “De Turk is een uitgesproken vijand van Christus, maar de paus is dat niet”, zegt Luther. “Hij is een heimelijke vijand en een vervolger, een valse vriend. Daarom is hij het slechtst.” Kortom, de paus is de eigenlijke antichrist. Hij verwoest het christendom van binnen uit.

Intussen moeten ook de moslims niet worden onderschat. “De Turk wil de paus helpen en de christenen uitschakelen.” Ze gaan dus een monsterverbond aan. “De Paus is de geest van de antichrist, en de Turk is het vlees van de antichrist. Zij helpen elkaar om ons te verstikken, de laatste het lichaam met het zwaard, de eerste met leer en geest.”

Is de opkomst van de islam een oordeel van God? Ja, zegt Luther. De paus en de Turk zijn over de kerk gekomen als een blijk van Gods toorn tegen onze ongehoorzaamheid. Toen de christenen in het Oosten overmoedig werden, kwam Mohammed met zijn Koran. Nu gebeurt hetzelfde met de Duitsers. Zij hebben het licht van het Woord veracht en zullen daarom in een verschrikkelijke duisternis terechtkomen.

Calvijn: de twee horens

Johannes Calvijn denkt wezenlijk niet anders over de islam, al spreekt hij minder emotioneel en is zijn betoog een stuk evenwichtiger. De islam is voortgekomen uit de schoot van het christendom. Calvijn beschouwt moslims dan ook als “bastaardchristenen”. Samen met de paus vormen zij twee handen op één buik. Toch zijn moslims minder afvallig dan de heidenen. In zijn Institutie wijst hij erop dat ook moslims geloven in God als Schepper, maar door hun afwijzing van de Heere Jezus Christus hebben zij in de plaats van God een afgod gecreëerd.

In een preek over Deuteronomium 18:15 (de tekst waarin Mozes de komst van de grote Profeet aankondigt) noemt Calvijn het rooms-katholicisme en de islam de “twee horens van de antichrist”. Zowel de paus als Mohammed beweren dat hun openbaringen direct van God komen. Mohammed heeft het ware geloof de rug toegekeerd. Zijn sekte is te vergelijken met “een geweldige vloed” die door haar geweld de halve kerk heeft weggenomen (zie Calvijns commentaar op 2 Thess. 2:3).

Is de islam een gesel in de hand van God? Calvijn is huiverig voor het schetsen van allerlei eindtijdscenario’s aan de hand van de Schrift. Hij sterft voordat hij een verklaring van de Openbaring aan Johannes kan schrijven. Toch is de grote hervormer niet onduidelijk. Hij roept op tot waakzaamheid. “Anders zullen ook wij zoals de Turken en de heidenen worden!” Is het geluid stem van de hervormers geen wekstem die ook ons moet doen ontwaken?

 

(Wordt vervolgd. Binnenkort volgen deel 3 en 4)

Ds. C. Sonnevelt op 13-04-2019, 12:25
geen reacties

Meer nieuws

Onlangs maakte Jan van den Brink, panellid van Refoweb's vragenrubriek, een reis naar India. Zijn dochter, die een jaar ...
geen reacties
28-02-2019
Kijk jij porno? Neem je je steeds opnieuw voor om hiermee te stoppen en lukt dit niet? Een fors aantal volwassenen en...
geen reacties
19-02-2019
We krijgen met enige regelmaat opmerkingen over de banners op Refoweb. De inkomsten van de advertenties zijn echter onmi...
21 reacties
19-02-2019
website-ontwikkeling door webdevelopment by Accendis
design website door design website by Mooimerk
hosting website door hosting website by STH Automatisering