Man snapt mijn hooggevoeligheid niet

Ik ben een hoog gevoelig persoon (gediagnosticeerd). Mijn man is een mentaal sterk persoon. Hij heeft een goed verstand, kan veel (ook met zijn handen), doet veel, heeft altijd energie. Hij is ook nuchter en kan snel schakelen. Mij kost het maken van keuzes energie en tijd. Sociaal contact kan ik van genieten, maar kost mij ook energie (na een avond weg, heb ik de volgende ochtend het liefst rust en stilte). Hoewel ik ook snel kan schakelen, kost het mij tijd om te bedenken hoe ik dingen wil (bijvoorbeeld dingen in huis veranderen, tuininrichting, etcetera). Bij een dagje weg bereid ik me graag voor, mijn man laat het op zich af komen (en het komt ook altijd goed). Mijn gevoelsleven is intensief. Allebei hebben we mooie eigenschappen.

Waar ik tegenaan loop is het volgende: mijn man snapt niet waarom keuzes mij zoveel tijd kosten en ik niet even snel iets kan doen, of gewoon tijdens een proces kies wat het gaat worden. Ook vindt hij het saai dat ik op z’n tijd rust en stilte nodig heb. Hij snapt dat niet. Het leven is niet bruisend met mij, alles kost tijd, werkt beperkend en is best wel gecompliceerd. Het gecompliceerde zit hem dan in dat hij tegengestelde boodschappen van mij ervaart: ik wil iets, maar ik kan niet kiezen of omschrijven hoe. Het is niet spontaan, ik ben niet stabiel (hij bedoelt denk ik gelijkmatig, want ik kan inderdaad heel blij zijn met een gesprek, of diep verdrietig zijn - hij vindt de mate van de gevoelens dan overdreven). Zijn houding tegenover mij raakt mijn zelfvertrouwen. Ik voel me steeds ‘kleiner’.

Ik probeer me veel aan te passen, maar door de jaren heen merk ik dat er vaak over mijn grenzen gegaan is (of heb laten gaan). Mijn eigen identiteit verlies ik en ik voel me steeds somberder worden. Daar raakt mijn man weer geërgerd door. Dus probeer ik het sombere gevoel te onderdrukken en gewoon door te gaan. Het gevolg is dat ik geen verbinding meer voel met mijn man en ik voel me mentaal uitgeput, terwijl hij wel van mij zegt te houden. Dat wil ik niet in twijfel trekken, maar zijn woorden en gedrag vind ik moeilijk met elkaar te rijmen.

Hoe kan ik hiermee het beste omgaan, waarbij ik mijn man als mezelf recht doe? Zijn er boekentips voor mijn man, zodat hij misschien een klein beetje kan leren dat het iets is dat ik heb, niet dat ik het doe om aandacht te trekken? Het lijkt wel of mijn emmer sneller vol zit dan zijn emmer. Hoe kan ik mijn emmer groter maken?

Beste vraagstelster, is er toen er bij jou hooggevoeligheid werd gediagnosticeerd niet met jou en jouw man over gesproken hoe je daar beiden het beste mee kunt omgaan? Als dat niet is gebeurd, zou je kunnen vragen of dat alsnog mogelijk is. Het is toch wel belangrijk dat je dan allebei daar enige voorlichting over krijgt.

Zoals uit je vraag blijkt, zijn jij en je man best wel tegengesteld. Jij hebt vooral rust en denktijd nodig, terwijl jouw man snel handelt en bruist van energie. Ik denk dat jullie in je verkeringstijd juist door die eigenschappen naar elkaar toe werden aangetrokken. Hij wilde graag een rustig meisje omdat hij zelf zo druk was en jij waarschijnlijk precies andersom. Maar aantrekkingspunten in de verkeringstijd, kunnen later juist ergernissen worden. Dat gaat heel vaak zo. En nu zitten jullie er beiden mee. 

Verder schrijf je hoe graag je zou willen dat je man zou veranderen en meer begrip krijgt voor jouw situatie. Ik kan me dat goed voorstellen omdat je er iedere keer weer tegen aan loopt. Je moet er dan erg voor oppassen dat je niet tegenover elkaar komt te staan in plaats van naast elkaar. Is het niet mogelijk samen een gesprek te voeren en dan over en weer elkaars goede eigenschappen maar ook de wat moeilijke eigenschappen samen te bespreken? Het blijkt wel dat hij ook een aantal punten naar jou toe heeft. Het is zo belangrijk je in te leven in elkaars situatie dus over en weer. Elkaar trouw helpen en bijstaan, zoals het huwelijksformulier zegt. Het is een tweerichtingsverkeer en niet een eenrichtingsverkeer. Jij hebt waarschijnlijk het gevoel steeds opgejaagd te worden door je man, maar het zou mij niet verbazen als jouw man het gevoel heeft voortdurend door jou afgeremd te worden.
 
Dus ga eens samen om de tafel gaan zitten met een kop koffie of thee, of anders eens samen uit eten of op een terrasje en dan echt over en weer de dingen liefdevol goed doorpraten. Wat vind je mooi aan elkaar en wat vind je moeilijk. Ga elkaar dan niet neersabelen maar probeer steeds als het ware een bruggetje te bouwen. Inleven in elkaar gevoelens is essentieel voor een goed huwelijk en dan moet je ook geduld hebben met elkaars zwakheden. Misschien dat er dan zo een weg gevonden kan worden om nader tot elkaar te komen.  

En als dat niet lukt dan is het beslist niet verkeerd om er eens met een psycholoog of maatschappelijk werker over door te gaan praten. Het is echt jammer als het zo door blijft sukkelen dus ga er samen(!) wat aan doen.

Alie Hoek-van Kooten