Meer in duisternis dan in licht

Is het zo dat een kind van God geestelijk gezien meer in de duisternis zit dan in het licht?

Over de geestelijke status van een wedergeboren christen kan in principe geen onzekerheid bestaan. Zo iemand veranderd volledig op het moment dat zij/hij een kind van God wordt. Het woord van God beschrijft dit als de overgang van de duisternis naar het licht:

• Kolossenzen 1:13: "Hij heeft ons getrokken uit de macht van de duisternis en overgezet in het Koninkrijk van de Zoon van Zijn liefde"
• 1 Petrus 2:9: "Maar u bent een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterschap, een heilig volk, een volk dat God Zich tot Zijn eigendom maakte; opdat u de deugden zou verkondigen van Hem Die u uit de duisternis geroepen heeft tot Zijn wonderbaar licht"
• Efeze 5:8: "Want u was voorheen duisternis, maar nu bent u licht in de Heere; wandel als kinderen van het licht"

Lees ook wat ds. C. Harinck hierover zegt in 'Bekommerden en bevestigden':

De Bijbel zegt dat het ware geloof een genadige verzekering geeft van ons deel aan Christus en de vergeving van de zonde. David spreekt daar vele malen over in de Psalmen. Hij weet dat God met hem is, enz. De apostel zegt in Gal. 2:30: “Die mij liefgehad heeft en Zichzelf voor mij heeft overgegeven.”  En ook volgens Zondag 7 van de HC is er in het geloof vast vertrouwen dat de zonden mij zijn vergeven .

Er is in het geloof geen redeneren. Geloof bezit zijn eigen zekerheid. Wie dit niet kent heeft nog nooit geloofd. Maar deze zekerheid wordt aangevochten. Ons boos en ongelovige hart is de oorzaak dat de gesmaakte zekerheid wordt verloren. 

Een andere oorzaak is de onduidelijke kennis van Christus en rusten op Zijn volbracht werk.  Het geloof is ook aan verandering onderworpen. Wie geloofd heeft en zekerheid heeft gesmaakt, kan daarna van de Heere afwijken of zo bestreden worden dat de troost van de zekerheid ontbreekt.

Luther noemde het geloof een wonderlijk dingen. Hij zei: als je gelooft, heb je het (hij bedoelt de zekerheid). Wanneer je niet gelooft, heb je het niet. 

Het ware geloven werpt de vrees buiten. Maar  wanneer we naar bijzondere belevingen zoeken in plaats van Christus, zal er niet veel bevestiging zijn. Het komt er op neer of we de Schrift naspreken en met de Reformatie zeggen dat het  geloof troost, zekerheid en vastigheid geeft of niet.

Calvijn zegt in de Institutie: “Zij, die het geloof van het vertrouwen  scheiden, zijn gelijk aan hen die zon haar gloed en licht trachten te ontnemen.”
 
Er zijn echter wel trappen  in het geloof. Er is zwak en sterk geloof enz. En de duivel bestrijdt ook het geloof. Maar in het zwakste geloof is zekerheid omdat het op hetzelfde Woord en dezelfde Christus steunt als het zwakke en bestreden geloof. Maar wie zijn geloof wil gronden op een andere fundament en op zaken steunt buiten Gods beloften en Christus, zal weinig zekerheid genieten.

Het is opmerkelijk dat alle reformatoren zeggen dat zij de pijnigende onzekerheid van de Roomse leer hebben weggenomen en de zondaren zekerheid van zaligheid hebben gepredikt door het geloof in Jezus Christus. Ik ben bang dat we de pijnigende onzekerheid uit angst voor oppervlakkigheid weer in de kerk terugbrengen. Maar Paulus zei tot de stokbewaarder: “Geloof  in de Heere Jezus Christus en gij ZULT zalig worden.” 

Op Refoweb zijn er veel artikelen te vinden over geloofstwijfel en geloofszekerheid waar je je voordeel mee kunt doen.