Door eigen schuld een zwaar leven

Ik ben opgegroeid in de Gereformeerde Gemeenten. Heb onder de preken gezeten van uw vader (ds. A. Vergunst, red.). Een nauwe band met hem gehad door mijn ziekte. Ik was toen negen jaar. Zijn preken begreep ik niet, maar ik was wel bezig met de Heere Jezus: boeken lezen, ‘s nachts heel vaak bang om te sterven. Die indrukken zijn min of meer verdwenen tijdens mijn pubertijd.

Ik heb mijn man ontmoet in een cafetaria. Hij geloofde niet. Ik dank de Heere Jezus dat Hij mij ervoor bewaard heeft dat ik de kerk niet verlaten heb. Vroeger was kerkgang vaak een probleem voor mijn man. Hij ging liever ergens eens biertje halen. Hij heeft wel belijdenis gedaan en gaat nu gelukkig altijd mee. Bij mij is het gevoel van vroeger weer terug en ik wil heel graag leven zoals de Heere het van ons vraagt. De wereld is vreemd geworden voor mij. De kennissen van mijn man bezorgen mij geen fijne avond. Ik heb last van de nutteloze gesprekken en de drank die daar bij komt kijken.

Daarnaast heb ik last van goddeloze gedachten of gedachten die niets met Gods Woord te maken hebben. Die komen plotseling in mij op als ik de Bijbel lees. Ik heb nu een luisterbijbel, maar niets helpt. Ik word gek van mezelf, walg van mezelf dat ik niets goed doe. Ik heb er zoveel last van dat ik een ongelijk juk heb aangetrokken met een ongelovige. Wel zielig voor mijn man, want hij kan aan zijn opvoeding niets veranderen. Door eigen schuld heb ik een heel zwaar leven. Ik zou zo graag met de Heere Jezus willen leven, maar alles gaat zo fout dat ik denk dat de Heere mij niet meer wil na zo'n zondig leven. De ellende houdt niet op in ons gezin en nu weet u nog maar een speldenknopje van mijn vreselijk bestaan. Hoe moet ik verder? Ik zou zo graag willen dat God nog één keer naar me omziet. Een vraag voor ds. Vergunst...

Beste vriendin, 

Wat leuk om te weten dat je de preken van mijn vader als 9-jarige te moeilijk vond en toch een goed band met hem had. Hij zal veel van je gehouden hebben want hij had een groot hart. Hij zou ook je verdriet niet verachten, zoals je dat in deze brief liet doorschemeren. 

Ik zat te denken: wat zou mijn vader nou geantwoord hebben? Maar toen dacht ik: nee, wat zou de Heere Jezus antwoorden op jouw brief? Want het was de Geest van de Heere Jezus die ook in mijn vader leefde en door hem sprak.

De Heere Jezus zou naast je gaan zitten en zoals je al deed, je uitnodigen om bij Hem alles neer te leggen: je verkeerde keuzes tegen beter weten in; je huidige gezinssituatie die alleen Hij maar kan veranderen; de hooiberg van al de zorgen, lasten, moeiten en zelfs van al het onveranderlijke. Hij zou je bemoedigen en zeggen dat bij Hem niets onmogelijk is! Weet dat er bij Hem altijd een nieuw begin mogelijk is. Hij is immers als de vader in de gelijkenis van de verloren zonen. De jongste kwam terug, alles kwijt en met al de bagage van zijn vorige keuzes. De vader sloot hem in zijn armen. God is nog veel meer dan die vader in de gelijkenis. Want God gaf al de zonden, de schuldbagage aan Zijn Zoon om zo de zondaars thuis te kunnen verwelkomen. Daar zijn niet genoeg woorden om dat Goddelijke van God te beschrijven. Maar die waarheid is een uitnodiging voor jou ook.
 

"De Heere Jezus zou naast je gaan zitten en je bemoedigen en zeggen dat bij Hem niets onmogelijk is!"
 

Hij staat gereed om jou en je verleden te omarmen en het te ontdoen van alles dat schuld is. Paulus mocht dat verkondingen aan de Joden in Antiochië en ik mag dat ook aan jou doorgeven: "Zo zij u dan bekend, mannen broeders, dat door deze u vergeving van de zonden verkondigd wordt. En dat van alles, waarvan u niet kon gerechtvaardigd worden door de wet van Mozes, door deze een iegelijk die geloofd, gerechtvaardigd wordt" (Handelingen 13:38-39).

Bij de Heere is dus vergeving, ook voor jou! Hij kijkt al naar je om! Dat heeft Hij altijd gedaan, hoewel jij Hem de rug toekeerde in de keuzes die je maakte. 

Toch is bij de Heere meer dan vergeving. Hij spreekt ook over verlossing van de boze en roept ons daar dagelijks om te bidden.

Je spreekt over allerlei boze gedachten die opkomen. Een ieder die meeleest zal dat best herkennen. De een meer dan de ander, maar we hebben allemaal een bron van vuiligheid van binnen. Paulus worstelde daar ook mee in zijn bekeerde leven (Romeinen 7) en zuchtte naar de verlossing van dat boze hart.
 
Als Bijbellezen moeilijk gaat en bidden door allerlei afleidende gedachten wordt vertroebeld, probeer dan te schrijven over wat je leest. Ik doe dat zelf bijna dagelijks en het helpt mij enorm. Schrijf zelfs de lelijke gedachten op je papier en breng ze maar voor de voeten van de Zaligmaker. Hij is immers gekomen, niet alleen om de schuld door Zijn offer weg te nemen, maar ook om onze vuiligheid van het zondige hart weg te nemen of te onderdrukken. Daar heb jij geen kracht voor, maar daar heb je de Heere Jezus en Zijn Heilige Geest voor nodig. 

Het “zware van je leven met een man die eigenlijk niet de Heere liefheeft”... zal Hij dat ook wegnemen? Nee, dat wordt niet beloofd in dit leven en het kan zijn dat je dit kruis de rest van je leven moet dragen. Ik schrijf dit niet ongevoelig. Ik leef mee met je in deze heftige waarheid. Maar er dingen die wij in ons leven niet kunnen terugdraaien. Een huwelijk is zo'n zaak.

Maar dat betekent niet de Heere niet in staat is om een verandering te brengen in je man en zelfs in je kinderen. Dat mag je zeker de Heere dagelijks voorleggen. De Heere spreekt daar ook over in 1 Petrus 3:1-6. Het geval waar Petrus het over heeft is jouw huwelijk. Althans, ik neem aan dat je man je niet mishandelt en je met geweld, woede, dwang, sarcasme, gemeenheid, etcetera, dwingt om hem te dienen in al zijn eisen op lichamelijk, seksueel, sociaal, financieel en geestelijk gebied. Dat zou een geval van 'huiselijk geweld' zijn en daar heeft Petrus het niet over in 1 Petrus 3. Maar als je man je oprecht en getrouw lief heeft maar zonder geloof in de Heere leeft, dan is 1 Petrus 3:1-6 Gods wil voor jou. Je mag hem niet verlaten maar je moet hem liefhebben en je als vrouw aan hem toewijden. En dan zou de Heere dat kunnen zegenen en je door je wandel zonder woorden (zonder constant te preken!) hem te winnen voor de Heere. 

Jaren geleden kwam ik een man tegen die een christen mocht worden. De Heere trok hem uit de wereld en zijn hele hart en leven veranderde. Thuis werd het echter oorlog. Zijn vrouw moest niets van zijn God en godsdienst hebben. Ze wilde nog naar de bioscoop, feestjes, plezier, etcetera. Hij kon dat niet meer. Ik vroeg onlangs: hoe is het nu? Is zij nog vijandig of verwerpt ze nog jouw geloof? Hij kreeg tranen in zijn ogen. "Nee, het is helemaal veranderd.  Na jaren haar te dienen in liefde en geduld, kwam ik op een dag thuis en zag ik dat het gras gemaaid was. Dat was mijn normale en wekelijkse taak. Ik ging naar binnen en vroeg aan mijn vrouw wie het gras gemaaid had." Ik zie de Griekse man nog staan in mijn gedachten toen hij vertelde: "Zij kwam naar mij toe, viel me om mijn nek en zei: George, ik heb het gras voor jou gemaaid. En wil je mij vertellen, wat is het geheim dat jij zo bent als je bent. Ik wil namelijk ook zo worden als jij bent geworden." Met andere woorden: hij had zijn ongelovige vrouw overwonnen door zijn wandel. 

Mijn vriendin, laat dit tot bemoediging zijn. Je weg voorwaarts zal niet makkelijk zijn, maar zoekt eerst het Koninkrijk Gods in Jezus Christus en vertrouw dan dat Hij je alles zal toeschikken wat nodig is om Hem te volgen en Hem te verheerlijken, zelfs in je huiselijke situatie.

Met hartelijke groeten van de zoon van je vorige predikant!

Pastor A. T. Vergunst