Geestelijke lauwheid

Ik ben een paar jaar geleden tot geloof gekomen. Ik kwam echt van ver; iemand die dacht dat die niet zalig kon worden. Maar God liet mij zien dat het offer van Jezus genoeg was. Toen ging ik een tijd van vreugde en rust in, een groeiend vertrouwen in Hem, in Zijn beloften. Maar ik ben nu momenteel zo lauw. Ik voel helemaal niks. De zonden laten me ook onverschillig. Niet dat ik bijzonder grote zonden doe (ik heb niet zo’n bijzonder leven en de verleiding is niet groot, maar ik ben bijvoorbeeld wel liever bezig met mijn telefoon dan met Gods Woord).

Hier was ik al bang voor: die heerlijke tijd van hiervoor, dat ik die kwijt zou raken en nu leef ik zo, terwijl ik weet dat God het waard is, dat Hij te vertrouwen is. Maar waarom is het zo stil? Ja door mezelf waarschijnlijk, maar ik vind dat enorm moeilijk omdat ik een prutser ben die voor Hem wil leven, maar elke dag toch weer onverschillig doe. Toen dacht ik, ben ik dan degene die denkt: nou ik ben zalig, dus ik kan rustig verder leven. Ik vind dit heel lastig. Ook gewoon omdat je hier helemaal niet vaak over hoort. Hebben alle mensen dit? Hoort dit erbij? Of ervaren gelovigen altijd vreugde? Of hoe zit het in het geloofsleven?

Ik zocht op jullie site naar een antwoord omdat ik worstel met de lauwheid van mijn geloof. Sorry als ik er overheen heb gelezen, maar omdat ik er al tijdje mee loop wil ik toch graag wat er over kwijt. Dit antwoord kwam ik tegen: “Kan iemand Christus aannemen en toch weer afvallen? Dus hem nep aannemen? Ja dat kan en ik vrees dat dat heel veel gebeurt. Christus wordt dan niet werkelijk geloofd, maar bijvoorbeeld omdat het fijn is te weten dat Christus je Zaligmaker is, dan kun je weer rustig verder leven.” Dat antwoord helpt me niet (het antwoord was zeker mooi en helder, maar omdat ik er mee zit, viel mij dit gelijk aan).

Welkom in de strijd die alle ware gelovigen in meer of mindere mate beleven. Er kunnen tal van redenen zijn als we een (langere) periode van geestelijke lauwheid beleven. Dat kan inderdaad aan onszelf liggen, maar het kan ook zijn dat God ons beproeft. Houden we ook aan Zijn beloften vast als we helemaal niets meer voelen en het inderdaad lijkt of er sprake is van schijngeloof? Je schrijft: “Ik weet dat God het waard is, dat Hij te vertrouwen is.” Welnu, dan ligt er op de bodem van je hart nog steeds die liefde die God daar Zelf ingestort heeft. Klamp je dan maar weer opnieuw vast aan Zijn beloften en vraag Hem of hij dat kleine, bijna uitgedoofde vuurtje van nieuwe brandstof wil voorzien. Het gebed is de ademtocht (en de brandstof) voor de ziel.

Zorg ook bij jezelf voor meer discipline als het gaat om het gebruik van je smartphone. Stel een tijdlimiet in. Ga naar Bijbelstudie-avonden of soortgelijke bijeenkomsten, zodat je niet alleen door het Woord, maar ook door geloofsgenoten gevoed wordt. Ook dat is een gemeenschap der heiligen die we allemaal hard nodig hebben.

Zie verder de onderstaande artikelen voor meer uitleg en de vragen en antwoorden bij de tag 'Lauwheid'.

• Eerste liefde verlaten
• Bemoedigend en vermanend woord nodig
• Geloofsrelatie kwijt