Ruzie op begraafplaats

Vanwege mijn werk als beheerder begraafplaatsen ben ik erbij als er een begrafenis plaats vindt. Ik heb een begrafenis gehad waar een predikant van de Gereformeerde Gemeenten in Nederland bij was. In de familie was ruzie; een deel was daarom afwezig. Toch hield de dominee een (indringende) toespraak met alles wat erbij hoort. Ik heb ook een begrafenis gehad waar een dominee en een ouderling van de Gereformeerde Gemeenten bij waren. Ook in die familie was ruzie. Dat was ook duidelijk te zien. Een deel van hen stond apart. De ouderling deed een korte schriftlezing, kort gebed en weg. Zijn bij zulke familiesituaties regels, afspraken in de Ger. Gem.? Wij zeggen wel eens: als je bij een crematie bent, stem je ermee in. Dat geldt dan hier toch ook? Als een predikant/ouderling de dienst leidt, stem je toch in met die onenigheid?

Beste vraagsteller, 
 
Je zult in je werk als beheerder van begraafplaatsen veel zien. Je ziet verdriet, maar je ziet ook situaties van gebrokenheid en onenigheid, juist op momenten dat je liefde tot elkaar verwacht. Ik wil eigenlijk niet al te uitgebreid ingaan op deze vraag. Ik ben het niet eens met de stelling dat als een predikant of ouderling de begrafenis leidt van een overledene binnen een familie waar ruzie is, deze ambtsdrager dan instemt met deze onenigheid. De vergelijking met een crematie vind ik dan ook niet terecht.
 
Er zijn voor ambtsdragers verschillende situaties waarin je geroepen wordt ambtelijk werk te doen, terwijl er verstoorde verhoudingen zijn. Als het goed is, gaan die je aan het hart en probeer je daarin te zoeken naar het goede; hoe ingewikkeld dat soms ook is.
 
Over een verstoorde relatie binnen een familiekring die (onverwacht) door rouw en verlies getroffen wordt, is veel te zeggen. De scheiding die de dood maakt is onverbiddelijk en het zou ons allemaal moeten dringen om verhoudingen goed te houden en te werken aan herstel als verhouding verstoord zijn. Je kunt het namelijk niet meer overdoen. En daarnaast; de Heere roept ons heel duidelijk op in Zijn Woord dat we vredestichters moeten zijn en gericht moeten zijn op de ander. Tegelijk kunnen situaties binnen families uitermate complex zijn.
 
De beide situaties die in de vraag kort worden weergegeven zou ik niet zwart-wit willen benaderen, alsof de ene predikant het goed heeft gedaan en de predikant en ouderling in de tweede situatie het fout hebben gedaan. Als je zelf geen onderdeel bent van het conflict, doe je als ambtsdrager niets verkeerds als je de begrafenis leidt, ook al weet je van ruzie in de familie. Je zou zelfs de vraag kunnen stellen of de plek bij een geopend graf de juiste plaats is om zaken als een familieruzie te benoemen. We staan op de begraafplaats bij de scheidslijn tussen de levenden en de doden. Ik kan maar een ding bedenken dat daar moet klinken: het eeuwig blijvende Woord des Heeren, waarin Hij ten dode opgeschreven zondaren het leven in Christus verkondigt. Die laatste ernst moet centraal staan, opdat mensen gedrongen worden tot Christus, de levende Zaligmaker, te vluchten. Wie in Hem het leven vindt, zal ook zoeken om Hem na te volgen. Dat kan zomaar eens weldadige uitwerking hebben op iets als een familieruzie.
 
Kortom, ambtsdragers moeten tijd en wijze kennen om zaken bespreekbaar te maken. Daarin worden fouten gemaakt en blijven ambtsdragers kleine, zondige mensen. Tegelijk moet tijdens een begrafenis het Woord van de Levende centraal staan, terwijl in het pastoraat alles geprobeerd moet worden om families te helpen om tot verzoening te komen.
 
Hartelijke groet,
H. J. Nijsink