Dochter op christelijke dansgroepje

Mijn dochter, en ik zelf trouwens ook, heeft gevoel voor ritme. Soms grap ik weleens dat we in de verkeerde cultuur zijn geboren; een dienst zoals deze in bijvoorbeeld Afrika wordt vormgegeven lijkt me fantastisch. Mijn dochter zit op een School met de Bijbel. Pas had ze een vriendinnetje mee en wilden ze samen dansen op de pinguïndans. Ik wist even niet wat ik er mee moest, maar heb later aangegeven dat ik liever heb dat ze op instrumentale muziek danst.

Nu is er een christelijke dansgroepje hier in de buurt opgestart. Samen maken ze een choreografie op voornamelijk opwekkingsmuziek. Ik heb er niets op tegen, maar ik worstel met ‘wat de mensen vinden’. Dansen wordt al snel als iets goddeloos gezien, terwijl onze dochter erg gericht is op bewegen. Hoe mooi is dan een alternatief waarbij je kunt bewegen en God geen oneer wordt aangedaan. Maar ik ben bang voor het oordeel van anderen.

Hoe maak ik een goede keuze om haar er wel of niet naar toe te laten gaan? In de Bijbel werd ook gedanst tot eer van God en als uiting van vreugde. Binnen onze cultuur wordt alles wat we niet gewend zijn al snel bestempeld als niet goed. Graag zou ik willen dat Nellie van Dooijeweert deze vraag beantwoordt.

Beste moeder,

Je dochter heeft dus een aardje naar haar moeder. Mooi is dat, dan herken je elkaar daarin. Inderdaad zou het in Afrika makkelijker zijn om met ritme te leven dan in onze cultuur. Als de mensen hun gaven aan de Heere geven, lopen ze vaak dansend om de kerk heen. Blij om de Heere hun gaven te geven. Vreugde. We zijn al gauw veroordelend naar elkaar als het anders gaat dan we gewend zijn. Ik zie in gedachten de Indianenvrouwen eerbiedig zingen, hand in hand, pasje vooruit, twee pasjes achteruit, pasje achteruit... enzovoort. Of de meisjes van een andere stam met zaaddoosjes om armen en benen. Met eerbied en overgave zongen ze al vooruit en achteruit huppelend bijbelteksten in de kerk. De mensen hadden geen bijbels en zo leerden deze meisjes de gemeenteleden bijbelteksten. Indrukwekkend.
 
Ik ben in de bijbel gaan zoeken en kwam David tegen. Hij danst de hele reis van het huis van Obed-Edom naar Jeruzalem. Wat de mensen er van zeiden, deerde hem niet. Hij danste uit alle macht voor de Heere. Uitte zich in pure vreugde  voor zijn God. Het is geen vraag of dat geoorloofd was. 

In Psalm 87 lees ik dat allen die de Heere kennen, uit vreugde dansen en zingen voor de Heere om Hem groot te maken. Jezus zegt in Mattheüs 11:16 en 17 hoe de kleine kinderen tegen vriendjes roepen: "We hebben voor jullie op de fluit gespeeld, maar jullie hebben niet gedanst." Kinderen hebben ritme en vrolijkheid in zich. Ze huppelen en springen en dansen van vreugde.
 
Maar uw probleem is wat de mensen zullen zeggen als uw dochter op een dansgroepje zit. U zegt erbij dat het een christelijk dansgroepje is. Persoonlijk zou ik mijn kind daar niet heen laten gaan. Niet om wat de mensen zeggen, maar wat zegt de Heere er van? Is het werkelijk tot eer van de Heere? Ons hart is geneigd om een grens te overschrijden. Zelfs als we kind zijn. In wat voor sfeer komt ze terecht? Hoe gaat ze daar later mee om…?

“Leer mij Uw weg, Heere.” Laat dat uw gebed zijn. Op uw knieën kun je de goede keus maken. Van harte sterkte en inzicht toegewenst. 

Hartelijke groet, 
Nellie van Dooijeweert