God heeft mijn leven gewild

Is het feit dat je werd geboren al een geestelijk teken dat God je heeft gewild en dus ook van je houdt ondanks de zonden? Veel teksten en liederen gaan over ons verlangen naar God, maar zijn er ook Bijbelse bewijzen dat de Heere al vanaf de conceptie naar míj verlangt? Ik vind dat zo moeilijk te geloven als ik naar mezelf kijk, maar de zekerheid dat het inderdaad zo is zou mij rust geven en juist dan kan ik ook pas (gaan) verlangen naar Hem, voor mijn gevoel. Anders lijkt mijn leven op een luchtbel in plaats van een vaste grond in Hem.

Beste vraagsteller, 

Het feit dat je geboren werd mag je inderdaad zien als een belangrijk teken ervan dat je door God gewild bent. Hij heeft als Schepper jou het bestaan gegund. Dat je er mag zijn is aan Hem te danken. Psalm 139 zegt daar prachtige dingen over. In vers 13 zegt de dichter dat hij in de moederschoot geweven is. Even verderop gebruikt hij het beeld van een borduursel. Daar wil de dichter ongetwijfeld mee zeggen dat God aan de vorming van ons bestaan Zijn uiterste zorg heeft besteed. Hij heeft bij wijze van spreken geen steekje laten vallen. Daarom mocht David het levenslicht zien. 

Wat David van zichzelf zegt mag je zeker ook op jezelf toepassen. Het betekent ook dat we kostbaar zijn in Gods ogen. In Jesaja 43 zegt Jesaja dat nota bene tegen het volk Israël in ballingschap (vers 4). Datzelfde volk moet de Heere in het boek Jesaja ook heel ernstige verwijten maken. Het neemt niet weg dat de Heere ook dit tegen Israël kan zeggen. Nee, Hij zegt dat niet alleen tegen het bekeerde deel van het volk, maar juist tegen het hele volk. 

Je vraagt ook of er teksten zijn waaruit blijkt dat God naar ons verlangt. Als ik de lijst zou moeten opsommen van teksten waarin we uitgenodigd worden tot de Heere te komen, ben ik nog wel eventjes bezig. Ik denk aan Jesaja 45: 22 of 55: 1. Juist hierin blijkt dat de Heere naar ons verlangt. Daarom nodigt Hij ons om tot Hem te komen. Hij heeft ons graag dicht bij Zich. Om nog iets anders te noemen. Ezechiël wijst erop dat de Heere geen lust heeft in onze dood maar juist daarin dat we ons bekeren en in die weg het leven zullen vinden (Ezechiël 33:11).
 

"Luther zei: Als God de wereld heeft liefgehad, heeft Hij ook mij liefgehad, want ook ik behoor tot de wereld. Je mag hier je eigen naam invullen"

Heel indrukwekkend is wat we in Hosea lezen. Hosea heeft moeten vaststellen dat Israël volhardt in het zich afkeren van de Heere. Dan klinkt de vraag: hoe zou ik u prijsgeven, Efraïm u uitleveren, o Israël? God kan Israël niet maken als de steden Adama en Zeboïm (twee steden die tegelijk met Sodom en Gomorra zijn verwoest). Alles in God verzet Zich ertegen. Als God daaraan denkt, keert Zich Zijn hart in Hem om (Hosea 11: 7 - 9). Het welverdiende oordeel wordt dan ook niet uitgevoerd. Deze blik die de Heere ons in Zijn hart gunt, maakt wel heel erg duidelijk hoe zeer verlossen Gods liefste werk is. Luther zei niet zonder reden dat veroordelen het werk van Zijn linkerhand is, terwijl verlossen het werk is van Zijn rechterhand. God doet niets liever dan verlossen, dan redden, zaligmaken. 

Hoe graag Hij dat doet, toont Hij op het allerheerlijkst in de Heere Jezus Christus. Zijn Zoon spaarde Hij niet om zo ons te sparen. Het brengt de Heere Jezus in het gesprek met Nicodemus tot de bekende uitspraak: alzo lief heeft God de wereld gehad... Ik citeer Luther dan nog maar een keer. Hij zegt ergens: als God de wereld heeft liefgehad, heeft Hij ook Maarten Luther liefgehad, want ook Maarten Luther behoort tot de wereld. Je mag stellig voor de naam van de reformator je eigen naam invullen. Ooit las ik ergens van een kerk waar op een bord in de hal de tekst uit Johannes 3:16 stond. Er onder werd vermeld: als je nu wilt weten wie God zoal heeft liefgehad, moet je de spiegel omdraaien. Deed je het, dan zag je je eigen spiegelbeeld in een spiegel. 

In de gelijkenis van de verloren zoon -beter kun je zeggen: de gelijkenis van de liefdevolle Vader- wordt God getekend als de God Die op de uitkijk staat en wacht tot zijn vertrokken zoon terugkeert. God ziet ons zo graag komen. Hij wacht op jou en mij. Meer aansporing heb je toch niet nodig om tot deze God te gaan? Zeker, dit vraagt om geloof; dat geloof dat eens en altijd weer tot Hem komt. Beter kan ik misschien nog zeggen: tot Hem vlucht. Hopelijk mogen deze overwegingen je helpen bij de vragen waarmee je worstelt.

Met een hartelijke groet, 
Ds. H. Peet