Geloofsbelijdenis afleggen bij problemen met kerkenraad

Wat als iemand tijdens belijdenis afleggen geen ja maar nee zegt ? Deze vraag komt bij mij op omdat er van mij verwacht word volgend jaar belijdenis te doen. Ik weet van mezelf dat het aan geloof niet zal liggen, dat ik eigenlijk niets liever zou willen dan mij als volledig belijdend lid bij de kerk voegen! Alleen staat er één ding in de weg en dat is een kerkenraad die de gemeente terroriseert. Er heerst hier in de gemeente een angstcultuur! Tijdens verkiezingen worden er mensen op de lijst gezet waarvan ze zeker weten dat die nooit (meer) in de kerkenraad willen en dus worden er mensen uit gehouden die dit misschien wel graag zouden willen. De meeste ouderlingen zitten er al 20 jaar of langer!

Ook is iedere vorm van evangelisatie ten strengste verboden! Beslissingen worden achter gesloten deur al genomen voordat de gemeente ook maar iets kan inbrengen. En heb je een vraag of een idee, dan belandt die 100 procent zeker in de vuilnisbak, want daar zijn ze niet van gediend. En zelf initiatief nemen in dingen wordt afgestraft. Zo kan ik nog wel een hele lijst aan dingen opnoemen die niet sporen met de leer van de Bijbel.

Alleen kan ik als niet-stemgerechtigd lid hier niets aan veranderen. Maar al zou ik lid zijn, dan word je zo onder de duim gehouden dat je geen enkele kans hebt ook maar iets te veranderen. Op dit moment weet ik van verschillende mensen dat ze hun attestatie opgevraagd hebben of dit binnenkort gaan doen vanwege deze situatie en dat doet mij zo veel pijn!

Aan de ene kant kijk ik er zo naar uit om ook aan tafel te kunnen en mogen, maar aan de andere kant kan ik niet goedkeuren hoe de kerkenraad  bezig is. En dus  kan ik ook mijn jawoord niet geven, want ik sta niet achter de kerkenraad en deze werkwijze. Dus wat moet ik hier mee? Want dit blijven slikken, betekent ook stikken. Misschien een heel vreemde vraag...

Beste jongere,

Ik ga ervan uit dat je een jongere bent waarvan, zoals je zelf zegt, verwacht wordt dat die volgend jaar belijdenis doet. Ik moet je nazeggen dat je wel een heel vreemde vraag stelt, een jongere die vraagt wat de gevolgen zijn wanneer iemand tijdens zijn belijdenis geen ja, maar nee zegt. Het is tegelijk voor mij ook een wonderlijke vraag, omdat ik eigenlijk nooit op de gedachte ben gekomen dat deze mogelijkheid er ook is. Gelukkig geef je een uitvoerige toelichting hoe je tot deze vraag bent gekomen en daarom wil ik je hartenkreet proberen Bijbels en pastoraal te beantwoorden.

Wanneer ik je waslijst aan problemen, zorgen en vragen met betrekking tot je kerkelijke gemeente lees, ben ik verbijsterd. Je vindt het toch niet vreemd dat ik bij mezelf denk, hoe is dat allemaal mogelijk. Is er dan nog wel vertrouwen en liefde in en voor elkaar. Twee sleutelwoorden die onmisbaar zijn in de gemeente waar we toch met elkaar meeleven en meebidden en het goede voor elkaar zoeken (1 Thessalonicenzen 5:12-22). Maar ook een gemeente waar nederigheid en ootmoed is en de een de ander voortreffelijker acht dan zichzelf (Filippenzen 2:3). Dat geldt zowel kerkenraad als (doop)leden van de gemeente. En het Woord van onze God nemen we voor honderd procent tot ons. Dat stempelt onze gedachten, onze handelingen, ons omgaan met elkaar. Dat zeg ik allemaal niet om over je vraag heen te walsen met een aantal vrome en Bijbelse woorden en zo de zaak dicht te timmeren naar jou. Beslist niet! Ik zeg het omdat ik bij jou toch wat bitterheid en frustratie opmerk. En ik weet van mezelf dat je dan zelf het grootste slachtoffer bent of wordt. Is slikken of stikken daar geen uiting van?

Wat moet ik hier mee? Ga al je zorgen en problemen eens op papier zetten en zet achter elke zorg de voor jouw mogelijke oplossing. Loop dan je lijstje nog eens na en schrijf op wat voor jou (en de gemeente) onopgeefbaar is en Bijbels echt niet kan. Tegelijkertijd schrijf je dan ook op waar je wel mee zou kunnen leven. Ik geef een voorbeeld: dat een ouderling 20 jaar of langer in de kerkenraad zit, is niet direct tegen Gods Woord, want iemand die lang in een kerkenraad zit, hoeft niet te disfunctioneren, daar zou je mee kunnen leven. Maar dat evangelisatie ten strengste verboden is, is puur tegen Gods Woord in. Dan doe je alsof je onkerkelijke medemens geen bekering en geloof nodig heeft en zonder de Heere Jezus wel kan leven en sterven. Dan ga je ook voorbij aan het feit dat een gemeente als een licht op een kandelaar zou moeten fungeren, heen wijzend naar het Licht. Daarop zou een kerkenraad aanspreekbaar moeten zijn.

Probeer op deze wijze orde en overzicht in je gedachten te krijgen. Alles tegelijk aankaarten bij je kerkenraad lukt niet voor jou en stuit ook onmiddellijk op verzet. Ik denk dat je moet beginnen met dat evangelisatiepunt, dat is zo on-Bijbels. Het oprichten van een evangelisatiecommissie is dan noodzakelijk. Probeer dat op Bijbelse gronden bespreekbaar te maken en zie dan wat je kunt bereiken. Zo mogelijk samen met andere (doop)leden. Alleen kun je het niet en het zal ook heel wat inspanning en tijd vergen om wat te bereiken. Maar het is een eerlijke zaak om dit aan je kerkenraad voor te leggen. 
 

"Kun je als dooplid, met deze gedachten over de kerkenraad en de gang van zaken in de gemeente, volmondig ja zeggen op de belijdenisvragen?"

Wanneer ik je vraag weer opnieuw lees en je conclusie 'wat moet ik hier mee?', dan denk ik dat je jezelf de tijd moet gunnen en het antwoord van de kerkenraad op de vraag naar de evangelisatiecommissie af moet wachten. Loopt dat op niets uit, vrees ik dat al de andere pijnpunten niet op te lossen zijn, omdat er heel veel dingen zijn die je in je vraag aankaart, als een persoonlijke aanval op de kerkenraadsleden kunnen worden opgevat en daar wordt een kerkenraad niet blij van.

Terug naar je eerste vraag. Wat als iemand tijdens belijdenis afleggen geen ja maar nee zegt? Er wordt van je verwacht dat je volgend jaar belijdenis doet. Je zegt zelf dat het niet aan je geloof zal liggen, omdat je eigenlijk niets liever zou willen, dan je als volledig belijdend lid bij de kerk te voegen. Je geloof is voor jou niet de belemmering, maar alles wat je in je gemeente als onbijbels waarneemt. Aan de ene kant verlang je ernaar om aan de tafel te kunnen en te mogen (ik leg dat uit als deelnemen aan het Heilig Avondmaal), maar aan de andere kant kun je niet goedkeuren hoe de kerkenraad bezig is. Ik ga nu een paar vragen aan jou stellen.

Kun je als dooplid, met deze gedachten over de kerkenraad en de gang van zaken in de gemeente, volmondig ja zeggen op de belijdenisvragen? Kun je uit liefde tot God en Zijn gemeente dan met heel je hart ja zeggen? Voel je aan dat een ja-woord op zijn minst schuurt met je gedachten over de kerkenraad en zeker met de liefde tot God en Zijn gemeente? Ik zeg niet dat je problemen, zorgen en vragen niet gesteld mogen worden en ik hoop en bid dat ze opgelost mogen worden. Maar om eerlijk biddend ja te kunnen en mogen zeggen, moet het vlak zijn tussen de kerkenraad en jou en tussen God en jou. Wrevel of bitterheid kan en mag niet, lees 1 Thessalonicenzen 5:12-22 nog eens voor jezelf op je knieën.
 
Stel dat je lid van de gemeente zou zijn. Kun je dan samen het Heilig Avondmaal vieren, waaronder ook kerkenraadsleden, zonder dat het schuurt met je gedachten over de kerkenraad? Aan Zijn tafel geldt bij uitstek dat er broederlijke (zusterlijke) liefde moet zijn (1 Johannes 3:14). Aan Jezus’ tafel leert Hij ons zachtmoedig te zijn en nederig van hart om rust te vinden voor onze ziel. Voor Jezus het Heilig Avondmaal vierde met Zijn discipelen, heeft Hij hen eerst de voeten gewassen, als een voorbeeld dat ze schuldig zijn ook elkaars voeten te wassen, want een dienstknecht is niet meer dan zijn heer (Johannes 13:13-17). Wanneer je deze vragen leest, zou het dan wijs zijn, verstandig zijn, eerlijk zijn, Bijbels zijn, om in deze omstandigheden belijdenis van je geloof af te leggen?

Dus wat moet ik hiermee? Je laatste vraag heeft geen open eind. Voor jou is blijven slikken, ook stikken. Daarom, gun jezelf een voorlopig alternatief. Ga daarom proberen, samen met leden uit de gemeente, een evangelisatiecommissie op te richten. Ga daarover het gesprek aan met je kerkenraad. Wanneer dat lukt is er een begin om in het hopelijk ontstane vertrouwen verder te gaan en biddend een weg te zoeken om samen met de kerkenraad het goede te zoeken voor de gemeente. Liefde en vertrouwen zijn sleutelwoorden voor de kerkenraad naar de gemeente en voor de gemeente naar de kerkenraad.
 

"Je zult wel moeten leren slikken, maar je zult niet stikken, omdat Zijn juk zacht is en Zijn last licht"
 
 

Wanneer echter alles mislukt en vastloopt, breng dan al je vragen en zorgen in het gebed bij de Heere God en rust niet voor je ervaart wat Jezus ons leert: Neemt Mijn juk op u en leert van Mij dat ik zachtmoedig ben en nederig van hart en je zult rust vinden voor je ziel (Mattheüs 11:29). Is dan alles opgelost? Helaas niet, maar de scherpe kantjes zijn er dan wel af. En ga dan vanuit deze rust en overgave biddend een besluit nemen wat je verder moet doen. Er zijn dan twee mogelijkheden. Als eerste, je leert alles elke keer opnieuw in Gods handen te leggen en los te laten wat je graag anders zou willen zien, ten nutte van de gemeente. Als een zondig mensje Jezus volgen en elke dag voeten wassen van die ander. Je zult dan wel moeten leren slikken, maar je zult niet stikken, omdat Zijn juk zacht is en Zijn last licht. En worstel dan om een zegen vanuit Zijn Woord, dat elke zondag toch weer mag klinken.
  
Ik realiseer me dat het op langere termijn toch niet gaat om onbevangen, vrij en blij in de gemeente te functioneren. Blijf dan niet tobben met je negatieve gevoelens van slikken of stikken, want daar ga je aan onderdoor. Dan is er als tweede de mogelijkheid dat je biddend een andere kerk zoekt, waar deze gevoelens geen rol meer spelen en waar je van zondag tot zondag Gods heerlijk Evangelie mag horen. Bekeer je en geloof het Evangelie (Markus 1:15). Want het belangrijkste is en blijft toch de verkondiging van Gods Woord, waarvan Jezus Christus de geheel enige inhoud is. Geleid door de Geest en vluchtend tot Jezus te mogen ervaren: Hij ontvangt zondaren en eet met hen. Uit ons geen vrucht in eeuwigheid, maar alle vrucht is uit Hem, de opgestane Levensvorst, Die het verlorene zoekt en vindt. Kom tot de bruiloft als een zondaar, die niets overhoudt dan Jezus alleen. 

Heere Jezus zoek en vindt ook mij, voor het eerst en elke keer opnieuw.  

Hartelijke groet,
C. A. Hoekman