Man wil geen vijfde kindje

We zijn rijk gezegend met vier kinderen en we zijn als ouders halverwege 30. Ik sta open voor een vijfde kindje, maar mijn man wil dit niet. Hij geeft aan dat we onze handen vol hebben aan de opvoeding van onze vier kinderen. En dat is ook zo, maar het voelt voor mij niet alsof er geen ruimte is voor een vijfde kindje. Mijn man vindt het belangrijk dat we ook ruimte over blijven houden voor anderen en ons daarop richten. Zo vangen we bijvoorbeeld met enig regelmaat kinderen op van anderen die het mentaal zwaar hebben, is er regelmatig een man hier in huis die psychische problematiek heeft, koken we voor anderen e.d. Hij heeft inderdaad gelijk dat we hier dan minder tijd/aandacht/energie voor hebben.

Ik worstel ermee. Zijn dit argumenten om inderdaad de kinderzegen ‘stop’ te zetten? Ik wil er uiteraard alleen voor openstaan als mijn man daar achter staat. Ik leg het biddend bij God neer. En ik denk nu: als God wil dat we nog een kindje krijgen, dan zal Hij of ervoor zorgen dat ik zwanger word door de anticonceptie heen, of Hij zal het hart van mijn man veranderen. Of moet ik daarin toch meer op mijn man inpraten?

Beste mevrouw, dit is een situatie waar ieder vruchtbaar echtpaar vroeg of laat tegen aan loopt. Dan doet de vraag zich voor: is het goed dat het kindertal blijft zoals het is of moeten/mogen we nog weer openstaan voor een nieuwe zwangerschap? Het zwanger worden laten komen zoals het komt, is niet aan de orde. Dan zou een normaal vruchtbaar echtpaar dat rond de 20 jaar met elkaar trouwt gemiddeld zo’n 15 à 20 kinderen krijgen. Iedere zwangerschap vraagt om voorbereiding. Het gaat immers niet alleen om het voortbrengen van kinderen maar ook om het grootbrengen ervan. Verder is het zo dat je allereerst verantwoordelijk bent voor de kinderen die er al zijn. En als een echtpaar er niet helemaal uitkomt bij de vraag van wel of niet nog een nieuwe zwangerschap dan denk ik dat de stem van de vrouw de doorslag mag geven. De vrouw is immers zwanger en de zorg en opvoeding van de kinderen in de dagelijkse praktijk rust toch wel voor het merendeel op de schouders van de moeder.
 
Aan de andere kant staat de man er iets verder van af en dus kan hij soms beter beoordelen of een nieuwe zwangerschap verantwoord is. Uit de reactie van uw man spreekt een stukje wijze zorg. U geeft aan dat u naast uw gezin nog vele andere goede dingen doet die ook erg belangrijk zijn, zoals dat u regelmatig kinderen van anderen opvangt enzv. en het zou voor die kinderen en de andere mensen jammer zijn als u dat niet meer zou kunnen doen. Tegelijkertijd is het zo dat wanneer een christen-echtpaar toch onverwachts zwanger wordt, er ook altijd weer ruimte gevonden zal worden om die zwangerschap te kunnen aanvaarden.
 
U schrijft aan het einde van uw vraag dat als God wil dat u nog een kindje krijgt Hij door de anticonceptie heen kan werken. Daar heb ik echt moeite mee. God kan dat zeker doen maar zo werkt het niet. Calvijn zegt dat Gods voorzienigheid werkt door onze verantwoordelijkheid heen. U en uw man hebben samen die verantwoordelijkheid en daar hebt u beiden mee te maken. En als u samen tot de conclusie komt dat het beter is dat het kindertal blijft zoals het is, moet u ook goede anticonceptie toepassen. En niet als het ware nog een ‘gaatje’ voor God openlaten, zodat u dan ondanks de anticonceptie toch nog wel zwanger zou kunnen worden als God dat wil. Het lijkt vroom, maar dat is het  niet. Als God bij wijze van spreken wil dat ik morgenochtend in Amerika wakker word dan kan God dat zeker doen, maar zo werkt God niet. Wij hebben op deze aarde te maken met de wetmatigheden en structuren waarbinnen wij moeten handelen en onze verantwoordelijkheden kennen.         
 
Alie Hoek-van Kooten