Bevel om te geloven expliciet maken

Aan dr. Van den Brink. In de Dordtse Leerregels staat duidelijk verwoord dat de evangelieverkondiging gepaard moet gaan met bevel van bekering en geloof (Hoofdstuk II, artikel 5). U hebt al eens eerder uiteengezet dat de gedachtegang (in mijn eigen woorden) "je moet geloven maar je kunt het niet, dus moet je er maar veel om vragen", niet is wat de Dordtse leerregels daarmee beogen. Gelukkig zit ik zelf ook doorgaans onder een prediking waarin meer klinkt dan dat.

Toch merk ik wel een lichte huiver bij de predikant om het bevel om te geloven expliciet te maken. Het blijft toch al gauw steken bij de oproep om te pleiten op Gods beloften. De nodiging om tot Christus te gaan (bijvoorbeeld Mattheüs 11:28) klinkt ook zeker wel, maar de invulling daarvan lijkt vooral gezocht te worden in het gebed om geloof. Met andere woorden: er is een duidelijk bevel van gebed, pleiten, zoeken, maar ondertussen lijkt men in een kringetje om het woord "geloof" heen te draaien. Tenminste, dat is zoals ik het ervaar, en dat is subjectief en daar zou ik uiteraard in kunnen doorschieten.

Mijn vraag is eigenlijk, hoe expliciet moet dit bevel tot bekering en geloof nu precies klinken? Zou daar ook niet een deel van de verwarring in onze gezindte kunnen zitten, dat we met elkaar eigenlijk niet meer precies weten wanneer een predikant deze opdracht uit de belijdenis recht heeft gedaan?

Dit soort vragen hebben we regelmatig in deze rubriek besproken:

• 'Het directe bevel om te geloven'
• 'Wel bevel tot bekering, geen bevel tot geloof'
• 'Wet eist bekering en geloof'
• 'Gebod om te geloven geen nieuwe wet'