De natuur van Adam erven

Is erfzonde nou zonde die we geërfd hebben van Adam en daarom ook hebben (bezitten), of moet je het zien dat je dezelfde zonde doet als Adam en daarom zondaar bent, al van de ontvangenis af? We worden dan niet verantwoordelijk gehouden voor de zonden die we ‘geërfd’ hebben, maar die we daadwerkelijk doen.

Ik vind dit best lastig. Misschien kan iemand me op een eenvoudige manier uitleggen hoe het precies zit.

Beste vraagsteller,

Bedankt voor je vraag. Ik heb een tijdje nagedacht hoe ik dit zo eenvoudig mogelijk zou kunnen beantwoorden. Hierbij dan ook mijn poging. Wat is erfzonde? En hoe rekent de Heere God ons die zonde aan? Rekent de HEERE mij dingen aan die mijn voorvaderen gedaan hebben? De profeet Jeremia houdt ons voor in hoofdstuk 31: 29-30: “In die dagen zullen zij niet meer zeggen: De vaders hebben onrijpe druiven gegeten, en der kinderen tanden zijn stomp geworden. Maar een iegelijk zal om zijn ongerechtigheid sterven; een ieder mens, die de onrijpe druiven eet, zijn tanden zullen stomp worden.” Een ieder die in zijn ongerechtigheid sterft, sterft om zijn of haar eigen ongerechtigheid. Niet om de ongerechtigheid van een ander. Maar hoe zit het dan met de erfzonde? Wij erven niet de zonde van Adam, ook niet de schuld van Adam. Maar wij erven de natuur van Adam. 

Hopelijk is het je zo wat duidelijker geworden. Laat ik eindigen met een hartelijke oproep aan jouw adres: in alle opzichten is bekering nodig. Wie in Christus Jezus gelooft, is een nieuwe schepping: “Zo dan, indien iemand in Christus is, die is een nieuw schepsel; het oude is voorbijgegaan, ziet, het is alles nieuw geworden. En al deze dingen zijn uit God, Die ons met Zichzelven verzoend heeft door Jezus Christus, en ons de bediening der verzoening gegeven heeft. Want God was in Christus de wereld met Zichzelven verzoenende, hun zonden hun niet toerekenende; en heeft het woord der verzoening in ons gelegd” (2 Korinthe 5:17-19). Daarom: zoek voor het eerst en dagelijks verzoening bij Christus.

Hartelijke groeten,
Ds. W. F. ’t Hart