Naakt en kunst

Ik heb een vraag i.v.m. een onderzoek op school. Wat vindt u van naakt m.b.t. kunst? Kun je als christen een niet-pornografisch naakt (foto/schilderij/beeldhouwwerk etc) goedkeuren? En de manier waarop het tot stand komt (kunstenaar/naaktmodel)?

"Mooi naakt is niet lelijk", wordt wel eens gezegd. Wie komt niet onder de indruk van de “David” van Michelangelo? Toch heeft naaktheid ~door de zondeval~ schaamte opgeroepen. Schaamte is niet enkel negatief op te vatten, maar mag zeker ook (positief) als waarschuwingssignaal worden gezien. Zij beseften (dat gevoelen heeft God in Zijn genade nog gegeven) dat zij naakt waren.
 
Als we het slotvers van Genesis 2 lezen (in de op dit punt bijzonder treffende Naardense vertaling van Pieter Oussoren), dan staat er: "Ze waren, zij tweeën, ongekleed, de mens en zijn vrouw; en zij schaamden zich niet." En meteen daarop volgt Genesis 3:1, waar staat: "Maar de slang is uitgekleder geweest dan al wat in het wild leeft op het veld..." Geen mens ~man of vrouw~ kan ooit meer “volmaakt, onbeschaamd” omgaan met eigen of anders naaktheid. Hoe mooi de Heere God een man en vrouw ook geschapen heeft.
 
Wie van ons is niet gevoelig voor naakt? Het roept ~gewild of ongewild~ altijd bepaalde gedachten, gevoelens en verborgen begeerten en driften wakker. Je bent nooit zondevrij. Ook al geef je het de naam 'kunst' of 'christelijk'.
 
Moet je dan van christelijke naakte kunst zeggen: "Geniet, maar met mate?" Niet dus. Daartegenover zou ik wel dát willen zeggen: "Geniet van de vrouw (man) die God je gegeven heeft."  Dankt God in alles. Ook... in zijn (of haar) naaktheid.
 
Ds. M. F. van Binnendijk