Vragen op weg naar belijdeniscatechisatie

Ik ben een jonge vrouw en volg belijdeniscatechisatie binnen de Gereformeerde Gemeenten. De laatste tijd loop ik erg vast in mijn geloofsleven. Ik weet eigenlijk niet goed hoe ik verder moet. Onlangs heb ik een gesprek gehad met de dominee over het doen van belijdenis. Hij gaf aan dat ik moet accepteren dat ik belijdenis mag doen, maar dat ik het tegelijkertijd niet (zonder Gods genade) kan. Ook sprak hij over het worstelen om Gods genade. Ik begrijp ergens wel wat hij bedoelt, maar in de praktijk weet ik niet goed hoe ik hiermee om moet gaan.

Ik weet dat ik een zondaar ben en dat ik de Heere nodig heb. Toch vraag ik me af of ik mijn zonden wel genoeg voel en of ik wel werkelijk besef hoe groot mijn nood is. Ik lees bijvoorbeeld bij dr. G. Wisse dat de behoefte aan verlossing ontstaat wanneer de nood werkelijk als nood wordt ervaren. Maar hoe kom je aan die nood? Hoe leer je je zonden werkelijk als schuld tegenover God zien?

Mijn grootste worsteling is misschien nog wel hoe ik vanuit die wetenschap tot Christus moet vluchten. Ik hoor dat je Hem moet zoeken, dat je Hem nodig moet krijgen en dat je tot Hem moet gaan. Maar hoe doe je dat? Moet er eerst meer zondekennis, berouw of verlangen komen? En hoe kom ik verder als ik juist daarin zoveel tekortkom? Ik merk dat bidden en Bijbellezen belangrijk zijn, maar juist daarin schiet ik zo vaak tekort. Het voelt zondig dat ik er zo weinig mee bezig ben en dat ik er niet de tijd en aandacht aan geef die het verdient. Tegelijkertijd weet ik soms ook niet goed wat ik moet bidden of lezen.

De dominee vertelde dat je God eerbiedig op Zijn beloften mag wijzen. Dat Hij door Zijn Woord antwoord geeft op je gebed. Maar hoe moet ik dat concreet zien? Moet je zelf gericht in de Bijbel zoeken naar een gedeelte dat antwoord geeft op wat je bezighoudt? Of kan het gebeuren dat je tijdens het Bijbellezen bij een gedeelte terechtkomt dat precies aansluit bij je vragen? Hoe weet je of je een antwoord uit Gods Woord mag halen en hoe mag je dat persoonlijk toepassen?

Tijdens het gesprek met de dominee heb ik eigenlijk alleen maar instemmend geknikt en ja gezegd. Ik durfde niet eerlijk te vertellen wat er werkelijk in mij omgaat en durfde mijn vragen niet te stellen. Achteraf vind ik dat moeilijk, want er leeft vanbinnen veel meer dan ik heb laten merken. Ik verlang ernaar om Jezus te kennen als mijn Zaligmaker, maar ik weet niet goed hoe ik Hem moet zoeken en verwachten. Ik heb zoveel vragen en soms weet ik het gewoon niet meer. Hoe moet ik hiermee omgaan? Hoe mag ik Gods genade zoeken zonder dat het iets wordt wat ik zelf moet proberen te bereiken? Mag ik met mijn gebrek aan zondekennis, berouw en verlangen toch tot Christus gaan? En hoe leer ik om met mijn vragen en verlangens naar Gods Woord te gaan?

Ik weet niet zeker of dit de juiste plek is om deze vraag te stellen, maar ik weet eerlijk gezegd ook niet goed bij wie ik er anders mee terechtkan. Daarom hoop ik dat iemand mij hierin wat verder kan helpen.

Beste vraagsteller,

Wat mooi dat je zo in alle eerlijkheid je hart op tafel durft te leggen. Wat fijn dat je belijdeniscatechisatie volgt en ernaar verlangt om de Heere Jezus te kennen als je Zaligmaker. Wat goed van je predikant dat hij je gewezen heeft op de beloften van God. Tegelijk heb je veel vragen en ik ga proberen om je daarmee verder te helpen.

Sta in de eerste plaats stil bij Wie God is. Hij is de God Die gewillig is om mensen in de weg van geloof en bekering zalig te maken. Hij ging daarin zo ver, dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft -tot op het kruis- opdat  een ieder -ook jij- die in Hem gelooft niet verloren gaat, maar het eeuwige leven heeft (Johannes 3:16).

Bedenk dat Hij ook verkondigers heeft gestuurd van deze zeer blijde boodschap (Dordtse leerregels hoofdstuk I, artikel 3) en dat ook jij het evangelie hebt gehoord. En Hij heeft je bij je doop op Zijn Naam gezet om Hem voor altijd toe te behoren. Wat je hieruit leert is dat jij God niet tot barmhartigheid hoeft te bewegen, maar dat Hij barmhartig is en jouw behoud op het oog heeft. Wat doe jij met die uitgestoken hand, waarmee Hij jou Zijn vriendschap biedt?

Paulus schrijft dat het geloof uit het gehoor is en het gehoor uit het Woord van God (Romeinen 10). Dat Woord heeft tot inhoud de zekerheid dat God niet alleen gewillig is om zich in Christus met jou te verzoenen (2 Korinthe 5:19 en 20), maar je ook beveelt om tot Christus te gaan (1 Johannes 3:23). Wat is dat ‘gaan’ dan anders dan een aanroepen van Zijn Naam, een aannemen van Hem, een jezelf toevertrouwen aan Hem, een overgave aan Hem, waarbij je jezelf aan Hem kwijtraakt.
 
Daarbij mag je komen zoals je bent. Met al je zonden, zorgen en vragen. Stort voor Hem uit je ganse hart. Hij weet wat je nodig hebt. Maar ga wel in alle oprechtheid, met het vaste voornemen om te breken met elke bekende zonde en Jezus als Heere en Koning te gehoorzamen. Zoals Hellenbroek zo mooi schrijft in zijn vragenboekje: “Op welke wijze geeft de zondaar deze toestemming? De zondaar doet dit weloverwogen, vrijwillig, als een arme van geest, gelovig en oprecht. Hij stemt volledig in met de eisen en de beloften van het verbond  (Psalm 51:8).” Of zoals Thomas Boston het beschrijft in een preek over de tekst “En dwing ze in te komen” (Lukas 14:23b): “O, zeg nu al uw afgoden vaarwel en geef u aan Hem over, om voortaan de Zijne alleen, de Zijne geheel, de Zijne voor eeuwig te zijn. Kom nu binnen en kus de Zoon (Psalm 2:12). Buig uw knieën voor Hem; zet de kroon op Zijn hoofd (Hooglied 3:11). Open de eeuwige deuren van uw hart, opdat de Koning der ere inga (Psalm 24:7) (…) U hoort het aanbod dat Hij uw Koning wil zijn; wilt u uw toestemming eraan geven?”

Is Bijbellezen belangrijk? Zeker. Lees de Bijbel als een brief uit de hemel, gericht aan jou. Luister naar de oproep: “Geef Mij je hart.” Is bidden belangrijk? Ja. In een relatie is er altijd een gesprek van twee kanten. Ook in de relatie met God. Bidt, en je zult ontvangen.

Hebben zondekennis en berouw een plek in het leven van het geloof? Zeker. Maar het zijn geen voorwaarde waar we aan moeten voldoen, voordat we tot Christus mogen komen. Spurgeon zegt in zijn autobiografie (Prins der predikers, pagina 306) het volgende: “Onder de vele duizenden, die de Heere hebben leren kennen door middel van mijn prediking, heb ik gezien dat een aanzienlijk deel, en die ook tot de beste leden van onze kerk behoorden, voor de Heiland gewonnen werden, niet door de verschrikkingen der wet, maar door zachter middelen.” Hij noemt dan onder andere een vrouw die zei: “Het was het lieflijke in Christus, dat mij deed verlangen om zijn discipelin te zijn.” Ook wijst Spurgeon op Lydia de purperverkoopster, van wie het hart geopend werd “niet door het breekijzer der overtuiging van zonde, maar door de sleutel der Goddelijke genade.”

Daarbij: de zonde gaat pas echt pijn doen als we zicht hebben gekregen op de liefde en genade van God. Als we de Heere van harte willen dienen en dan ontdekken hoe weinig we daarvan terecht brengen. Zo ontdekken we steeds meer dat we de Heere Jezus in alles nodig hebben.  

Hopelijk helpt het bovenstaande je om te zien dat de Heere je onvoorwaardelijk nodigt: “Wend je naar Mij toe, en wordt behouden” (Jesaja 45:22).

Van harte Gods zegen toegewenst. Ik hoop en bid dat je belijdenis te zijner tijd een hartelijk “ja” tegen de Heere mag zijn.

J. Noordzij