Zondebeleving na bekering
dr. J. Hoek | 1 reactie | 02-09-2026| 13:41
Vraag
Hoe ernstig -in de zin van verdriet/berouw- beleeft een kind van God de zonden die hij/zij doet na de wedergeboorte/bekering? Sommige zonden meent men in de praktijk zwaarder te wegen dan andere, ook omdat dit soms zo voelt, maar naar de wet is men even schuldig: indien u een gebod overtreed, dan overtreed u de gehele wet. Toch?
Ruim 900 christelijke boeken, altijd bij de hand
Bijbelstudie, dagboeken, romans en kinderboeken in één app. Geen e-reader nodig: u leest gewoon op uw telefoon of tablet.
Probeer de app 14 dagen gratis, daarna € 7,95 per maand.
Antwoord
Beste vraagsteller, u vraagt naar de ernst van het verdriet over de zonde die Gods kinderen doen. Is dat verdriet bij sommige zonden groter dan bij andere? En zo ja, is dat dan wel terecht, omdat zonde toch zonde is en elk gebod even zwaar dient te wegen? Het is een duidelijke vraag, waar ik graag op inga.
Terecht gaat u ervan uit dat elk kind van God, dus iedere oprechte gelovige, verdriet heeft over de zonden en zwakheden die nog tegen zijn of haar wil overgebleven zijn ondanks het vernieuwende werk van de Heilige Geest in hart en leven. De Bijbelse visie hierop is treffend samengevat in het vijfde hoofdstuk van de Dordtse Leerregels. Aan het begin van dit pastorale hoofdstuk wordt gezegd dat God hen die Hij wederbaart wel van de heerschappij en slavernij van de zonde verlost, maar Hij verlost hen in dit leven niet geheel van het vlees en het lichaam van de zonde. In de tweede paragraaf lezen we:
“Hieruit spruiten de dagelijkse zonden van de zwakheid, en ook aan de allerbeste werken der heiligen kleven gebreken. Hetwelk hun gestadig oorzaak geeft om zich voor God te verootmoedigen, hun toevlucht tot de gekruisigde Christus te nemen, het vlees hoe langer hoe meer door de Geest van het gebed en heilige oefeningen van godvruchtigheid te doden, en naar het eindperk der volmaaktheid te zuchten, totdat zij van dit lichaam des doods ontbonden zijnde, met het Lam Gods in de hemel zullen regeren.”
Nu is het zo dat in het leven van de bekering de zelfkennis zeker niet volmaakt is. Er kunnen dan ook blinde vlekken zijn ten aanzien van bepaald zonden. Om een voorbeeld te noemen: een gelovige kan aan God oprecht belijden dat hij gekweld wordt door onreine gedachten op seksueel gebied en diep verdriet hebben over deze zwakheid en zich toch langere tijd schuldig maken aan roddel of aan oneerlijkje handelspraktijken zonder daar in het geweten last van te hebben. Het gebed van Psalm 139 blijft zeer nodig: “Zie of er bij mij een schadelijke weg is, en leid mij op de eeuwige weg.”
De apostel Jakobus wijst er duidelijk op dat wie één gebod overtreedt, schuldig is aan de gehele wet van God. De wet des HEEREN bestaat immers niet uit losse bepalingen, zodat je zou kunnen zeggen: “Ik heb in elk geval een hoog percentage van die bepalingen opgevolgd, dus het zit wel goed met mij. Al haal ik geen 10 op mijn rapport, in elk geval heb ik wel een voldoende.” Nee, zegt Jakobus dan: “Want wie de hele wet in acht neemt, maar op één punt struikelt, die is schuldig geworden aan alle geboden” (Jakobus 2:10).
Dr. J. Hoek
Dit artikel is beantwoord door
dr. J. Hoek
- Geboortedatum:04-09-1950
- Kerkelijke gezindte:PKN (Hervormd)
- Woon/standplaats:Veenendaal
- Status:Actief
Bijzonderheden:
Emeritus
Dit panellid heeft meerdere artikelen geschreven
Er was maar een oplossing: het brengen van een in vlammen opgaand vuuroffer. Je begaf je met een puntgaaf ram naar de priester. Dan deed je een mededeling waarom je kwam. Je moest je hand op de kop van het dier leggen waarmee je eigenlijk aangaf: dit dier is een substituut die mijn plaats inneemt. Het dier werd geslacht in jou bijzijn. Je zag het in rook opgaan. Het doden was een ding, het verbranden was nog meer, er bleef alleen maar as over. Deze hele handeling voor het Aangezicht van de Eeuwige bracht verzoening. Daarmee was het glad vanwege de verzoeningshandelingen die in werking werden gezet door de overtreder. Leviticus 19:22.
Waarom zou je die zonden last levendig willen houden? Je hebt verzoening gekregen en tegelijkertijd daarin een les geleerd. Je moest je overtreding in het openbaar belijden en wellicht stonden daar omstanders bij die dat ook hebben gehoord. Voor hen stond je voor schut en wat was hun mening over jouw? Al werd het niet uitgesproken je voelde de schaamte opnieuw boven komen. Wat was en is ook alweer de intentie van het gebrachte offer? De verzoening van je schuld waarvan je bevrijd was. Denk meer aan de verzoening, de bevrijding dan telkens weer terugkeren alsof er geen verzoening had plaats gevonden.
En de verzoening en de prijs die daarvoor betaald werd is een baken geworden in je leven om je eraan te herinneren: mijn overtreding is geweest de verzoening gaat daar ver bovenuit. En ja, dan ga je steeds meer opletten naar de verborgen zonden. Net zoals Job, die een offer bracht voor zijn kinderen voor een mogelijk open of verborgen zonde. Ook Job koos voordat er een mogelijke overtreding zou plaats vinden voor het offer van verzoening.
Het principe van Yom Kipoer is dat wij Joden belijdenis hebben gedaan van het voorgaande jaar en dat wij schuldbelijdenis doen voor het komende jaar. Dat leert ons om dagelijks heel zorgvuldig om te gaan met onze naasten. Zijn wij daarmee heiligen? Nee, leert ons op te letten en wij weten heel goed dat ook ons leven bestaat uit struikelen en weer opstaan.
Dat was het beeld voor de verwoesting van de tempel in Jeruzalem. Nu is dat anders geworden onder ons. De jaarlijkse Yom Kipoer en een dag van vasten en verootmoediging. Geen offers meer maar wel hardop en openlijk met elkaar belijden in de synagoge wat wij allemaal hebben misdreven waardoor wij schuldig staan voor de Eeuwige.
