Gezellige gezinsmaaltijden missen

Ik merk dat ik in mijn huwelijk heel veel dingen mis. Eerst snapte ik niet hoe dat kon. Ik heb een lieve man en kinderen, alles gaat voor de wind. Maar als ik dan terugkijk naar mijn jeugd dan merk ik dat ik vooral kleine dingen van toen erg mis. We hadden een groot gezin, waren helemaal niet knuffelig en ook geen praters, toch was er iets wat ik nu zo mis en wat steeds als ik bij m’n broers en zussen ben weer gevoeld wordt.

Mijn moeder kookte en bakte graag, beter gezegd, verwende ons veel. Wij waren dan blij en dankbaar, het was gezellig. Als meiden dekten we mooi de tafel, menukaartje erbij (met Kerst). M’n vader genoot overal van en gaf complimenten. In m’n eigen gezin wilde ik dat voortzetten (ik lijk op mijn moeder). Vooral door daden je liefde laten merken. Maar het lijkt bij ons gewoon niet te werken. Kaarsen zijn onhandig op tafel. Menukaarten worden terzijde geschoven. Wat ik maak wordt opgegeten; ze vinden het meestal wel lekker, maar meer ook niet.

Na een paar jaar zag ik in dat het niet werkte en heb ik alles losgelaten en alles weer basic gedaan. Dat was kaal en bevredigde totaal niet. Ergens verlies ik gewoon een stukje van mezelf, van het mij geven en mijn ding doen. Ik begin mezelf wat kwijt te raken. Verwacht ik teveel? Moet ik gewoon mijn ding doen en dan een soort van teleurstelling voelen elke keer? Soms denk ik: dan doe ik het maar voor mezelf. Ik hou wél van mooi servies. Maar je wilt toch ook graag delen? Ook innerlijk bedoel ik. Het werkt allemaal niet.

Hebt u tips? Ik heb er weleens iets over gezegd, maar ze zeggen dan dat ze gewoon niet zo zijn. Het valt hun niet op. Ze zijn veel met zichzelf bezig bijvoorbeeld. Maar ik ben er ook nog!?

De maaltijden zijn een belangrijk moment in het gezinsleven. Het is vaak de enige keer dat je met elkaar, met z’n allen rond de tafel zit en elkaar ontmoet. Een rustmoment zou je kunnen zeggen. Want verder is het eigenlijk de hele dag een komen en gaan van gezinsleden. Vroeger mocht je niet praten onder het eten. Echt verkeerd. Het is juist goed om dan ook met elkaar te praten en te informeren en te luisteren naar elkaars wel en wee. In Amerika zijn er in de gezinnen eigenlijk geen vaste gezamenlijke maaltijdmomenten meer. Als je trek hebt, haal je wat uit de koelkast en dan eet je het voor jezelf op. Dat is erg jammer en ik vind dat ook echt gezinsondermijnend.

Ook in de Bijbel zie je dat maaltijden belangrijk zijn. Hoe vaak lees je er niet over. En wat is het dan leuk als moeder er ook echt iets bijzonders van probeert te maken. Jammer dat dat niet gewaardeerd wordt in je gezin. Ik kan me goed voorstellen dat je daar teleurgesteld over bent. Ga ook alles niet te veel vergelijken met hoe je het zelf vroeger gehad hebt. Wat dan wordt het doorlopend een teleurstelling. 

Waar ik in ieder geval wel erg veel waarde aan zou hechten en belangrijk vind, zijn tafelmanieren. Je kunt nog zoveel diploma’s hebben gehaald en het nog zo ver geschopt hebben in je leven, maar als je ondertussen lomp zit te eten, vergooi je alles daarmee. Vroeger gebeurde het wel dat een hoogleraar de eerstejaarsstudenten bij hem thuis aan tafel voor de warme maaltijd uitnodigde en dat die studenten dan commentaar kregen als ze niet netjes aten. Dat is gewoon belangrijk om je later goed tussen de mensen te kunnen bewegen. 

Tafelmanieren zijn er niet om te showen hoe goed je de regeltjes wel niet kent maar in tafelmanieren toon je respect voor de ander. Als je zelf met volle mond zit te praten, is dat echt onaangenaam voor de andere tafelgangers. Als je alle lekkere hapjes voor jezelf opschept, dan ben je een grote egoïst. Als je diegene die kookt niet even bedankt dan respecteer je diegene die kookt en er veel werk aan heeft niet.
 
Daar zou ik als moeder echt op willen staan. Ik zou de tafel wel netjes blijven dekken zodat ze ook goed met mes en vork eten. Als  er straks een feestdag is, dan de tafel ook feestelijk dekken. Als je dat leuk vindt en dat is het ook, moet het gezin zich ook af en toe eens voegen naar jou als moeder. Ik hoop dat je man dat ook echt wil ondersteunen.

Alie Hoek-van Kooten