Man gaat niet meer mee naar kerk

Mijn man gaat al een tijdje niet meer met mij en ons gezin mee naar de zondagse kerkdiensten. Elke week heeft hij wel een ander excuus om niet te gaan. Dan is hij te moe, dan preekt iemand die hij niet interessant vindt, dan zegt hij weer dat hij niet tegen de drukte kan. Het valt nu wel op. Een heel enkele keer gaat hij wel mee, maar daarna komt het geklaag. Hij zegt dat hij er geen behoefte aan heeft. Ik leg hem tot nu toe (nog) geen druk op, maar zeg wel dat ik het belangrijk vind dat hij wel met mij meegaat. Hij vindt het belangrijk dat hij een eigen keuze heeft om wel of niet te gaan. Dat het zijn eigen beslissing is.

Onze kinderen gaan wel met mij mee naar de kerkdiensten. Maar soms zeggen ze: waarom gaat papa niet mee? Soms willen ze niet mee omdat papa niet gaat. Ze mogen zelf kiezen vindt mijn man. Ik wil wel dat ze elke week met mij meegaan. En dat vind ik zorgelijk en een slechte ontwikkeling. Het probleem is dat dit verschil in opvatting nu tussen ons in gaat staan, want ik vind wekelijkse kerkgang wel belangrijk en hij dus niet of minder belangrijk. Onze waarden verschillen hierin duidelijk.

Hoe vind ik hier een gulden middenweg in voor mijzelf en mijn gezin? Kan ik het beste mijn predikant benaderen voor een gesprek hierover? En ik voel me daarnaast behoorlijk alleen staan met mijn probleem, daarom deel ik het ook op Refoweb. Want waarschijnlijk ben ik niet de enige die dit doormaakt of door heeft gemaakt. Misschien wil je je ervaring met mij delen ter bemoediging?

Beste vraagstelster, 

Wat is dat een ingewikkeld dilemma waar je mee te dealen hebt. Het is dapper van je dat je de vraag stelt. Het is allereerst goed om het niet alleen voor jezelf te houden. Het is dus inderdaad goed om je predikant erbij te betrekken, een pastorale ouderling of een bewogen gemeentelid.

Het is lastig om vanaf een afstand een goed persoonlijk advies te geven. Daarvoor zou ik eigenlijk meer van de hele situatie moeten weten en ook je man moeten kennen. Het is goed als er ook bewogen mensen met je man in gesprek proberen te komen. Wat drijft hem om de keuzes te maken die hij maakt? Het is belangrijk om boven tafel te krijgen waarom hij nu precies niet meer naar de kerk wil. Zijn er dingen gebeurd die hem dwars zitten of is het lauwheid? En hoe zit het dan met persoonlijk geloof? Kunnen jullie samen praten over persoonlijk geloof? Hebben jullie dat in het verleden gedaan?

Wie is de Heere Jezus voor jou en voor je man? Uiteindelijk is dat de kern waar alles om draait. Het is goed om dat steeds voor ogen te houden. Ook naar je kinderen toe. Je kinderen voelen of je uit gewoonte en traditie naar de kerk gaat of dat je er naar toe gaat om van de Heere Jezus te horen. Hoort je man in de kerk wie de Heere Jezus is? Bij Hem mag je alles brengen. Hij kent je zorgen en je pijn. Hij is een medelijdende Hogepriester. Zijn liefde en bewogenheid is zo groot zowel voor jou als voor je man. Hij staat op de uitkijk om zondaren te ontvangen. Zondaren die elke zondag trouw naar de kerk gaan en ook zondaren die het er bij laten zitten. Hij wordt niet moet van goed te doen. Laat dat een bemoediging voor je persoonlijk zijn, ook richting je man en richting je kinderen. 

Een leven dichtbij de Levende toegewenst!

Hartelijke groet, 
Ds. L. Krooneman