Zelfliefde opbouwen is hard werken

Mijn ouders zijn al jarenlang gescheiden en mijn vader was vaak onbereikbaar. Ik (een vrouw) moest achter hem aan jagen voor aandacht, als ik dat zo mag omschrijven. Als ik hier genoeg van had en ermee ophield, niks van me liet horen, dan kreeg ik ineens een "ik mis je" en een (ongevraagde) dure bos bloemen voor mijn verjaardag, die ik anders nooit van hem gekregen zou hebben (charme-offensief). Als ik dan daarop inging en het contact weer aanging, dan had hij me weer terug in de pocket, trok zich terug en ging hij weer wat anders doen, in plaats van investeren in onze vader-kind band. Bezit van de zaak, einde vermaak. Hij wil graag dat zijn kinderen achter hèm aanjagen, in plaats van dat hij er voor ons is.

Ik heb hem al een paar keer een kans gegeven, de laatste keer dat dit weer gebeurde ben ik daar niet meer op ingegaan. Met hem praten over deze lastige dynamiek lukt ook al niet. Hij ontkent stellig zijn eigen gedrag, zodra ik het voorzichtig bij hem aankaart. Hij heeft niet de benodigde zelfkennis om in de gaten te hebben dat zijn woorden en daden vaak niet op één lijn staan. Hij vindt bij voorbaat al, zonder eerst goed te luisteren naar wat ik hem te vertellen heb, dat ik overdrijf. Bovendien wordt hij dan ook driftig. Ik voel me niet gehoord, gezien en serieus genomen door hem. Het heeft me ook verdriet gedaan dat hij niet in staat was mijn moeder met respect te behandelen die ze verdiende, omdat zíj degene was die zijn kinderen opvoedde.

Ik heb inmiddels geen contact meer met hem. Hij is het er niet mee eens, is boos op mij, verwijt mijn moeder veel en begrijpt het allemaal niet. Ik weet nog goed op vakantie dat ik heel graag iets moois wilde hebben uit het souvenirwinkeltje daar, een sierlijk sjaaltje met vlindertjes erop. Maar mijn vader had echt geen zin om die zomaar, uit liefde voor mij, te kopen. Tot ik tegen hem zei dat ik keelpijn had en iets nodig had om het warm te houden. Toen kocht hij het ineens wèl voor mij en stond er verder totaal niet bij stil dat dat sjaaltje véél te dun en te open was om mijn keel warm te houden en dat het slechts een trucje was om te krijgen wat ik wilde hebben. Ik leerde zo dat ik mijn vader kon bespelen. En hij heeft niks door...

Nu ik volwassen ben, merk ik dat ik veel last heb van de gevolgen, van het ongezien opgroeien. Een van die gevolgen is dat ik nog nooit een duurzame stabiele relatie gehad heb en altijd verliefd word op onbereikbare foute mannen. Ik ga veel moeite doen, heel hard werken, om hun aandacht te ‘verdienen’ door te pronken met mijn talenten en mooie dure kleding (alleen als ik mooi ben en mooi gevonden word, dan besta ik en ben ik iemand). Ik jaag achter hen aan. Als ik dan eindelijk na veel inspanning de aandacht gekregen heb, krijg ik daar een enorme kick van. Maar daarna daalt de interesse dan ook weer. Het is precies dezelfde dynamiek die ik met mijn vader heb en wat ik inmiddels heel erg haat. Ik word er ongelukkig van, ook heel verdrietig. Ik wil dit hardnekkige patroon zo graag doorbreken, maar ik weet niet hoe ik dit moet doen.

Ik had laatst een gesprek met een heel lieve vrouw die me zei dat liefde gaat om wie je bent als persoon, niet om wat je doet, zegt en nalaat, of hoe hoog opgeleid je bent. Ik vind dit een prachtige boodschap, maar nog wel moeilijk om te geloven. Want ik heb heel duidelijk ervaren dat dat niet altijd zo is. Ik heb inmiddels ook geleerd dat van jezelf houden heel belangrijk is in een relatie met iemand anders. Maar van mezelf houden en mijn grenzen aangeven, dat lukt me niet zo goed. Ik praat ‘s ochtends positief tegen mijn eigen spiegelbeeld, maar het enige dat ik voel is... leegte. Ook veel verdriet om het gemis dat ik ervaar. Ik zie alleen hoe ik niet voldoe. Dat ik nooit goed genoeg, nooit slim genoeg zal zijn voor een intelligente man die ik leuk vind.

Ik heb ook geleerd dat Jezus houdt om wie je bent, dat ik daar als zondig mens niks aan kan toevoegen. Ik ben hier enorm dankbaar voor en wordt er altijd wel weer stil van als ik er over nadenk. Echter, het patroon van heel veel moeite moeten doen om liefde en aandacht te verdienen, en daarna ook nog eens hard te moeten werken om koste wat kost te voorkomen dat ik weer verlaten word, zit heel diep. Ik kom er niet zo makkelijk vanaf. Het verpest niet alleen mijn hechte relatie met Jezus, maar met iedereen om me heen, ook als ik nieuwe vrienden wil maken en vriendschappen wil onderhouden. Ik ga dan meer geven dan ik ontvang en ik ga pleasen. Of ik doe helemaal niks, uit angst teveel, te aanwezig te zijn. En veel mensen vinden dat dan niet leuk en kappen verder contact af.

Mijn psycholoog heeft gezegd dat zelfliefde opbouwen in mijn geval helaas heel, heel hard werken is. Ik ben nu al een jaar bezig met positieve zelfpraat, maar ik merk inwendig weinig vooruitgang en vind het daardoor ook moeilijk om vol te houden. Doe ik iets verkeerd? Wil ik te snel misschien? Hoe doorbreek ik diepgewortelde gewoontes? Hoeveel tijd heb ik daarvoor nodig? Bestaat er ook een kans dat herstel misschien wel niet meer mogelijk is? Zijn er ook nog andere, makkelijkere manieren die meehelpen met het opbouwen van zelfliefde?

Beste vraagstelster, wat een verhaal. Het eerste wat mij meteen opvalt in je verhaal is dat het een herhaling van zetten is. Jij werkte erg hard om aandacht van je vader te krijgen en als dat dan eindelijk lukte dan liet je vader je weer vallen. Dat heeft een hele grote impact op je leven gehad, zo schrijf je. Maar eigenlijk doe jij nu hetzelfde met de mannen. Je zou graag een relatie willen. Je gaat er heel hard achteraan en haalt bij wijze van spreken alles uit de kast om gezien te worden (net zoals je bij je vader deed). En als je dan eindelijk contact hebt dan laat je zo’n man vallen. In dit geval is het niet zo dat de man in kwestie jou laat vallen zoals je vader bij jou deed maar jij laat nu die man vallen. Neem je op deze manier revanche of misschien zelfs wraak op wat jouw vader jou aandeed? Je herkent ook zelf het patroon. Je hebt dit kennelijk al bij meerdere mannen gedaan, zo maak ik op jouw vraag op. Je schrijft zelfs dat je dit patroon haat, maar het gebeurt toch. 

Het is natuurlijk ook niet fair om zo met mannen om te gaan, want mensen zijn in de liefde best erg kwetsbaar. Want afgewezen te worden doet echt veel met iemand en dat weet je zelf maar al te goed.
  
Dat afwijzen van mannen is kennelijk zo’n ingesleten patroon van je geworden dat ik er ook niet met één schriftelijk antwoord van mij verandering in zal kunnen krijgen. Ik kan je dan ook alleen maar aanraden om hier professionele hulp voor te gaan zoeken. Zo’n patroon van jou vergt echt wel een behandeling om dat te wijzigen. 

Nu is het zo dat bij het slagen van een behandeling het allereerst belangrijk is dat de cliënt inzicht heeft in wat er verkeerd gaat. Dat inzicht heb je gelukkig al wel. Maar nu dan nog de behandeling dat je dit patroon ook werkelijk achter je zult laten en je op een gezonde manier met mannen leert omgaan.  

Kijk eens op de website “Ikzoekchristelijkehulp.nl” of je passende hulp kunt vinden bij jou in de buurt. Ik hoop van harte dat het je gaat helpen, in de eerste plaats voor jouzelf, maar vervolgens ook voor de mannen, zodat je die geen verdriet meer doet.  

Alie Hoek-van Kooten