Welmenend aanbod voor feest

Stel… Ik ben een alleenstaande man en woon in een groot appartementencomplex, ongeveer in het midden van een gang met 12 huisnummers. Aanstaande zaterdag hoop ik jarig te zijn: 70, een kroonjaar en daarom wil ik graag mijn buren uitnodigen van 16 tot 22 uur. Ik ga ervoor zitten en maak handgeschreven uitnodigingen: 9 in het Nederlands, 1 in het Engels en 1 nog in het Oekraïens. Vervolgens doe ik bij alle 11 buren persoonlijk de envelop in de brievenbus. En dan? Wacht ik nu af of er zaterdag iemand zal komen en als er iemand komt ren ik dan snel naar de bakker om 1 gebakje te halen? En als er even later nog 2 komen, draaf ik dan weer naar de bakker en haal de volgende 2 gebakjes?

Nee, natuurlijk niet. Op dinsdag was ik de ramen en geef de woonkamer een goede beurt. Op woensdag verzet ik de meubels, plaats een grote tafel in het midden en verzamel daar minimaal 12 stoelen omheen. Op donderdag was ik de borden en de glazen. Op vrijdag haal ik de boodschappen in huis en kook alvast een pan soep en braad het vlees voor. Ook zorg ik dat er dessert in de vriezer is. Zaterdagmorgen dek ik de tafel en maak de groenten klaar, etcetera, en dan wacht ik in spanning... Zullen ze komen?

Intussen is er op de gang veel voorgevallen. Een aantal buren heeft elkaar ontmoet en vroeg: heb jij ook een uitnodiging ontvangen? Ja, zei die ander, gezellig, ik ga erheen. Nou, zegt de eerste, ik weet het niet, jij woont er pal naast, ik vier huizen verder. Ik vraag me af of dit echt een welmenende uitnodiging is, of meer een algemene. We zullen eens vragen of die mevrouw helemaal aan het eind van de gang ook een uitnodiging heeft gekregen. Ja, dat heeft ze. Nou zegt de eerste, dan is het mij wel duidelijk, dit is een beleefdheidsuitnodiging in het algemeen, want het kan toch niet zo zijn dat die oude man ons allemaal echt welmenend uitnodigt. Al met al stapelen de meningsverschillen zich op tussen de verschillende buren. De bel gaat op zaterdag. Er staan vijf buren voor de deur. Zij geloven dat het een uitnodiging was waarop ze mochten ingaan. Ik ben blij dat ze er zijn en laat ze binnen.

Maar verder blijft het stil... de bel gaat niet meer. Waar blijven de anderen? Die komen niet want ze kunnen niet geloven dat mijn uitnodiging welmenend was. Maar wat is dat nu voor onzin? Ik heb ze toch uitgenodigd? Waarom zou ik dat niet 'wel' menen? Wat is dit eigenlijk voor een woord? Het staat niet in de Bijbel, dat is om te beginnen al verdacht. Tijd om het af te schaffen? En dan te bedenken dat ik maar een mens ben. Hoe denken we dan over God?

Een prachtig verhaal over het aanbod van genade, met een grote kern van waarheid. Je vergeet één ding. De mensen waren wel welmenend en onvoorwaardelijk (uit)genodigd, maar ten diepste hadden ze gewoon geen zin. Ze hebben allemaal de invitatie gelezen. Ze weten waar de afzender woont en kennen vanuit de verhalen en de praktijk dat het een liefdevol, betrouwbaar en vergevingsgezind iemand is, toch gaan ze op zijn verjaardag liever ergens anders naar toe. En allemaal hebben ze een smoesje om niet te gaan (Lukas 14:16-20).