Relatie gestrand op geloofsbeleving

Een kleine tijd geleden is mijn relatie van meer dan twee jaar uitgemaakt door mijn vriendin. Onze relatie is twee jaar heel goed verlopen en we hebben hier ook echt zegen van God over mogen ervaren. Nu kreeg zij de laatste tijd (laatste twee maanden) twijfels over de toekomst met mij. Dit ging over een stukje geloofsbeleving. We zijn allebei reformatorisch (CGK en Gereformeerde Gemeenten). Zij is wat vrijer opgevoed, ondanks dat zij in een wat behoudendere kerk zit. Zo gaat ze regelmatig mee met conferenties die soms wat meer tegen de evangelische kant aan schuren. Ik daarentegen ben hier niet mee grootgebracht, al ga ik regelmatig naar avonden van bijvoorbeeld Geloofstoerusting of naar andere Bijbellezingen.

Ik moet voor conferenties, die vaak meerdere dagen duren, wat meer moeite doen omdat ik merk dat dit mij veel energie kost en het soms ook een beetje onwennig is voor mij (voornamelijk de iets evangelische conferenties) en het continu, heel de dag mensen om je heen te hebben. Ik zag en zie dat zij hier wel van geniet en ze wilde dit ook graag samen met mij beleven/delen, ook in de toekomst. Ik vind dat je in een relatie moet geven en nemen en soms ook 'offers' moet brengen, dus ging ik regelmatig mee met haar en wilde ik dit ook in de toekomst blijven doen, zodat we ook daarin een weg konden vinden. Ik was niet altijd even positief over die avonden/conferenties , dit vond ze dan jammer (wat ik begrijp). Voor mij blijft en zijn dit bijzaken, ik ben van mening dat we ons moeten focussen op een kerk en daar één weg in moeten vinden. Het Woord wat op zondag verkondigd wordt is voor mij het belangrijkste. Conferenties, lezingen, etcetera, zijn denk ik bedoeld om dit aan te vullen, maar staan voor mij niet op gelijke hoogte met de eredienst. Voor haar lijkt dit wel zo.

Daarnaast denk ik niet dat het niet realistisch is om de toekomst op zo’n wijze in te vullen. We hebben beide (later) onregelmatig werk, onze eigen vrienden, onze kerkelijke activiteiten, hobby's, huishouden, etcetera. Hoeveel tijd hou je dan nog over voor dit soort activiteiten, hoe mooi ze misschien ook zijn? Daarnaast moeten we samen toch God zoeken en dat niet zozeer met allerlei groepen mensen of in activiteiten?

Nu is het lastige dat op het persoonlijk vlak er niets mis is tussen ons; ze hield en houdt nog steeds van mij en ze kon in alles zichzelf zijn bij mij. Andersom was dit ook zo. Ze ervaart rust over haar beslissing, maar ze houdt nog steeds van mij. Als we dan soms bij elkaar zijn dan is het ook heel fijn, wat haar soms ook aan het twijfelen maakt over haar beslissing. Toch staat deze voor nu vast. We waren samen gelukkig, tot dat moment dus...
 

"Er is één ding dat tussen ons in staat en dat is dat stukje geloofsbeleving. Ik kan mij niet voorstellen dat dit later zo'n grote rol gaat spelen"

Nu is onze relatie gestrand en ik heb hier heel erg veel moeite mee. Er is dus één ding dat tussen ons in staat en dat is dat stukje geloofsbeleving. Ik kan mij niet voorstellen dat dit later in ons huwelijk zo'n grote rol gaat spelen (dagelijks). Juist omdat we een hele mooie en gezegende relatie mochten hebben ervaar ik intens veel verdriet en pijn van deze breuk. Hoe moet ik hier (geestelijk) mee omgaan? Ik bid veel om kracht en wijsheid voor deze situatie, maar soms zie ik het allemaal even niet meer zitten. Dan vraag ik me zo sterk af wat de weg van God hierin is en hoop ik zo dat het weer goed komt.

Ook vraag ik me af wat Gods bedoeling hiermee is. Ik kan me bijna niet voorstellen (dat is misschien geen goede gedachte) dat God dit wil (juist omdat alles zo goed mocht gaan). Daarnaast kan dit misschien ook een geestelijke beproeving zijn, of wil God mij hierdoor juist nieuwe dingen leren of iets aan mij openbaren? Hoe moet ik hiermee omgaan, zowel in mijn gedachte als in het bidden? Ik wil God graag de ruimte geven om te werken, maar van nature ben ik momenteel ook eenzaam, teleurgesteld, verdrietig en onzeker over de toekomst. Wat moet mijn houding zijn tegenover God en haar?

Beste vraagsteller, het eerste wat bij mij opkomt is dat het toch wel erg jammer is dat jullie relatie om bovengenoemde reden is uitgegaan. Jullie voelden je veilig bij elkaar, dienen dezelfde God, horen beiden tot de gereformeerde gezindte, kunnen verder goed praten met elkaar, enzovoorts. Als ik het zo lees, ging het verder allemaal goed in jullie relatie. Alleen staan jullie wat verschillend in de geloofsbeleving van het al dan niet gaan naar conferenties en dergelijke. Het lijkt wel alsof je vriendin vooral kijkt datgene wat ze mist in plaats van dat ze ziet wat ze allemaal heeft. Denkt ze werkelijk dat als ze een nieuwe relatie krijgt ze dan wel helemaal op één lijn zal zitten met haar nieuwe vriend? Er zullen altijd wel ergens verschilpunten blijven en dat is toch niet erg? Ook is het zo dat als jullie samen getrouwd zouden zijn en er dan kinderen komen, zij gewoon minder tijd voor al die conferenties zal hebben en ze zich als vanzelf meer betrokken zal gaan voelen in haar eigen plaatselijke gemeente.

Is het echt niet mogelijk elkaar daarin een beetje vrij te laten? Is het voor je vriendin zo erg om alleen naar een conferentie te gaan? Zij heeft kennelijk ook graag mensen om zich heen terwijl jij dat gauw allemaal wat teveel vindt. Dat heeft vooral ook met persoonlijkheid en karakter te maken. Het is wel goed dat als zij alleen naar een conferentie zou gaan, jij  na afloop er oprecht naar vraagt hoe het is geweest en waarom zou je dan toch niet af en toe eens meegaan? 
 

"Echt jammer als je samen zo op één lijn zit wat betreft het geloof maar de geloofsbeleving wat verschillend is dat dan om die reden de relatie uitgaat"

Echt jammer als je samen zo op één lijn zit wat betreft het geloof maar de geloofsbeleving wat verschillend is dat dan om die reden de relatie uitgaat. Je zou elkaar ook zo mooi kunnen aanvullen. Als je er samen over praat, kun je ook veel leren van elkaar.

Ik vind het sowieso toch altijd weer een wonder dat als twee mensen verkering krijgen zij dan samen een nieuwe eenheid gaan vormen. De een is in dit gezin groot gebracht en een ander in een ander gezin. Ook al heb je beiden dezelfde kerkelijke achtergrond, er zullen verschillen zijn tussen de gezinnen van herkomst. En dan kost het tijd en inzet om van twee mensen apart toe te groeien naar een nieuwe eenheid. Daarbij hoef je echt niet helemaal precies hetzelfde over alles te denken en als het om geloofsbeleving gaat terwijl je beiden verder de Bijbel van kaft tot kaft gelooft, laat elkaar dan alsjeblieft een beetje vrij.

God heeft hierin ook meer kleurigheid geschapen. De koorleden van het Paramaribo Gospel Choir zullen hun geloof anders uiten dan bijvoorbeeld de kerkgangers van de gemeentezang van Genemuiden met bovenstem. Die veelkleurigheid heeft wel wat, net zoals er verschillende culturen zijn. En al die mensen dienen één en dezelfde God. Dus dat verschil kan er ook wel enigszins zijn tussen een man en een vrouw die verder samen de Bijbel van harte geloven. Blijf vooral interesse in elkaar houden, want mogelijk kun je dan nog veel van elkaar leren ook. 

Eerlijk gezegd hoop ik echt dat jullie relatie weer aan raakt. Wanneer dat niet zou gebeuren, zou dat echt jammer zijn als je het verder zo goed met elkaar kunt vinden en ook samen zo Bijbelgetrouw bent.

Alie Hoek-van Kooten