Ten derde dage wederom opgestaan

In de protestantse versie van de Apostolische geloofsbelijdenis staat o.a.: “Die geleden heeft onder Pontius Pilatus, is gekruisigd, gestorven en begraven, nedergedaald ter helle; ten derde dage wederom opgestaan van de doden.” Toen ik dit wat nauwkeurig las vroeg ik me af waarom er voor is gekozen het woord “wederom” te gebruiken. Hoezo “wederom opgestaan van de doden”? Hoezo niet gewoon opgestaan van de doden? Wat voegt dat “wederom” in dit verband toe?

Ik dacht zelfs even, zou Christus voor de tweede keer uit de doden zijn opgestaan, of wordt bedoeld terug opgestaan uit de doden? Zeker voor de hedendaagse moderne mens vind ik dit redelijk misleidend en kan het aanleiding zijn voor een misverstaan van wat we belijden als inhoud van ons geloof. Kunt u daar wat verheldering over geven? Heeft het meerwaarde als dat woord hier wordt gebruikt?

Beste vragensteller, 

Het Griekse woord voor opstanding is anastasis. Het ana-, waar dit woord mee begint geeft een wederom aan. In het Latijn is het resurrectio. Ook daar het voorvoegsel re-, dat opnieuw betekent zoals in het woord reproductie en reprint. Je ziet dus in andere talen dat het weder er ook bij staat. De Statenvertaling heeft gewoonlijk: opstaan en opstanding, dus zonder weder. Het hoeft er inderdaad niet bij te staan. Het “weer” wordt dus in een iets oneigenlijke zin gebruikt zoals wij ook bij thuiskomst uit het ziekenhuis zeggen: “Hij is weer thuis”, zonder dat we bedoelen dat dit al de tweede of de derde keer gebeurt. “Weer” hoeft dus ook ons dagelijks spraakgebruik niet altijd te betekenen wat jij erin hoort.

De geloofsbelijdenis van Nicea heeft het gewoon over: opgestaan is naar de Schriften. Kortom: formeel heb je gelijk, maar de kans dat het verkeerd verstaan wordt vind ik wel wat vergezocht. Het toevoegsel heeft geen meerwaarde, maar het hindert volgens mij nauwelijks het verstaan. Overigens geldt hetzelfde voor artikel 11: Ik geloof de wederopstanding der doden.

Ds J. L. Schreuders,
Boven-Hardinxveld