Klaar met het geloof

Ds. W. F. 't Hart / 27 reacties

15-08-2017, 08:00

Vraag

Ik ben een vijftienjarig meisje en als ik eerlijk ben, ben ik echt helemaal klaar met de kerk. Het begon toen ik begin veertien was. Ik ging me verdiepen in wat ik nou eigenlijk geloof. Dat was toen een periode dat ik echt heel erg met het geloof bezig was op een goede manier. Ik bad en las elke dag en ik was doodsbang dat God zou terug komen of ik moest sterven en ik niet bereid was om God te ontmoeten. Die periode duurde sowieso een halfjaar tot een jaar. En ik maar elke dag bidden. En echt, ik bad oprecht, maar God gaf gewoon geen antwoord. Na een tijdje had ik echt zo iets van: ja het zal wel, God belooft van alles, dat wat je bidt je ook krijgt en als je bidt in Zijn Naam dat je dan verhoring krijgt en er gebeurde niks. Ik snapte ook wel dat God je echt niet in 5 minuten bekeert, maar na ongeveer een jaar had ik het helemaal gehad.

En ik was niet alleen klaar met het geloof omdat God mij met al m’n vragen liet zitten, maar ik was ook gewoon helemaal klaar met al die regels. God kijkt toch naar je hart? Waarom mag je dan volgens al die dominees geen broek aan als meisje? En waarom zou je geen make up mogen dragen? En waarom moet je perse een hoed op in de kerk? Waarom worden altijd de vrouwen achtergesteld en gediscrimineerd in het geloof? Waarom zou je niet dronken of aangeschoten mogen worden? Dat is toch leuk? En waarom is er zoveel ellende in de wereld? En waarom genas God mijn oma niet aan kanker, maar liet Hij haar sterven? En als ik dan van die vragen heb en als ze op tafel komen, krijg ik dit antwoord van me ouders: “Ja zo staat het in de Bijbel.” Waar slaat dat antwoord op? Hiermee los je niemands vragen op. Waarom staat het dan in Bijbel? Daar hebben ze dan geen antwoord op of ik krijg te horen dat God dat wil en het daarom moet. Ja, waarom wil God dat dan? Ik bedoel al die vragen heel serieus, maar als je altijd van die vage antwoorden krijg, is het toch logisch dat je later denkt, wat is dit toch krom allemaal?!

Ik ben er gewoon klaar mee. Ik wil kunnen genieten van het leven, je leeft maar een keer! Ik kan gewoon niet genieten door al die zware regels op te volgen. Als je het mij vraagt lijken we net op die farizeeërs. Kerken stromen leeg, wat wel erg is maar ook begrijpelijk. Wie vindt het geloof nu nog interessant of aantrekkelijk als je bijna niets mag en je je alleen maar aan die zware regels moet houden. Ik heb nu ongeveer een jaar dat ik echt denk: ik wil of een lichtere kerk of geen kerk. En ook vanwege het feit dat ik geen antwoorden krijg op al mijn vragen, kan ik ook die regels niet naleven. Dat is een van de redenen dat ik geen hoed meer op doe en ik zo veel mogelijk probeer te genieten. Ik merk ook door bijvoorbeeld met vriendinnen en vrienden gezellig naar een café te gaan dat dit veel leuker is dan bijvoorbeeld een jv-avond. De reden dat ik niet meer naar jv ga is omdat mijn vriendinnen en ik er klaar mee waren en bij de andere meiden konden we geen aansluiting krijgen. Gelukkig mocht ik zelf beslissen van mijn ouders of ik bij jv weg wilde of niet. Ik ben enorm blij dat ik er weg ben gegaan. Het was gezellig, maar de vrijdagavonden die ik nu doormaak zijn een stuk leuker. Helaas kan ik dat niet delen met mijn ouders omdat ik dan zeer waarschijnlijk de week erna niet meer weg mag op vrijdagavond. Ik vraag me trouwens af wat er mis is met gezellig een cafeetje pakken? Ik drink meestal één tot twee wijntjes, dus aan dronkenschap kan het niet liggen. Ik ben zelf ook nog nooit dronken geweest, daarvoor vind ik me nog nog te jong. Pas bij zeventien jaar of zo. Aangeschoten zijn is anders. Dat heb ik al een aantal keer mogen ervaren bij mezelf. 

Maar precies op avonden dat het heel gezellig is en ik echt geniet gebeurt er iets waardoor heel mijn avond verknald wordt. Afgelopen vrijdagavond gingen mijn vriendin en ik een nachtje door. Maar er is iets heel erg vervelends gebeurd waar ik nu nog steeds mee loop. Bijna elke keer gebeurt er iets waardoor mijn avond verknald is. Zou God dat zijn om te laten zien dat ik misschien verkeerd bezig ben? Maar dan zie je bij iedereen daar dat ze een perfect leuk leventje leiden en bij mij gaat dan natuurlijk van alles mis. En als ik dan wil weten waarom God zoiets doet, krijg ik daar waarschijnlijk net zoals bij al mijn andere vragen geen antwoord op. Daar word je toch moe van.

Ook bij mijn gezinssituatie thuis. Ik heb veel ruzie met mijn ouders omdat ik helemaal klaar ben met die regels. Als ik vrijdagavond om 24.00 uur thuis kom, krijg ik een enorme preek. Als mijn broer van twee jaar ouder om 3 uur ‘s nachts thuis komt is het alleen: “Volgende keer op tijd” (wat uiteraard niet gebeurt). Dat is toch ook oneerlijk? En al die ruzies en regeltjes en al die vragen, zorgen er automatisch wel voor dat ik steeds meer en vaker dingen ga doen die niet mogen. Ik vraag me af hoe ik dit als ik achttien ben aan mijn ouders ga vertellen. Mijn moeder heeft me vorig jaar met mijn broer met jv naar een poplezing gestuurd, maar ‘t is er eigenlijk alleen maar meer van geworden. Maar mijn moeder had geen flauw idee dat ik toen begon te walgen van het geloof, wat nu al veel groter is. Ik weet van een aantal broers die nog erger denken dan ik en ik weet ook dat mijn ouders dat weten. Maar ik wil ze niet kwetsen door te zeggen dat óók ik er klaar mee ben. Maar ik ben wel van plan wanneer ik achttien ben mijn eigen ding te gaan doen.

Ik verwacht ook niet dat God me die twee tussenjaren mij nog zal bekeren. Ik leef als een werelds mens, ik scheld met elke ziekte en elk geslachtsdeel die er in me opkomt (geen kanker), ik vloek soms en ik geloof niet dat het geloof is bestemd voor mij, anders had God me wel bekeerd, maar iets zegt in mij van wel. Maar waarom heeft God me dan niet bekeerd in de tijd dat ik echt naar Hem zocht? Dan was ik in elk geval niet in deze ‘levensstijl’ terecht gekomen. Ik bid nog wel elke avond omdat ik, ondanks dat ik klaar ben met de kerk enz., toch geloof dat God bestaat en dat Hij ooit een keer terug komt. Maar ik heb de afgelopen 2-3 jaar wel gemerkt dat God niet veel van mijn gebed verhoort. Ook niet in de tijd toen ik Hem echt oprecht zocht! Van bijvoorbeeld school, onzekerheid en geloof is bijna niks verhoord. Dan komt God toch niet Zijn beloften na?

Ik snap eigenlijk niks van het geloof, maar als ik daar met iemand over praat en ik stel een vraag, krijg ik de vaagste antwoorden. Is het geloof wel voor iedereen? En is het überhaupt wel voor mij? Waarom luistert God niet? Met al mijn vragen naar God gaan is geen optie want antwoorden krijg je toch niet. Hoe moet ik het dan doen? Nog even en ik geloof niet meer dat God bestaat en ben ik echt weg uit de kerk, denk ik. Mijn ouders zwaar teleurgesteld en uiteindelijk nog steeds geen antwoord op mijn vragen. Heeft u tips hoe ik kan omgaan met onbeantwoorde vragen, ruzies thuis en over het geloof? En heeft u antwoorden op de gestelde vragen? Ik weet het, het is een enorm lang verhaal, maar ik hoop dat u me kunt helpen.

Een 15-jarig meisje uit de HHK.

Antwoord

Beste jongere,

Je hebt heel veel vragen. Ik ben erg blij dat je ze stelt en dat je ze onder woorden durft te brengen. Ik vind het fijn om te merken dat je zo met het geloof en met geloofszaken bezig bent. Tegelijkertijd kan ik me voorstellen dat je enorm teleurgesteld bent. Zowel in je ouders, als in de kerk, maar bovenal ook in de Heere. Je vragen zijn een tijdje blijven liggen, omdat ik er eerst goed over na wilde denken wat ik je voor antwoord zou gaan geven. Je vragen verdienen namelijk een eerlijk en helder antwoord en dat kost enige tijd. Als iemand de moeite neemt om de worstelingen weer te geven die hij of zij in zijn of haar leven ervaart, dan kan ik op z’n minst de moeite nemen daar uitgebreid en eerlijk op in te gaan.

Je hebt heel veel vragen en je bent in je jonge leven al tegen heel veel teleurstellingen aangelopen. Je hebt de Heere eerlijk en oprecht gezocht. Maar je vindt het oneerlijk en onterecht dat de Heere juist je oma heeft laten sterven, terwijl Hij machtig is om haar te genezen. De vragen die je hebt, kun je wel bij je ouders kwijt en dat is fijn! Wat minder fijn is, is dat je ervaart dat ze zich gemakkelijk van je vragen afmaken door te stellen: “zo staat het in de Bijbel.” Dat gaat over vragen met betrekking tot uiterlijkheden: wel/geen lange broek, make-up e.d. Uiteindelijk leef je in een enorme spagaat: je wilt uit het leven halen wat erin zit, want als God bestaat dan was er niet zoveel ellende en dan had Hij ook je oma genezen enzovoorts. Terwijl er toch ook iets is, wat in je knaagt en je voorhoudt: God bestaat wel, Hij komt terug en dan moet ik veranderd zijn, anders kom ik in de hel terecht. Je omschrijft het heel treffend en tekenend: je leeft maar één keer. Er is geen tijd om je te vergissen. Wat moet je nu doen? 

Wat mij trof toen ik je vraag las, was: “Bijna elke keer gebeurt er iets waardoor mijn avond verknald is. Zou God dat zijn om te laten zien dat ik misschien verkeerd bezig ben?” Weet je wat ik merk in je vraagstelling? Mijn indruk is, dat je ten diepste weet wat voor antwoord de Heere aan je moet geven als je Hem ergens om vraagt en als Hij dan een ander antwoord geeft dan je verwacht, dan geeft Hij geen antwoord. Je wilt in feite dat de Heere het goedkeurt dat je naar het café gaat, dat je daar lekker doorzakt en er heerlijk aangeschoten vandaan komt én dat je een gelovige bent. Onthoud dit goed: je hebt hier een antwoord van de Heere gekregen! Je hebt Hem gebeden, heel goed! Ik ga ervan uit dat je daarin je tijdsbesteding ook genoemd hebt. En dat je in Hem wilt geloven. Nu leidt de Heere je leven zo dat je avonden, die volgens jou heel gezellig moeten verlopen met best wel wat alcohol, eindigen in een desillusie. Je mag dat inderdaad als antwoord van de Heere zien. Hij vraagt van jou je hele leven, je hele hart. Wie God verlaat, heeft smart op smart te vrezen. Jij bent je bewust aan het afkeren, maar de Heere laat je nog steeds niet gaan. Ik merk helaas ook dat je vrienden hebt die je die verkeerde kant op meezuigen. Misschien is het verstandig om eens helemaal uit je omgeving weg te gaan om zo tot rust te komen. Om al de vragen die je hebt eens rustig te beantwoorden. En om stil te worden voor de Heere (Psalm 62). Wellicht is l'Abri-france  iets voor je als je 16 bent.

Goed, dit waren wat algemene opmerkingen. Ik wil nu meer inzoomen op de specifieke vragen die je hebt. Het is zo dat de Heere naar je hart kijkt. En je zou dan het idee kunnen krijgen: als het met mijn hart goed zit, dan zit het met de rest van mijn leven ook wel goed. Regels zijn dan overbodig. De Heere Jezus zegt in Matthéüs 15:19: “Want uit het hart komen voort boze bedenkingen, doodslagen, overspelen, hoererijen, dieverijen, valse getuigenissen, lasteringen.” Met andere woorden: wat in je hart leeft, komt naar buiten. Dat geldt als je ongelovig bent, dat geldt als je gelovig bent. Het verschil tussen ongelovigen en gelovigen ligt hierin, dat ongelovigen geen berouw hebben over die verkeerde dingen die uit hun hart naar voren komen. Voor gelovigen is het een zaak van verdriet als zij na ontvangen genade toch weer in zonde vallen. Dus ja, de Heere kijkt naar je hart en nee, zonder regels kunnen we niet.

Ik vergelijk het vaak met liefde die er is tussen een jongen en een meisje. Zijn er regels in een relatie? Niet per se. Maar als het goed is, doet de jongen wat het meisje fijn vindt en andersom. Zo is het ook in het dienen van de Heere. Er zijn regels, maar in principe dien je de Heere uit liefde en met blijdschap. En wanneer je dat op die manier doet, zul je ook ervaren dat de regels niet zwaar zijn. De Heere Jezus zegt het Zelf: want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht (Matthéüs 11). Dan vind je je lust in Zijn gebod (Psalm 26:1, berijmd).

Wat betreft het dragen van een (lange) broek, make-up, achterstellen van vrouwen in het geloof, daar zijn al heel wat vragen over beantwoord hier op Refoweb. Ik zeg er dit over: dit zijn allemaal middelmatige zaken, waar de zaligheid niet mee staat of valt. 

Je andere vraag over het dronken of aangeschoten worden: je bent vijftien jaar en de Nederlandse wetgeving is daar dan sowieso duidelijk over. Je mag nog geen alcohol... Verder kan het leuk lijken dat je aangeschoten of dronken wordt, maar je weet dan vaak niet meer wat je doet. En of het achteraf nog steeds leuk is? Wat dat betreft houd ik me maar aan die slogan: drank maakt meer kapot dan je lief is.

Waarom is er zoveel ellende in de wereld? En waarom genas God mijn oma niet aan kanker, maar liet Hij haar sterven? Dat zijn heel moeilijke vragen. En ik moet je zeggen: ik weet ook niet waarom de Heere dat gedaan heeft. Wel wil ik je het volgende doorgeven, wat ik tegenkwam in het boek “Jezus onze bestemming” van ds. Wilhelm Busch (download gratis, red.).

“Ik herinner mij een voorval uit de tijd dat ik nog niet zo lang predikant was. Ik was zevenentwintig jaar oud en juist in Essen aangekomen, toen er een grote staking onder de mijnwerkers uitbrak, die destijds de gemoederen zeer verhitte. Op een dag kom ik langs een plein. Daar staat een man op een zeepkist en houdt een indrukwekkend betoog voor de omstanders. Hij heeft het over hongerige kinderen, uitbuitingen werkloosheid. Opeens ziet hij mij, herkent me en brult: 'Ha, daar hebben we de dominee! Kom eens hier, man?' Nu, zo'n vriendelijke uitnodiging, daar geef ik graag gevolg aan. Dus loop ik op die menigte toe. De mannen gaan wat opzij, zodat ik bij de spreker kan komen. Er staan zo'n honderd mijnwerkers om me heen. Ik voel me een beetje onwennig. Op zulke situaties ben ik op de universiteit niet voorbereid. En dan steekt hij van wal: 'Hoor eens, dominee! Als er een God is, waarvan ik niet weet – maar er kan er één bestaan dan zal ik, als ik dood ben, voor Hem gaan staan en tegen Hem zeggen...' en toen begon hij te schreeuwen: ' “Waarom hebt u toegelaten dat mensen op de slagvelden op gruwelijke wijze zijn omgekomen?! Waarom hebt u toegelaten dat kinderen verhongeren, en anderen eten weggooien omdat ze teveel hebben?! Waarom hebt u toegelaten dat mensen ellendig wegkwijnden aan kanker?! Waarom? Waarom?” En dan zal ik tegen hem zeggen: “Jij, God, treed af! Weg met jou! Verdwijn!”

 Zo schreeuwde die man. En toen ben ik ook gaan schreeuwen: 'Helemaal juist! Weg met die God! Weg met die God!' Opeens wordt het volkomen stil. De spreker trekt een verbaasd gezicht en zegt: 'Wacht eens! U bent toch dominee! Dan mag u toch niet roepen: “Weg met die God!'” Ik antwoord: 'Luister eens goed! Een God, waar jij zo voor gaat staan, voor wie jij zo'n grote mond kunt opentrekken, die Zich zo ter verantwoording laat roepen, voor wie jij als rechter kunt staan en die jouw beklaagde is – die bestaat alleen in jouw verbeelding. Tegen zo iemand kan ik ook alleen maar zeggen: “Weg met die God!” Weg met die onnozele God, die de mensen in onze tijd zelf bedacht hebben, die wij kunnen aanklagen, opzijzetten of terughalen – al naar behoefte! Die God bestaat niet!

Maar ik zal jou eens wat vertellen: er is een andere, een echte God. Voor Hem zul jij als beklaagde komen te staan, en dan zul je je mond niet eens open kunnen doen, want Hij zal jou vragen: “Waarom heb je Mij niet geëerd? Waarom heb je niet tot Mij geroepen? Waarom heb je een onfatsoenlijk leven geleid? Waarom heb je gelogen? Waarom heb je haat gekoesterd? Waarom heb je ruzie gemaakt? Waarom heb je...?” Zulke vragen zal Hij jou stellen. Dan zullen de woorden jou in de keel blijven steken! En dan zul je op die duizend vragen niet eens kunnen antwoorden!
Er bestaat geen God tegen wie wij kunnen zeggen: Weg met je! Maar er bestaat een heilige, levende, reële God, die weleens tegen ons zou kunnen zeggen: “Weg met jou!'” En ik wil u nog iets zeggen: Als u vandaag de dag mensen hoort die God verwijten: 'Hoe kan God dat allemaal toelaten? Waarom zwijgt God?', dan moet u tegen hen zeggen: 'Een God die wij zouden kunnen aanklagen, is een dwaze, zelfbedachte God! Er is maar één heilige God, die óns aanklaagt. U en mij!' Hebt u Gods geboden onderhouden? Wat stelt u zich eigenlijk voor? God neemt zijn geboden hoogst serieus. Wij zijn de beklaagden, niet God.

Je hebt ook een vraag over het dragen van een hoed. Had ik het net over bijzaken, het dragen van een hoed is een Bijbelse zaak. Paulus schrijft daar duidelijk over in 1 Corinthe 11. Het dragen van een hoed heeft niets met onderdanigheid of achterstelling van vrouwen te maken, maar is een zaak van eer. Ds. C. den Boer heeft hier een prachtige uitleg over geschreven. Zie hierover deel XV dat gaat over vers 1-6 van 1 Corinthe 11. 

Je schrijft over de ruzies die je thuis hebt. Ga eens na bij jezelf: ervaar je liefde tot je ouders? Aan de ene kant is er de openheid tot het bespreken van vragen. Aan de andere kant lijkt het erop dat je hen probeert te provoceren of dat je negatieve aandacht wilt. Je weet dat ze teleurgesteld zijn, je zult ook merken dat je hen verdriet doet met wat je doet en je geeft aan dat je hen niet wilt kwetsen.

Ik kan me voorstellen dat als je stopt met het uitgaan naar cafés e.d. op vrijdagavond, dat je zit met je tijdsbesteding op die dag. Zijn er ook nog andere dingen die je zou kunnen doen op vrijdagavond? Zou je wat meer kunnen investeren in je ouders, door bijvoorbeeld te shoppen met je moeder of iets anders leuks samen te doen?

Ook ervaar je ongelijkheid in de behandeling van jezelf en hoe je ouders je broer behandelen. Ik begrijp dat je dat zo ervaart. Wanneer je het rustig op je in laat werken, zul je met me eens zijn dat er ook verschillen zijn tussen jou en je broer die zorgen voor een andere behandeling. Je broer is zo goed als meerderjarig, jij bent nog minderjarig. Ook zal er vermoedelijk altijd verschil blijven in het uitgaan van jongens en meisjes. Een jongen wordt door ouders vaak toch als weerbaarder gezien dan meisjes. Verder, laat je toch alsjeblieft niet meer verleiden tot het aangeschoten zijn. Je merkt, als je dat bent en je thuiskomt, je een ‘hele preek’ krijgt. Wanneer je aangeschoten bent, weet je niet meer exact wat je zegt; dit bevordert de communicatie niet. 

Weet je wat me tot slot ook raakte in al je vragen? “Ik snap eigenlijk niks van het geloof, maar als ik daar met iemand over praat en ik stel een vraag, krijg ik de vaagste antwoorden. Is het geloof wel voor iedereen? En is het überhaupt wel voor mij? Waarom luistert God niet?” De Heere luistert wel degelijk. De vraag is: wil je ook naar Hem luisteren? Als je Hem wilt volgen, dan moet je Hem ook wel voor laten gaan. Als ik lees hoe jij je leven wilt inrichten, lijkt het erop dat je het liefst je eigen leventje leidt en dat Hij jou volgt. Het is belangrijk dat je de vragen die je hebt over het geloof blijft stellen! Het geloof is voor iedereen: “Wendt U naar Mij toe, wordt behouden, alle gij einden der aarde! want Ik ben God, en niemand meer” (Jesaja 45:22). Houd de Heere maar aan deze belofte! De Heere is namelijk geen God dat Hij liegen kan. Al wat Hij ooit beloofd heeft, zal bestaan. Ik wens en bid je toe dat je zo de Heere mag vinden op deze jonge leeftijd. En dat je zo je leven in Zijn dienst mag gaan besteden.

Kand. W. F. ’t Hart

Ds. W. F. 't Hart

Ds. W. F. 't Hart

  • Geboortedatum:
    16-08-1990
  • Kerkelijke gezindte:
    Hersteld Hervormd
  • Woon/standplaats:
    Tholen
  • Status:
    Actief
27 reacties
Maarten30
15-08-2017 / 10:00
Ik denk dat de vragenstelster ook haar voordeel kan doen met de volgende links:

https://npo.nl/de-kapel/06-08-2017/VPWON_1277067

http://www.noorderkerk.org/het-geloven-beu/
WillemB
15-08-2017 / 10:22
@meisje
Klaar met God!? Maar blijkbaar is God nog niet klaar met jou!
God is nooit klaar met jou. Nu niet, en straks in de eeuwigheid ook niet.
En dat voel je in je geweten.
Ik denk dat de heer 't Hart treffend het "hart" van de zaak raakt. Wij vragen God om bekering en keren ons intussen van Hem af…Maar, God vraagt van óns bekering!

Vraagje aan je: Wanneer was je er beter aan toe? Missend God te zoeken in je nood en worstelingen? Of lallend in de kroeg aan de hand van koning Satan, die grijnzend de poort van het helse vuur wagenwijd voor je open zet?

Jij geeft God nog een klein kansje, 2 jaar krijgt Hij nog van je, dan ben je 18. Dan ga je je eigen weg.
En God? Hij staat al 15 jaar op je te wachten zoals de Vader van de verloren zoon én dochter. Hij roept je, (ook nu door de roepstem van dhr 't Hart), dochter kom terug. Kom terug! Meisje geef Mij je hart!
Hartelijk biddende groet.
Flowergirl99
15-08-2017 / 10:39
Je hoeft niet óf net als je ouders te leven (zwaar, zoals jij zegt) óf helemaal niet. Maak je eigen identiteit. Lees de Bijbel met uitleg eens. Dan kom je er achter wat je wel van je ouders over wilt nemen en wat niet. Ik weet zeker dat je dan gelukkiger bent dan elke week een café te bezoeken en dronken te worden zoals je dat zegt. God trekt je, luister naar Hem.

http://www.digibron.nl/search/detail/36ee9e3205eade339fe090d72520d8a0/wie-heeft-lust-de-heere-te-vrezen
CeesvanBeek
15-08-2017 / 16:55
Hoi meisje.

App mij en ik help je verder.

Cees van Beek
Evangelist
0651046981
MSophia
15-08-2017 / 17:50
15 jarig meisje uit de HHK, mocht je dit lezen. Zullen we een keer een drankje drinken en er over door praten? Groetjes, een 22 jarig meisje uit de HHK
Marisa
15-08-2017 / 19:09
Hallo 15-jarige,

Je maakt indruk op me met je brief en al je vragen. Je komt eerlijk en oprecht over - zoekend en nog onzeker over hoe het allemaal zal zijn en hoe het moet gaan met jou. Niet zoals je ouders het doen met de kerk, dat in ieder geval niet... Je hebt gelijk hoor, je moet je eigen weg vinden - dat is alleen maar gezond.
Er zijn meer richtingen in kerkenland dan de kerk waar jij nu mee te maken hebt via je ouders.

Er zijn antwoorden te vinden op al je vragen. Niet in 1 x. Maar ze zijn er wel. Ga alsjeblieft door met het stellen van vragen - geef niet op voordat je er een echt en bevredigend antwoord op gekregen hebt. Dat kost tijd. Geef jezelf de tijd. Blijf ook vooral aan God je vragen stellen. Hij hoort je, heus. Hij kent je door en door. Hij weet alles van je, ruim voordat je het zelf weet of inziet. Hij houdt van je en Hij wil je als Zijn kind.

Je wilt je nu het liefst per direct gelukkig voelen. Dat is heel begrijpelijk. Maar het instant-geluk van een avondje stappen is niets in vergelijking met het geluk en de vrede die je op den duur bij God alleen zult kunnen vinden.
Je bent zo de moeite waard. Kom tot rust in de armen van Jezus. Het is eigenlijk zo eenvoudig....
Kun je dat geloven...?
Vrezende
15-08-2017 / 19:23
Ik herken mijzelf in jou, maar dan in hoe ik 3 jaar geleden was. (ook 15) Niks kon mij schelen.. totdat het waar werd: "HEERE! Gij hebt mij overreed, en ik ben overreed geworden; Gij zijt mij te sterk geweest, en hebt overmocht." (Jeremia 20:7) Toen leerde ik dat het zoeken van de Heere als een ongelukkig mens veel beter is dan alles wat de wereld je kan bieden. Je gelooft het niet, totdat je het zelf ervaart. Ik bidt dat jij dat ook mag vinden "Zoek den Heere terwijl Hij te vinden is, roept Hem aan terwijl Hij nabij is. De goddeloze verlate zijn weg, en de ongerechtige man zijn gedachten; en hij bekere zich tot den HEERE, zo zal Hij Zich Zijner ontfermen, en tot onzen God, want Hij vergeeft menigvuldiglijk."
Race406
15-08-2017 / 21:28
Mooi antwoord! 1 kanttekening wil ik in alle bescheidenheid wel maken, ZONDER hier een discussie over aan te gaan. Alle zaken die de vraagstelster noemt zijn, zoals de kandidaat terecht opmerkt, bijzaken. Je zaligheid staat of valt er niet mee. Maar dan gaat het over de hoed. Daar wordt verschillend over gedacht. Maar OOK daar staat of valt je zaligheid niet mee! Als dat wel zo zou zijn dan zou dat namelijk betekenen dat alle vrouwen in onze gemeente die geen hoed dragen tijdens de diensten allemaal verloren zouden gaan. Het lijkt een beetje uit het antwoord alsof dat wel zo is, want na alles wat het meisje noemt te hebben benoemd als uiteindelijk niet zaligmakend gaat het over de hoed als Bijbelse zaak. Ik hoop dat de beantwoorder dat niet zo bedoelt...!
Esmee17
15-08-2017 / 21:53
Toen ik 15 was, toen was ik ook klaar met het geloof. Ook ik dacht aan een 18 jarige leeftijd om definitief te kappen. Even later dacht ik, dat hou ik niet vol, ik stop er als ik 16 ben mee. En toen kwam God ik mijn leven. Voordat ik eruit kon stappen. Hij was mij een stap voor.

Ik haatte God. God mij niet.

Over een kerk gesproken. Ik ga nu naar een 'lichtere' kerk. Het is een kerk waar mensen vrij zijn om een broek/rok en wel of geen hoed te dragen. Ze kunnen zelf kiezen. Met wederzijds respect. Beter een lichtere kerk en je daar thuis voelen dan met een slecht gevoel naar je huidige kerk. Dat is ook beter dan helemaal geen kerk meer......

God verlangt naar jou
Bertje2401
15-08-2017 / 23:07
CeesvanBeek, zou u niet haar ouders even om toestemming vragen? Dat kind is minderjarig. Ik zou ook niet willen dat mijn dochter met een vreemde volwassen man loopt te appen.
John61
16-08-2017 / 07:59
Gods onverwachte antwoord op ons lijden:

Rampnacht kerstnacht – Okke Jager
(Watersnoodramp, Zeeland, 1953)

Als ’t monument dat later zou verrijzen, wanneer het water weer gedaald zou zijn, zat ze almaar 'Here zegen deze spijze’ op ’t dak te bidden, willoos, zonder pijn.

Want haar gevoel was in de zee gegleden, toen zij verkleumd haar kindje vallen liet, de Geest sprak onuitsprekelijke gebeden op de golflengte van het rampgebied.

De winter had haar stijfgevouwen handen aaneengebeeldhouwd volgens Gods patroon. Zij staarde over ’t water naar de stranden, waar ’t lijkje aan zou spoelen van haar zoon.

Toen God de reddingsboot langszij liet varen, liet zij zich vallen in Zijn open hand. Zij kon alleen nog spreken met gebaren, en wees wanhopig naar de overkant.

Daar zongen ze nog psalmen en gezangen, maar de sergeant schudde beslist van nee. Al liepen ook de tranen langs zijn wangen, de boot was vol en niemand kon meer mee.

Toen greep de kleine vrouw in natte kleren hem vast en wéés en kon maar één kort woord uitstoten: kindje! kindje! – zeven keren -, maar voor dit kind was er geen plaats aan boord.

Dit woord, waarin het leed al lag van later, vloog als een zeemeeuw door de duisternis. De droefheid van die roep over het water is zo oneindig als het water is.

En God, die kleine kindren liet verstijven en liet verhongren, als de moeder bad, hij kon niet langer in de hemel blijven, hij werd een Kind, dat kou en honger had.
Lekkerbek
16-08-2017 / 10:16
Wat een liefdevol antwoord! Houd je vast aan het antwoord, bovenal houd vast aan God! Weet je, je schrijft dat je echt de Bijbel hebt gelezen, écht gebeden, maar God hoordde je niet.......al die jaren heb jij God laten wachten, elke keer dat je in de kerk zat, dat je thuis hoorde lezen en bidden, dat je zelf las en bad, klopte Hij op de deur van je hart. Al die jaren er niet naar geluisterd. Totdat jij wel wilde. Nu liet God je wachten. Waarom? Dat weet God alleen! Hij zal dit nodig hebben gevonden. Misschien om te beproeven, om je te laten merken dat Hij niet van jou afhankelijk is, er kunnen allerlei redenen zijn.
Een paar jaar geleden ging ik mijn eigen weg, niet zozeer dat ik niet meer naar de kerk ging, maar ik moest keuzes maken in mijn leven. Ik heb verkeerde keuzes gemaakt, wat betreft mijn werk en verhuizen. Ik bad niet wat God wilde, ik deed wat ik wilde. Maar dit liep zo vreselijk mis, ik wist niet meer waar ik t zoeken moest. Toen beseft ik pas dat ik mijn eigen weg ben gegaan.
Alles werd weggemaaid, daar zit je dan zonder werk en zonder huis. Uiteindelijk kon ik niet anders dan het aan de Heere over laten. En op t moment dat ik radeloos was, heeft de Heere gezorgd. Alles kwam op mijn pad. Toen besefte ik wat het is om achter Hem aan te komen!
Zomaar even laten zien hoe Hij toch werkt, ondanks ons weglopen!
Nu laat de Heere jou zien dat de stap avonden niet Zijn weg is! Stop nu, de Heere vraagt om radicaal te stoppen als ons leven niet met Hem is!
En wat je ouders betreft, blijkbaar vinden ze t erg lastig om uit te leggen waarom ze bepaalde dingen doen. Goed dat je ze hier stelt. Zoek iemand van je eigen kerkverband waar je terecht kunt! Neem het je ouders niet al te kwalijk, niet iedereen heeft die gave. Wees er maar van overtuigd dat ze t goed met je menen!
En als t echt moeilijk is om thuis te wonen, zoek dan uit of je elders in een gezin tijdelijk kan wonen. Mensen die je kunnen begeleiden. En als je in een andere plaats woont en wel naar een jv gaat, je fijne vrienden krijgt, dan ben je meer opgewassen als je dan weer thuis komt wonen.
Weet je, zoek ook uit of de vrienden die je nu hebt échte brienden zijn! Vertel over je geloofscrisis, zeg dat je niet weet of je wel de goede kant op gaat. Als het échte vrienden zijn dan laten ze je niet vallen. Als ze je wel laten vallen dan weet je ook genoeg!
Wat de hoed betreft, ook ik heb hier tegenaan geschopt, tot ik van iemand een boekje kreeg, waarin een op de Bijbel gegrond antwoord stond. Nu draag ik m met instemming.
Ik blijf alleen ertegenaan schoppen dat het zo duur mogelijk moet zijn. Daar kan ik me niet in vinden. Het heeft een functie, maar ik pleit ervoor om zo eenvoudig mogelijke hoofddeksel, pet of hoed te dragen. Ik koop ook rustig op een verkoping een 2e hands hoed. Doekje erover en ik ben er weer blij mee! Maar zoals je merkt zijn de meningen verdeeld, ontdek zélf wat de Heere wil!
Sterkte in je zoektocht, ik bid voor je!
Hartje3
16-08-2017 / 10:32
Bertje, wie weet is dat wel Cees zijn eerste vraag aan haar als ze contact opneemt of ze toestemming vraagt aan haar ouders. Een evangelist weet vast wel hoe hij het meest verantwoord een gesprek aan moet pakken. We kunnen beter meebidden of God het zegent
schoenveter
16-08-2017 / 19:09
@Vragenstelster, de gevoelens en moeite die je omschrijft zijn erg herkenbaar bij de pubertijd (12-23 jaar, erg verschillend per persoon). Het is niet gemakkelijk om alles 'zomaar' even te begrijpen. Ik heb ook 10-15 jaar moeten wachten voordat ik een antwoord kreeg op mijn levensvragen. Soms ontdekte ik dat het zelfs maar goed was dat ik die vragen niet gelijk beantwoord kreeg, omdat ik daar eerder helemaal niet klaar voor was! Heb geduld met vooral jezelf, en probeer niet zwart/wit te denken. In de HHK staat de ernst van bekering en de angst en twijfel vaak centraal, daar bots je tegenaan misschien. Gods liefde is er ook en die vaagt alle onzekerheid weg en geeft je alles wat nodig is! Jij als mens kan daar niets aan veranderen! Probeer het ook niet in jezelf te zoeken, want dat geeft frustratie, gezien je vraag zoek je een antwoord, ik hoop dat ook ik je daarbij iets heb mogen geven.

@Hartje3, Cees is ook maar een mens en al stelt hij zich voor als een evangelist (ik kan niet beoordelen wie/wat hij is en hoe zijn ware intenties zijn). Dat maakt hem niet gelijk iemand die overal goed bij stilstaat! Het is naïef om zomaar iemand te vertrouwen. Het gebeurt vaak zat...

Verder vind ik het typisch dat Refoweb (die de opmerkingen controleert?) de genoemde gegevens van CeesvanBeek niet verwijderd.
CeesvanBeek
16-08-2017 / 19:32
Hallo allemaal.

Sommigen gaven aan bekend te maken wie ik ben.

Om alle misverstanden te vermijden had ik beter meteen deze weblink erbij kunnen plaatsen dan weet je wie ik ben. Over mij: http://levendenstromendwater.blogspot.nl/p/blog-page_66.html.

En als je appt of belt of mij daadwerkelijk wil zien en kijken of ik echt ben, waag er dan een berichtje of telefoontje aan en je kunt ff bij mij thuis langs koffie komen drinken in Genemuiden...... ;-)!

Goed trouwens dat jullie alert zijn op "vreemde mannen". Dat leerde ik mijn kinderen ook altijd om niet zomaar met een vreemde mee te gaan. Ik meen dit hoor en maak er geen grapje over.

Trouwens ik hoop dat jullie allemaal zijn wedergeboren door het geloof in Jezus want dan pas ga je echt leven, eeuwig leven in een relatie met God door Jezus. Dan gaat religie, godsdienst over in een eeuwige relatie met God de Vader en Zijn Zoon Jezus Christus zegt Jezus in het hogepriesterlijk gebed!

Je zondenpak, verdwijnt, zo ver het oosten is van het westen. God wordt echt voor je terwijl Hij daarvoor op een afstand was en ik onder de toorn van Hem leefde. Ik leefde buiten God zoals dit meisje voor mijzelf en verlangde naar de zonde en de wereld van binnen. Tegelijkertijd liet Gods Geest mij niet los met roepstemmen en indrukken.

En als je tot Jezus gaat voor vergeving en verzoening en vooral voor vrede met God en rust voor je ziel... dan komt er pas echte vreugde in je leven die alle verstand, en alle feesten, kroegen en drank ver te boven gaat. Het is een onuitsprekelijke vreugde die alles ver te boven gaat.

God stortte een jaar erna Zij liefde in mijn hart uit zodat ik 3 dagen bijna niet werken kon. Onvergelijkbaar met welke geoorloofde liefde en ongeoorloofde liefde dan ook. Dan weet je opnieuw dat je een relatie met de levende God en Jezus hebt.

Enne... het wandelen met Jezus door de Heilige Geest is een leven dat volkomen onvergelijkbaar is met het leven in de wereld, in godsdienst, in je dood werken om God maar tevreden te stellen.

Dus dat ben ik en als jullie vragen hebben, dan kun je die op de platformen waarop ik actief ben, kwijt. En ik ben altijd in voor een gesprek.

Een hartelijke groet.

Cees van Beek

---

Telefoon: 0651046981
Facebook: Facebook.com/ceesvanbeek1951
Twitter: Twitter.com/levendwater
Blog: Levendenstromendwater.blogspot.nl
Google+:google.com/+CeesvanBeek1951
Instagram evangelist_cees_van_beek
Nadine95
18-08-2017 / 19:50
hoi 15-jarige

Ook voor mij is jouw vraag heel herkenbaar. Toen ik rond dezelfde leeftijd als jou was (ik ben nu 22) had ik precies dezelfde gedachtes. Dus dat is het eerste wat ik je mee wil geven: je bent niet alleen. Heel veel mensen van jouw leeftijd worstelen hiermee. Het is een proces waarin je je losmaakt van je ouders en zelf je mening gaat vormen Geef het de tijd -misschien klinkt dit heel ouderwets of oubollig- maar je gaat vanzelf meer relativeren, vooral over uiterlijke dingen.
Je hoeft gelukkig nu ook nog geen keuze te maken. Geef het de tijd.

Het tweede is: Wat verwacht je van God? Wil je vergeving van zonden? Er staat: wie zijn zonden bekent én laat, zal barmhartigheid ontvangen. Je kunt van God niet verwachten dat Hij je vergeeft als je niet bereid bent om je zonden los te laten. Je zult een keuze moeten maken. Of God, óf 'de wereld'. En ik weet zeker: als jij er van harte -in Zijn kracht- voor kiest om het los te laten en jezelf op Hem te richten, dan zal Hij dit zegenen.
En nee, dat is niet makkelijk. Misschien verlies je vrienden, misschien denk je een moeilijk leven te krijgen. Misschien ben je bang om je oude leven te verliezen. Maar echt, het leven met God geeft zo'n enorme blijdschap. Daar kan echt niks tegenop.

Het derde: Het is misschien een beetje ingewikkeld maar wat mij heeft geholpen is God en de kerk (met alle regels) los te zien van elkaar. Door te focussen op alles wat wel en niet mag raakt je Zijn beeld kwijt. Ik ben nu ook op zoek naar een kerkgemeenschap waarin de focus daar minder op ligt. En nee, niet omdat ik mezelf niet aan de regels wil houden, maar omdat het daar echt om de kern draait. Wat geloof ik echt? Alle schijn gaat er dan af.
Ik snap heel goed dat je daar mee worstelt: mensen houden zich keurig aan alle regeltjes maar hebben God niet lief en gaan toch naar de hel. Waar doe je het dan voor?

Het vierde: wat mij heel erg heeft geholpen zijn Jijdaar avonden bekijken op youtube. Vooral de video: 'ik wil wel, maar...'

Het laatste: wees eerlijk tegen God. Zeg niet: ik voel me zo schuldig als je jezelf geen zondaar voelt. Leg het voor hem nee. En wat bij mij helpt is stiltes laten vallen in je gebed. Soms komt er dan ineens een tekst of een lied boven wat past. Dat is communiceren met God.

Het allerbeste en ik hoop dat je God vindt. Je leeft maar één keer, dat klopt. Maar als je met Hem leeft en sterft dan krijg je het eeuwige leven. Dat is veel meer dan dat je 100 keer zou leven.
Katwijker
19-08-2017 / 21:50
Hoi 15-jarige,

Niet zo lang geleden was ik 15, voor die tijd zij geloof me niks tot weinig, ik ging naar school, maakte het daar tot een gezellig feestje. Totdat ik mijn examens achter de rug had en ging werken. Toen ging ik beseffen in welke wereld we leven. Je word in principe denk vrij beschermend opgevoed, reformatorische kerken, scholen, verenigingen etc. Toen ontmoette ik de wereld. Ik merk dat jij die ook nu ontmoet hebt. Toch ben ik gaan beseffen dat het wereldse vermaak zo leeg is, daar kwam ik vrij snel achter. Ik hoorde de verhalen van collega's over van alles en nog wat.
Op dat moment begon de Heere te werken! Hij zorgde ervoor dat ik met vreugde naar de kerk mocht, en mag gaan.
Wat heb je toch in een café te zoeken... wereldse muziek, drank en nog veel meer verkeerd bezigheden. Hou je daar toch niet mee bezig, ik snap dat je vragen hebt, ik heb ze ook, iedereen zal ze hebben.

Geef voor jezelf is antwoord op deze vraag: Wat zou er gebeuren, als ik morgen moet sterven, kan ik dan sterven?

Breek met de zonde, breek met je vriendinnen, die jou van het rechte spoor afhouden en luister naar wat de Heere ons gebied. Dan zijn de kerken niet zwaar, maar waar!

Bovendien, zou je wel een echte christen willen zijn? Zou je werkelijk willen dat God je vernieuwd en dat je werkelijke liefde tot Christus mag voelen? is het antwoord ja? Ga dan op je knieën, en vertel het Hem maar, dat je het niet goed weet en vraag dan niet om antwoorden op al je vragen, maar vraag om geloof! Dan zal je dichter bij Christus komen te staan...

Een 18 jarige, ook uit de HHK :)
GrethaStolker
01-09-2017 / 16:40
Lief meisje, Je schrijft dat je 2 jaar hebt gebeden of de Heere je wilde bekeren. Jouw conclusie is: God wil het niet want het is niet gebeurd. Maar meisje, wat Hij als opdracht geeft in Zijn Woord gaat Hij niet zelf doen. Zijn opdracht is: Bekeert u en gelooft het Evangelie. Dan mag je naar de Heere gaan roepen, dat wil Hij zo graag, daar kijkt Hij naar uit: Heere, ik heb u nodig, want ik kan niet wat u van mij eist. Dan gaat, door de werking van de Heilige Geest, God de Vader je ogen ervoor openen dat Hij juist daarvoor Zijn Zoon, onze Heere Jezus Christus, naar de aarde heeft gezonden en Hem tot zonde heeft gemaakt. Als je dan die gewilligheid van onze Heiland gaat zien om jou te verlossen, val je op je knieën voor Hem neer om je hele hart bij Hem uit te storten en gewassen te worden door Zijn bloed. Dit is het begin, dan krijg je een leven zoals je niet geacht had ooit te zullen hebben. Er is een kinderversje: Lees je Bijbel, bid elke dag.....! Dat moet je doen, biddend de Bijbel lezen, dan krijg je Leven, dan ga je groeien! Oma Stolker
grethastolker@tele2.nl
Sje1984
01-09-2017 / 18:59
Hee hoi,

Hoe verder ik je verhaal en het antwoord las, hoe meer ik tegen mijn tablet begon te praten (nee, ik ben niet vreemd - misschien een beetje - maar ik werd van de manier van antwoorden lichtelijk opstandig en ging op een "je zit alleen in de auto en er rijdt een of andere pannenkoek voor je waardoor je hardop gaat roepen ' waar ben je nou mee bezig man?!' "-manier reageren. Nu mag jij nog geen autorijden, maar misschien begrijp je wat ik bedoel). Hoe goed en hoe waar de antwoorden ook zijn, het is misschien niet helemaal waar jij op dit moment iets aan hebt (of wel en dan heb ik niets gezegd).

Je verhaal is zo enorm herkenbaar. Inmiddels ben ik al in de dertig, maar alles waar je het over hebt, is nog steeds vers en dichtbij. Zelf heb ik ook enorm moeite gehad met al die regeltjes. Doordat er zoveel (ongeschreven) regeltjes zijn in de zwaardere kerken kun je dit wel eens gaan zien als 'het geloof'. Maar dat is het niet. Verwar het daar alsjeblieft niet mee. Het zijn dingen die met het instituut 'kerk' te maken hebben. Hoe mooi en nodig dat instituut ook is, alle cultuurdingetjes kunnen soms zo afleiden van waar het echt om gaat.

Pas moest ik onverwachts voor mijn werk naar een reformatorische school, maar ik had die ochtend geen rok aan gedaan *oeps*. Stond ik daar in m'n skinny, op m'n sneakers en een shirt met een grote strik erop. Ik voelde me een alien, echt. Het hele beklemmende van vroeger kwam weer terug en ik ben zo enorm blij dat ik nu in een super gezellige, liefdevolle (Bijbelgetrouwe) gemeente zit die niet kijkt naar hoe je eruit ziet. Het is totaal geen 'ding' daar. Knip het los van het geloof.
Ik weet dat je de komende jaren nog minderjarig bent en voorlopig nog even moet doen wat je ouders zeggen, maar geloof me: er komt een moment waarop je zelf verantwoordelijk bent voor welke kleding je aantrekt en wat je op je gezicht smeert. Ik hoop dat je dan niet helemaal los gaat, maar gewoon rustig gaat ontdekken wat volgens jou de juiste interpretatie van de Bijbel is.

Geloof is iets enorm moois. Geloof betekent eigenlijk gewoon: vertrouwen. Vertrouwen hebben in God. Vertrouwen in dat Hij er voor je is en naar je luistert (ook al geeft Hij misschien niet precies antwoord zoals jij verwacht).

Je zegt steeds: "God moet mij bekeren". Nu zit daar wel een kern van waarheid in, maar volgens mij leg je het een beetje te veel bij God neer. Bekering kun je vertalen naar: omkeren. Wanneer je je van God afgekeerd hebt (doordat je dingen doet waar Hij niet blij van wordt), moet je je steeds weer omkeren naar Hem. Terugkeren kun je ook zeggen. De Heere Jezus zegt steeds: Bekeert u! Hij zegt het als werkwoord. Dus niet: U moet bekeerd worden.
Het Oude Testament staat trouwens ook bomvol met oproepen aan het Joodse volk om zich te bekeren. God zegt niet: "jullie moeten bekeerd worden, dus wacht maar even af en vraag maar veel of Ik dat wil doen". Nee, God vraagt jou om je naar Hem toe te keren.

Het heeft mij enorm geholpen om dat hele technische verhaal, de dogma's, alle uitgekauwde zinnen om die (deels) los te laten. Niet steeds: ja, maar God moet het doen, want als mens kun je dat niet, je kunt helemaal niets / als mens ben je alleen maar geneigd om God en je naaste te haten / het is volledig God's werk, dus misschien komt het een keer, misschien ook niet.

Uiteindelijk kom je er toch wel achter - wanneer je gaat proberen om te leven zoals je denkt dat God het van je vraagt - dat je als mens steeds keihard faalt. Je hebt Hem echt wel nodig, maar ga het nu eerst maar eens proberen.

Ik heb absoluut niet alle antwoorden, maar ik heb dezelfde vragen (gehad). Ik zou heel graag een keer een wijntje met je drinken, of twee, en gewoon eens even praten. Geen idee of dat gaat, want ik weet niet of je een beetje in de buurt woont (ik: Rotterdam). Hoe dan ook.. je weet me te vinden.

Groets, Esther

(postvoores@gmail.com - als je wil, mail me dan even voor m'n 06, om te appen..)
Marisa
01-09-2017 / 22:40
@Sje1984

Hallo,
Je reactie op het verhaal van 'onze' :) 15-jarige vind ik heel empathisch en ik hoop dat zij er iets aan heeft.
Alleen vind ik het echt een slecht idee om samen wijn te willen gaan drinken. Zij is 15.
Dus.

Terug in de tijd

Voordat ik mijn vragen stel zal ik eerst wat belangrijke informatie geven. Ik ben een jongen van begin de twintig die ch...
3 reacties
15-08-2018
Ik, (begin 30 en PKN) heb een (intieme vriendschappelijke) relatie met een jongen, die door een vorige relatie onkerkeli...
geen reacties
14-08-2012
Thuis heb ik nooit echt puber durven zijn omdat ik dan mijn ouders verdriet doe. Dit klinkt misschien raar, maar zo voel...
8 reacties
14-08-2012
website-ontwikkeling door webdevelopment by Accendis
design website door design website by Mooimerk
hosting website door hosting website by STH Automatisering