Onnatuurlijke zonden (2)

Geachte ds. Droger. Uw laatste antwoord roept bij mij wel een vraag op. Als eerste stelt u dat de Bijbel leert dat er sprake kan zijn van een homofiele gerichtheid maar dat deze op zichzelf geen zonde is. Waar staat dat?

Ten tweede vraag ik me af hoe u dit onderscheid kunt maken en waar dit nog meer kan worden gemaakt en hoe dit Bijbels kan worden gefundeerd? Gesteld dat iemand een homofiele gerichtheid heeft, dan gaat het om zijn denken nietwaar? Zijn deze gedachten dan niet een zijn, een praktijk van het leven - gedachten kun je toch niet losmaken van de praktijk van het leven, alsof het iets is wat geen onderdeel uitmaakt van ons leven? Met andere woorden: zijn (zondige) gedachten niet eveneens ‘praktijk’ en daarmee te veroordelen op grond van Schrift en belijdenis?

Beste vraagsteller,

Hartelijk dank voor je vervolgvragen! Het zou te ver voeren om hier op deze plaats op in te gaan. Dat zou heel veel ruimte vragen en daar lijkt me deze plek niet voor geschikt. Ik wil je graag verwijzen naar het studierapport dat de Chr. Geref. Kerken in 2013 hebben gepubliceerd en waarin op al je vragen uitvoerig wordt ingegaan. Ik wil je aanbevelen om dat studierapport op te zoeken en het nauwkeurig te bestuderen. Je zou eerst de samenvatting kunnen lezen en daarna het rapport zelf. Ik denk dat je op deze manier een gefundeerd antwoord zult krijgen op je vragen. 

Hartelijke groeten!
Ds. C. J. Droger