Krimpgemeenten

Waarom sluiten sommige reformatorische kerken hun deuren al terwijl ze nog tientallen bezoekers hebben? Terwijl op andere plaatsen nieuwe gemeenten of evangelisaties ontstaan met maar een handvol bezoekers. Als er twee of drie in Gods naam vergaderen dan is Hij daar toch aanwezig? Kunnen we dit als kerkenraad of kerkverband verantwoorden? Vaak zijn het de laatste reformatorische gemeenten in een buurt of stad! Is het niet veel beter om juist in een krimpgemeente actief met evangelisatie in de buurt aan de slag te gaan!?

Het lijkt me eerlijk wat sterk dat een gemeente de kerkdeuren sluit, terwijl ze nog tientallen bezoekers heeft. Ik kan me dat nauwelijks voorstellen. Maar als dat zo is, dan kan ik dat alleen maar erg betreuren. Ik ben het met je eens dat het heel ingrijpend is als een laatste reformatorische gemeente in een buurt of stad tot opheffing overgaat. Laten mensen die zondags buiten hun woonplaats kerken, eens goed bedenken wat ze doen als in hun eigen dorp of stad een gemeente met opheffing bedreigd wordt. Is er dan geen roeping om dáár mee te leven?

Zeker, laten krimpgemeenten met evangelisatie aan de slag gaan. Probleem is natuurlijk dat een kleine gemeente daar vaak weinig menskracht voor heeft. Het zou mooi zijn als andere gemeenten (die min of meer in de buurt liggen) daarbij zouden helpen. Evangelisatie is een roeping, niet alleen als krimp zich aandient, maar ook als we nog ‘comfortabel’ gemeente kunnen zijn.

Vriendelijke groet,
Ds. N. den Ouden