Voor de Poort drentelen

Wat moet je doen als je een groot verlangen hebt naar vrede met God/Hem wilt dienen, maar het niet lukt om te geloven dat Jezus ook voor jouw zonden gestorven is? Het grijpt mij erg aan als vrienden om mij heen dit zeggen, terwijl ze uit de grond van hun hart verlangen naar de levende God. Verstandelijk weet men wel dat ze welkom zijn en is men hier dagelijks mee bezig, maar het toepassen (of laten toepassen) is een groot probleem. Eigenlijk wachten ze toch nog op een bevestiging dat het ook voor hen is. Ik kan het niet aanzien hoe er voor de Poort heen en weer gedrenteld wordt. Ik bid voor ze, wijs hen op Bijbelteksten. Maar uiteindelijk is het een zaak tussen hen en God. Wat zou u hen voor antwoord/raad geven?

Beste vriend,
 
Je bewogenheid met je vrienden die maar voor de poort blijven staan of heen en weer lopen, doet me goed. Het is immers een kwestie van leven of dood dat we ingaan door de enge poort of buiten blijven staan. Maar hoe help je hen, wanneer ze -bijvoorbeeld als vrucht van opvoeding of van een bepaalde prediking- de vrijmoedigheid missen om in te gaan. Je kunt inderdaad wijzen op allerlei teksten en geschiedenissen in de Schrift, waarin de nodiging zo rijk doorklinkt. Je kunt herinneren aan woorden van ouden zoals: “De ziele die Hem zoekt, is reeds van Hem gevonden.” In de Dordtse Leerregels staan prachtige pastorale woorden. Maar ja, één woord is in feite genoeg, maar hoe weet je nu dat dat woord van Godzelf persoonlijk tot jou komt? Daar kun jij hen niet van overtuigen. Dat is trouwens ook niet onze roeping. Wij hebben de roeping om te getuigen; overtuigen is het werk van de Geest. Soms help je iemand met een boekje als dat van Spurgeon: “Rondom de enge poort”. Ken je dat? Het is echt een aanrader. En zo zijn er wel meer boekjes als van dr. W. van Vlastuin, ds. C. G. Vreugdenhil. Zelf schreef ik een boekje: “Leer mij volgen.”

In ieder geval, bid maar of je met je leven iets aan hen mag laten zien dat jaloers maakt.
 
Ik wens je Gods zegen toe,
Ds. J. Westerink