Geen contact meer met vader

P.J. (Petra) van Bodegraven-Walraven / 19 reacties

14-07-2010, 14:31

Vraag

Aan een psycholoog/maatschappelijk werker/bemiddelaar. Sinds een paar jaar heb ik geen contact meer met mijn vader. Daar heb ik heel veel verdriet van. Ik kan er niet mee leven, maar hij heeft te kennen gegeven dat ik zijn dochter niet meer ben. Hij reageert ook niet op mijn post. Toch voel ik dat dit hoofdstuk niet is afgesloten en dat wil ik ook niet. Ik kan erg overstuur raken als ik hoor over vergeving en bijvoorbeeld programma's zie die gaan over ouder- en kindrelaties. Ik had altijd een goede band met mijn vader. Nu vraag ik me af wanneer je hulp kan zoeken om zoiets te verwerken. Is het daarvoor bij mij wel ernstig genoeg? Er zijn dagen dat ik er niet aan denk, maar als ik het tot me door laat dringen, ben ik intens verdrietig. Ook zag ik dat er gezinsbemiddelaars bestaan. Maar ik ben bang dat ik dat emotioneel echt niet aan kan. Wat adviseert u mij? Een psycholoog? Hoe kom je daar? Moet ik dan een bemiddelaar inschakelen? Hoe zit dat financieel? Volgens mij is dat heel duur.

Antwoord

Beste vragenstelster,
 
Nou, je bent wel op het goede adres bij een contextueel therapeut, want dat ben ik. Een contextueel therapeut is iemand die werkt en geschoold is als familietherapeut. Ik raad je dan ook aan om hulp te zoeken bij iemand die op dat terrein werkzaam is. Zij kunnen ook proberen om je vader te betrekken bij de gesprekken wanneer jij daaraan toe bent.Je kunt iemand zoeken in jouw regio op de website van de beroepsvereniging www. Vereniging van Contextueel Werkers.nl of op de site www.ikzoekchristelijkehulp.nl  waar je ook gericht kunt zoeken op een contextuele hulpverlener. Voor de meeste gesprekken geldt dat je het door de verzekering (deels) vergoed krijgt. Dat hangt overigens mede af van je polis. Dit was even de zakelijke kant van je vraag.
 
Als ik je vraag lees dan weet ik natuurlijk niet wat de reden is voor de breuk tussen jou en je vader. Het raakt me hoe je beschrijft dat je altijd een goede band met hem had maar nu al een paar jaar geen contact! Er moet wel veel gebeurd zijn wil het zover komen. Maar weet je, van je kinderen of je ouders kun je niet ‘scheiden’. Het is de enige relatie die onverbrekelijk is; of je nu contact hebt of niet, je blijft zijn dochter en hij jouw vader!  Het feit dat je zoveel verdriet hebt en het thema vergeving noemt geeft aan dat je stappen wilt zetten naar je vader toe en verlangt naar herstel. Dat is goed! Jouw verlangen is goed. Of het lukt om jullie relatie te herstellen, weet ik niet. Dat hangt er ook vanaf of jouw vader er ook aan toe is. Maar al zou het niet lukken dan nog doe je goed door jouw verdriet te verwerken!  Een gebroken relatie werkt door in je andere relaties, zelfs al ben jij je daar niet van bewust. Zeker wanneer je zelf moeder bent of wordt maar ook in een relatie met een partner, werkt dit verdriet door. Het is dus van groot belang dat je ermee aan de slag gaat!

Ik wens je dan ook alle sterkte toe en ik hoop dat je een contextueel hulpverlener vindt die jou hierin kan helpen!
 
Hartelijke groet,
Petra van Bodegraven

P.J. (Petra) van Bodegraven-Walraven

P.J. (Petra) van Bodegraven-Walraven

  • Geboortedatum:
    26-03-1966
  • Kerkelijke gezindte:
    PKN (Hervormd)
  • Woon/standplaats:
    Veenendaal
  • Status:
    Inactief

Tags in dit artikel:

psychologie
19 reacties
Catherine
14-07-2010 / 14:40
Nou zeg, weer een noodkreet op het gebied van verbroken ouder/kind relaties ! Wat is er toch aan de hand ? Verharden sommige mensen nu zo ?
Lieve vraagstelster: begrijp ik goed dat je geen moeder meer hebt ? Ik hoop echt voor je dat het goed komt ! Ik vrees dat het de nodige inspanning zal kosten. Er kan veel gebeuren onder de toelating van God, maar daarmee keurt Hij het nog niet goed !
bootje
14-07-2010 / 17:02
Catherine, denk idd dat mensen verharden. Ik zelf zie het als een 1 van de eindoordelen uit de bijbel Kom zelf uit een totaal verbroken gezin! En ben lange na niet de enige bij ons in de omgeving, wel of niet kerks zwaar of licht.
petrus
14-07-2010 / 17:07
@Catherine,
ik wil je niet ontmoedigen hoor, maar volgens mij is dat wat je op refoweb leest maar het topje van de ijsberg. Helaas.
bootje
14-07-2010 / 17:28
@ petrus idd. Verbaast me soms nog hoe "groen" mensen zijn. Catherina hier bedoel ik niet jou mee! Heb dan ook diep respect voor dominees psychiaters ed als je van zoveel ellende weet! maar dat is offtopic
Catherine
14-07-2010 / 18:00
Ik ben helaas ook niet groen meer !!! Ik kan om bep reden mijn verhaal hier niet zetten, maar dat is ook niet rooskleurig ! Mijn ouders leven niet meer, moet er niet aan denken dat ik daar mee zou gebroken hebben, maar maak het heeeeel dichtbij mee. Diverse keren zelfs. Laat ik het zo zeggen: ik KEN alle ins en outs.
bootje
14-07-2010 / 20:40
Catherine heb duidelijk gezegd dat ik jou niet bedoel.
Rianne1357
14-07-2010 / 20:55
Wat een verdriet!!! ik hoop dat je vader dit leest.
Maak het goed vaders moeders voor als het niet meer kan.
Schep vrede van beiden kanten en accepteer elkaar zoals je bent.
Heel veel sterkte lieve meid. maar zoek hulp. meestal wordt een groot gedeelte vergoed. vraag even na bij je zorgverzekeraar dan weet je daarmee vast hoe of wat. veel sterkte. en ik hoop over een klein poosje te lezen dat er weer herstel is in jullie relatie. van harte toegewenst!!!
Catherine
14-07-2010 / 22:35
Nee bootje, dat snapte ik hoor !
floddertje
15-07-2010 / 08:24
Kheb lang geaarzeld of ik ook zou reageren. Helaas heb ik totaal geen contact meer met mijn broers/zussen en af en toe oppervlakkig contact met mijn ouders. Vele pogingen hebben we gedaan om het contact goed te krijgen. Volgens hen draag ik alle schuld, ik kan nooit diep genoeg bukken, mijn schuld is nooit oprecht beleden. Ik ging er aan kapot, heb jaren bij de hulpverleners gezeten. Een en dertig jaar heb ik hierover zeer veel verdriet gehad, totdat de Heere me liet zien, dat ik wel een lieve begrijpende moeder heb gekregen, namelijk in mijn schoonmoeder. Ik was hier blind voor, zag alleen de onoverkomelijke berg verdriet voor me liggen. Ons gezin ligt verscheurd door een achterliggende problematiek, namelijk autisme. Het went nooit, toch weet ik dat ik alles aan Zijn voeten mag neerleggen. De Heere is aanschouwer van alle moeite en verdriet, we mogen het in Zijn Handen neerleggen.
Rianne1357
15-07-2010 / 14:43
Veel sterkte Floddertje. ik denk dat veel mensen hier helaas in familie of dichtbij mee te maken hebben. ik kom wel met mijn man bij onze oude schoonouders, maar niet meer bij zijn broers wel zus. maar er zijn veel dingen gebeurt gezegt en gedaan. mijn mening is : ALLES is uit te praten en goed te maken. maar mijn schoonmoeder van 85 zegt ook gerust ik ik maak nooit geen fouten, en hierin ook nooit. dus het was mijn schuld. slapeloze nachten tranen. ik heb gezegt ieder maakt fouten, ik heb bepaalde dingen misschien ook niet goed gedaan, maar dat kwam mede toen ook door mijn ptss en hun enorme bemoeizucht. maar nee ALLES ligt aan mij. mn man daar hoor je ze niet zo over. nu "wijs "geworden, we gaan er regelmatig naar toe, praten helaas nergens over, rijden weer 2 uur naar huis, en zeggen he gelukkig weer goed gegaan. zijn we weer even vanaf. moeilijk ja. zeker als je overal de schuld van krijgt. maar ik heb ook geleerd, De Heere weet en kent mijn diepste innerlijk en beweegreden en gedachten. en als het van binnen vrde en rust is dan is het goed. maar schrijnen blijft het. ik weet het. veel sterkte ook. een H GR!
Catherine
15-07-2010 / 15:50
Nee hoor, niet alles is uit te praten. Dat weet ik helaas uit ervaring. 1 van mijn broers wil totaal geen contact met mij, omdat zijn vrouw dat niet goedvindt. Die stuurt alle kaarten terug, die ik naar verjaardagen stuur. Weet je, dat vind ik nog laffer. Want hij verschuilt zich achter haar. Slap en ruggengraatloos ! Hij heeft een goed excuus, denkt hij ! En helaas heb ik nog meer van die kouwe kikkers in de familie. Het doet ze niks, al val je dood neer. Ik ben zo vaak geschokt geweest om de houding van bepaalde mensen. En het zit wekelijks in de kerk, onder bevindelijke prediking ! Ze gaan misschien zelfs nog aan het avondmaal. Het kan allemaal !
floddertje
15-07-2010 / 17:27
Rianne, je verhaal is heel herkenbaar! Ik lees het met een brok in mijn keel.

Ook mijn mening is, dat alles is uit te praten. Zonder dat kun je ook elkaar niet vergeven. Ook ligt net als bij jou alles aan mij, niet aan mijn man. Na twintig jaar huwelijk durven ze hem nog te zeggen, dat ze mij beter kennen dan hij, dat hij er ooit achter komt wie ik wel niet ben! Moet je weten dat ik gemiddeld 1 keer per jaar bij mijn ouders thuis kom...! Zij hebben een heel verwrongen beeld van mij, ik kan en mag nooit mijzelf zijn.
Ik blijf normaal doen, accepteer hen omdat ik weet dat zij ten diepste er niets aan kunnen doen. Ik kan mijn moeder nu "eren", mits ik haar zie als een persoon met een persoonlijkheidsstoornis. Als ik dat aspect uit het oog verlies en haar zie zoals ik een normaal denkend persoon zie, dan komt de opstand boven en worstel ik met heel veel gevoelens. Mijn vader schikt zich, anders heeft hij geen leven. Heel af en toe mag ik in zijn hart kijken, dat sluit hij meestal toe. Hij heeft ooit gezegd, als ik dat toelaat zal ik gaan huilen, niet meer ophouden en ben ik bang dat ik het niet meer aan kan. Ik hou van mijn vader, neem hem niks meer kwalijk, kan ook dit verdriet kwijt in mijn gebed. Mijn vader heeft hier "rust" over, hij weet dit, voelt de geestelijke band en dat houdt hem op de been. Hij zoekt zelf contact als mijn moeder weg is en hij even een poos alleen zit en ongestoord kan praten. Dat koester ik, ik ben en blijf toch zijn kind, dat voel ik.

Je stopt het eigenlijk diep weg, maar zo een vraag rakelt toch weer veel emotie op....!

Jij Rianne en jullie allemaal die dit ook doorleven, ook heel veel sterkte toegewenst in alles!
Catherine
15-07-2010 / 17:40
@Floddertje: bedoel je nu wel dat alles is uit te praten, of juist niet ? Van jouw en mijn kant gezien wel, maar de andere kant vaak niet. Dat blijkt ook wel uit jouw verhaal.
Cloudsadmirer
17-07-2010 / 13:47
Catherine,
Ik wil geen bemoeial zijn over jouw priveleven maar toch wil ik wat zeggen; je schrijft zo vaak iets over je familie. Bedenk dat je familie dit ook allemaal kan lezen!
Catherine
17-07-2010 / 14:47
@Rinske: bedankt voor de tip ! Alsof ik dat niet weet. Op dit forum heb ik meer mensen zien "openvallen". Je kunt je verhaal eindelijk eens kwijt aan mensen die het ook meemaken.
Maar maak je geen zorgen hoor, ze komen vast niet op refoweb, te werelds ;-)
Rianne1357
19-07-2010 / 10:34
Ja Wat je hier als laatste schrijft treft me. ik begrijp je Catherine. erg he.
eenmaal moet iedereen verantwoording afleggen van wat hij of zij gedaan heeft.
Dan kunnen we de kerkbanken plat gezeten hebben, maar dat alleen zal niet baten. verschrikkelijk. als een mens in eigen hart leert kijken door Genade komt hij daar Alles tegen en kan hij of zij buigen. eerder niet he. erg. Rinske het is goed als mensen zich hier kunnen uiten toch? misschien gebruikt men een schuilnaam en ziet de fam mooi niets, of men leest het en denkt dat is erggg, hey bij mij is dat oo kzo??? dat moet anders??!!! dat zou mooi zijn Rinske toch? Floddertje gelukkig dat je vader zo is en dat hij kracht kan putten uit het Geloof. wel moeilijk. voor jou voor hem. zwaar ook. maar als de Heere kracht geeft dan kan het. al blijft het een worsteling. ja ik kan hier qua eigen ouders niet inkomen ik heb schatten van ouders gehad alleen voor mij veel te jong gestorven. maar hierin heb ik ook Gods hulp zo vaak mogen ervaren. sterkte!!! ( ik zou je mailadres wel es willen hebben?) als je dat ook zou willen? grtjes!!!
Catherine
19-07-2010 / 12:22
@Rianne: dank je wel hoor ! Ik begreep Rinske wel, maar als ze mijn familie zou kennen, zou ze dat wel snappen van mij. Mijn zussen kunnen niet eens de computer aan krijgen, en mijn broers zitten ws niet op refoweb. Die "verdoen" hun tijd niet ;-) Ach ja, ik word er sarcastisch van. Sorry !
Maar idd, je stikt er wel eens bijna in, ben blij dat ik af en toe hier iets kwijt kan. Zo nog een ander kan bemoedigen (of juist niet) schrale troost dat je de enige niet bent.
floddertje
19-07-2010 / 14:21
Hahaha Catherine, misschien kennen onze families elkaar wel, die van mij vinden refoweb ook veel te werelds en computers te goddeloos om mee te werken. Daar kun je immers TV op kijken........!

Rinske, ik begrijp je reactie richting Catherine. Ik hou me zo vaak bewust in om niet al te persoonlijk te worden. Toch zijn er zoveel dingen die ik ook herken en waarop ik dan best wel eens met iemand zou willen doorpraten.

@Rianne, je mag via Refoweb mijn emailadres opvragen. Ik zal een berichtje sturen dat ik er toestemming voor geef.
Rianne1357
19-07-2010 / 22:29
Ik begrijp je wel hoor Catherine. heel goed zelfs. heb al zo veel ervaringen op dat gebied helaas. veel sterkte liefs.

Terug in de tijd

Een kenmerk van wedergeboorte is volgens Spurgeon (en uiteraard volgens de Bijbel) geloof. God is het die mensen nieuw m...
geen reacties
14-07-2007
In Deut. 23:1-3 staat: "Die door plettering verwond of uitgesneden is aan de mannelijkheid, zal in de vergadering des HE...
1 reactie
14-07-2012
Ik ben 39 jaar en nog nooit verliefd geweest. Een vriendin van mij zei tegen mij: Je bent het wel geweest maar je durft ...
1 reactie
14-07-2009
website-ontwikkeling door webdevelopment by Accendis
design website door design website by Mooimerk
hosting website door hosting website by STH Automatisering