Het serieus nemen van predikanten

Aan ds. P. D. J. Buijs. Om nog even terug te komen op mijn vraag betreffende de schepping en het niet serieus nemen van predikanten. Concreet gaat het mij om datgene wat ik in het RD las van prof. G. van den Brink en hoe hij over het hele scheppingsverhaal denkt. Ik ga hier dus helemaal niet in mee, vind zijn argumentatie slecht. Laatst preekte hij in onze gemeente, maar ben toen maar elders gaan kerken. Had daar later spijt van, omdat in de Bijbel in de eerste gemeenten ook al snel verdeeldheid was omdat de een anders dacht dan de ander. Maar dat mag dan ook weer geen reden zijn om weg te lopen. Persoonlijk vind ik het erg lastig. Heb er beetje hekel aan om concreet namen op deze site te noemen. Mijn eerdere vraag staat hier.

Beste lezer,
 
Inderdaad, met het noemen van namen moeten we maar voorzichtig zijn. Het lijkt mij goed om niet zomaar weg te blijven, ook al zijn we het met iemand op een bepaald punt grondig oneens. In dat opzicht is het leerzaam om te zien hoe Paulus bijvoorbeeld omging met de gemeente van Korinthe, waar toch bepaald geen geringe zaken aan de orde waren (verdeeldheid, overmatige beklemtoning van Geestesgaven, geding over de lichamelijke opstanding, seksuele zonden, misstanden rond het Avondmaal). Nooit mogen we recht praten wat krom is, maar we zullen in liefde vanuit de Schrift het gesprek met elkaar moeten aangaan.

In dit geval is het bijvoorbeeld goed om de betreffende voorganger eens een brief te schrijven. Stel je voor dat je bij iemand met zegen hebt gekerkt, maar je begrijpt een bepaalde stellingname niet van hem. Dan kun je vanuit een positieve grondhouding (waardering voor het gepredikte Woord) je vragen stellen. Dat geeft meteen een juiste toonhoogte aan het gesprek. De ervaring leert dat je vanuit een biddende, positieve grondhouding meer dan eens samen verder kunt komen.

Ik besef: dat is niet altijd het geval. Er kan een Bijbelse grens bereikt worden. Maar dan moeten we wel alles gedaan hebben wat we konden om de ander te winnen voor de waarheid. Of we dat binnen onze gezindte altijd voldoende in praktijk brengen? Ik vraag maar...
 
Met een hartelijke groet,
Ds. P. D. J. Buijs