Zingen en beleving

Als bekeerde kun je tijden in het donker leven. Kun/mag je in die tijd dan zingen: Ik zal dan eeuwig bij U zijn? Want je beleeft het dan toch anders.

Deze vraag doet mij denken aan wat ik als kind ooit eens een predikant hoorde zeggen. Het ging over Psalm 89:1: “Ik zal eeuwig zingen van Gods goedertierenheen.” Iemand had hem de vraag voorgelegd: “Maar wat als je nog onbekeerd bent? Dan kun je dit toch niet zingen?” Zijn antwoord luidde: “Zing deze Psalm dan biddend...! Zing het met de bede in je hart: Heere, zoudt U ook mij deze genade willen bewijzen...”!

Zijn we bekeerd en leven we in het donker, dan geldt eigenlijk hetzelfde. Ik denk hier aan dat prachtige woord van Jesaja: “Wie is er onder u die de HEERE vreest, die naar de stem van Zijn knecht hoort? Als hij in duisternissen wandelt en geen licht heeft, dat hij betrouwe op de Naam des HEEREN en steune op zijn God” (Jes. 50:10). Jesaja wekt dezulken dus niet op tot lijdelijkheid of afwachten. Evenmin tot het laten vallen van alle moed en hoop. Nee, hij wekt ze op tot het “nochtans” van het geloof.
 
Niet de “beleving” is de grond voor het geloof, maar wie God is. Wie Christus is. Wat Hij gedaan heeft. Wat Zijn Woord zegt. Geloven is niet ankeren in de drassige bodem van het eigen gemoed, maar ankeren in de rotsgrond van Gods getuigenis dat eeuwig zeker is. Het is, ondanks alles wat tegen is, wat aanklaagt, beschuldigt en veroordeelt, ondanks donkerheid en hopeloosheid toch ankeren in de levende God. In het machtige verzoeningswerk van Christus. Je in nood en dood helemaal verlaten op Hem. En daar ligt nu die geweldige belofte voor: “Die de HEERE verwachten, zullen niet beschaamd worden in eeuwigheid.” Luther sprak: “Natuur wil voelen en dan geloven; genade gelooft en gevoelt dan”! Dus ook als het donker is toch zingen: “’k Zal Zijn lof zelfs in de nacht/ zingen daar ik Hem verwacht/ en mijn hart, wat mij moog treffen/ tot de God mijns levens heffen.”

Ds. L. W. Ch. Ruijgrok