Lamgeslagen in eigen gemeente

Wat te doen? We lopen vast in onze gemeente. De gemeente (Hersteld Hervormde Kerk) is de afgelopen jaren steeds meer aan het verschuiven. Mede hierdoor zijn er al veel mensen weggegaan. De dominee (en kerkenraad) legt sterk de nadruk op de uitverkiezing en in dezelfde zin er achteraan "het is je eigen schuld als je verloren gaat." Daarnaast noemt hij een aantal voorwaarden voordat je tot Christus mag komen (hoewel hij het zelf de weg noemt waarlangs een zondaar zalig wordt) en wat je allemaal moet beleven. Vooral de wet wordt gepreekt; Christus nauwelijks. Johannes 3:16 legt hij uit als de uitverkoren wereld... Dit alles kunnen we wel weerleggen vanuit het Woord. Wij gaan hier het gesprek over aan maar er verandert niet veel.

Onze zorg en verdriet is dat we het geestelijk nauwelijks meer trekken. Lamgeslagen en verdrietig komen we uit de kerk. Ik weet wat God in mijn leven heeft gedaan maar de vreugde om Hem te dienen wordt op deze wijze steeds weggenomen. De God die het goede met ons voorheeft, wordt nauwelijks gepreekt. Het gaat vooral om een rechtvaardig en toornig God. Onze pubers gaan mee naar de kerk maar innerlijk haken ze af. Dat doet pijn.

Wat moeten we doen? Blijven, omdat dit de gemeente is waar we in geplaatst zijn en de dominee misschien met paar jaar weer weg is? En ondertussen af en toe naar buurgemeente (HHK) gaan? Of afscheid nemen en overgaan naar deze buurgemeente? Daar komt bij dat het in de familie heel gevoelig ligt omdat het merendeel vindt dat dit de juiste prediking is.

Beste vragensteller,

Dank voor de vraag. Omdat ik de concrete situatie niet ken, is het moeilijk om deze vraag goed te beantwoorden. 

Ik proef in jullie vraag geweldig veel pijn over de ontstane situatie. Geestelijk trekken jullie het nauwelijks meer om in jullie gemeente te kerken. Jullie missen het evenwicht in de verkondiging en het geestelijk leven lijdt eronder. Jullie kinderen lijken af te haken. Dat is een geweldig moeilijke situatie. Als ik het goed lees, staan jullie daar in de kring van de familie ook eenzaam in. Jullie zorgen en vragen worden niet herkend en erkend. 

Het eerste en belangrijkste is om de prediking te toetsen aan het Woord. Is de boodschap overeenkomstig de Schriften? Indien dat niet het geval is, dan is het goed om daarover het gesprek aan te gaan met de predikant/kerkenraad. Als ik je brief goed lees, dan hebben jullie die weg ook bewandeld. Maar geeft dat gesprek herkenning? Is er een bepaalde reden voor de accenten die gelegd worden? Dat is een mogelijkheid. In de praktijk verandert er niets, zo schrijf je. Het lijden duurt voort. 

Nu is de kerk op aarde altijd en overal onvolmaakt. In elke gemeente zijn er zaken waaraan we kunnen lijden. Dat is op zichzelf lijden aan de kerk en de gemeente dus geen reden om weg te gaan. Tenzij je ervan overtuigd bent dat de boodschap die gebracht wordt niet naar het Woord is. Dan ligt er de ruimte om in biddende afhankelijkheid van de Heere te zoeken naar een gemeente waar wel het Woord opengaat in al zijn volheid. Want je draagt zorg voor je eigen geestelijk welzijn en voor het welzijn van je kinderen. 

Hartelijke groet en Gode bevolen,
Ds. W. J. C. Van Blijderveen