Gesprek aangaan over deelname Heilig Avondmaal

Ik ben een jaar geleden voor het eerst aan het Heilig Avondmaal gegaan. Sindsdien weet ik nog zekerder dan daarvoor dat ik dichtbij Christus wil leven en dat ik slechts bij Hem wil schuilen. Om hierover na te denken en al helemaal om hierover te praten kan mij best wel emotioneel maken. Alleen hou ik er helemaal niet van om bij mijn familie daarmee in de aandacht te staan en ik praat eigenlijk nooit over echt persoonlijke zaken met hen. Sinds het Avondmaal is naar voren gekomen dat de geestelijke dingen mij niet onverschillig laten. Ik denk dat het voor veel mensen, ook voor mijn familie, opvallend of bijzonder was dat ik aanging (ik kom uit een kerk waar maar weinig mensen aangaan en er hangt een gewichtige sfeer omheen).

Wat ik lastig vind, is dat ik voor mijn gevoel moet praten over waarom ik aanga, over de blijdschap die God mij geeft en het liefst wil ik ook dat mensen dat weten zodat ze ook Hem zoeken, maar mijn karakter en angst voor emoties houden mij tegen. Ik merk dit vooral na een kerkdienst of na het Heilig Avondmaal als ik thuis ben met mijn ouders, broers en zussen. Het is niet zo dat ze vervelend reageren; ze zijn lief en accepteren me, maar ze zijn zelf ook allemaal best gesloten, dus dat maakt het voor mij niet makkelijk om wel open te zijn. Kunt u mij hiermee helpen (en wie weet ook anderen die dit lezen)?

Beste vraagsteller,

In je vraag zie ik vier zaken naar voren komen. Een gewichtige sfeer en weinig avondmaalgangers in je gemeente, familieleden die best gesloten zijn, jouw behoefte om iets van de blijdschap van het geloof te delen en je angst emotioneel te worden.

Wat het eerste betreft, daar kun je niet zo veel aan veranderen. Als er in een gemeente avondmaalsmijding is, omdat het avondmaal gezien wordt als iets heel bijzonders (of, wat ik niet hoop, dat er weinig mensen aangaan omdat er weinig geestelijk leven in de gemeente is), heb je eigenlijk al iets bijzonders gedaan door wel aan Christus’ nodiging gehoor te geven. Dat is gezien en wordt iedere avondmaalsviering weer gezien en dat kan drempelverlagend werken voor anderen, die hetzelfde verlangen hebben, maar in zo’n ‘setting’ niet aan durven gaan. Je hebt dus al een belangrijk getuigenis gegeven. Je hebt Christus in het openbaar beleden.

Je familieleden zijn best gesloten. Is dat een karaktertrek in de familie of iets wat alleen speelt op het geestelijke vlak? In beide gevallen kun je andere manieren dan het gesprek gebruiken om iets te delen. Lees je een aansprekend stukje, deel het op je status. Spreekt een preek of preekfragment je aan, stuur het eens door in een gezinsapp of via de mail. Wees daarin creatief. Je kunt op veel manieren laten zien wat Christus voor jou betekent. En als een gesprek ‘face to face’ je emotioneel te veel doet, houd het daar voorlopig dan even bij. Breng ondertussen je familieleden in het gebed bij de Heere en verwacht het daar van. 

Verwacht niet gelijk reactie, maar houd wel vol. Vroeger of later zal iemand uit je familie erover beginnen en kun je zomaar een mooi gesprek krijgen. Packer schrijft in zijn boekje “Evangelisatie en de soevereiniteit van God”: “God behoudt op Zijn eigen tijd, en we moeten er niet vanuit gaan dat Hij net zo’n haast heeft als wij.” Hij wijst even later in hetzelfde boekje op het gebed als “een belijdenis van onmacht en behoefte, een erkenning van hulpeloosheid en afhankelijkheid en een inroepen van Gods kracht om voor ons iets te doen waar we zelf niet toe in staat zijn.”

Dus samengevat: volhard in het gebed, heb geduld en gebruik je creativiteit om regelmatig iets van het evangelie te delen. Verwacht in deze weg grote dingen van God.

Ik wens je van harte veel wijsheid en creativiteit toe, en vooral Gods zegen.

J. Noordzij