Gevoelig voor aandacht van andere mannen

Ik ben een vrouw, getrouwd en kinderen. Moeilijke jeugd gehad. Jong getrouwd. Een aantal jaren geleden heb ik een verhouding met een andere man gekregen. Nooit gedacht dat ik zoiets zou kunnen doen, want ik was zelf altijd hard over dit soort praktijken, maar helaas… Ik ben er niet trots op. Die andere man gaf mij soort een escape uit de werkelijkheid en even vluchten uit de alledaagse sleur. Mijn man is ontzettend lief, goed voor de kinderen, goed voor mij, begripvol. Eigenlijk dus echt een lot uit de loterij. Dus ik heb dit opgebiecht aan hem na een tijd een dubbelleven geleid te hebben: ik hield het niet meer vol. Hem vergeving gevraagd, hulp gezocht en die ander verbannen uit mijn leven. Heel moeilijk, maar het juiste om te doen voor ons en ons gezin. Dankbaar met zo'n liefdevolle man die nog steeds zoveel van mij hield/houdt...

Ik heb veel geleerd tijdens therapie, maar ik worstel nog erg veel met mezelf. Ik heb hechtingsproblemen, ben een enorme denker, kan goed reflecteren maar dat maakt het soms ook zwaar want ik voel alles waar ik in tekort schiet maar waar ik niet altijd wat aan kan doen, hoeveel therapie ik ook volg. En dat maakt me soms zo ontzettend boos. Boos op mezelf, boos op God… Ik weet soms niet meer hoe ik verder moet in dit leven. Ik vind het leven met tijden soms erg ingewikkeld. En ik heb ongelofelijk veel om dankbaar voor te zijn, dat besef ik me heel goed. Ik worstel heel vaak met het huwelijk. Als ik andere mannelijke aandacht krijg dan merk ik gelijk weer een verleiding en de spanning en dan vind ik soms het huwelijk maar eentonig en dan twijfel ik enorm aan of ik wel genoeg van mijn man hou, ook al is hij enorm goed voor me. En dan mis ik soms echt de aantrekkingskracht die ik dus bij die man enkele jaren geleden wel enorm voelde en dan denk ik (heel egoïstisch): moet ik dan mezelf zo aan de kant zetten om dat in mijn hele leven te missen? Ik weet dat dit heel egoïstisch klinkt, maar ik wil eerlijk zijn.

Het losse leven trekt me soms zo... Ik worstel ontzettend met God. Ik geloof niet dat ik bekeerd kan worden omdat ik zo mentaal worstel, dus ik denk teveel. Ik kan het in mijn hoofd niet voor elkaar krijgen om me over te geven aan God. Bekering is zo abstract, met zoveel verschillende meningen en hoe doe je dat dan, geloven? Je kan het niet zelf en het moet je gegeven worden, maar hoe? Ik heb me er zowat bij neergelegd dat ik verloren ga omdat dit mij gewoon niet gaat lukken. Ik ben ook zo vaak boos op mijn leven en God dat, stel dat ik Zijn kind zou mogen zijn, dat binnen no time mij weer zoveel boosheid zou brengen, dus blijf ik liever op afstand ofzo. En hoe vertrouw je God?

Dit is een kleine greep uit wat er in mijn hoofd afspeelt. Ik ben moe. Moe van het ontevreden zijn in het leven, moe van het ondankbare gedrag terwijl ik alles heb wat zoveel mensen zouden willen, moe van het denken en moe van het verlangen naar alles wat niet mag, moe naar het terugverlangen naar die andere man…Moe van mezelf.

Beste vraagstelster, allereerst zou ik willen zeggen dat je een geweldige man hebt. Ik denk dat menig vrouw jaloers op je is. Ook dat je man zoveel geduld met je heeft gehad. Je schrijft vol lof over hem hoe goed en trouw hij wel niet is. Jullie hebben samen kinderen gekregen. Ik kan je vertellen dat menig alleengaande vrouw of kinderloos echtpaar ‘jaloers’ op je is en dan ga je zo met je zegeningen om. Tsjonge, wat zet je veel op het spel door toch steeds weer naar andere mannen te kijken omdat je dat zoals je zegt, eigenlijk wel nodig hebt.
 
Je hebt al heel wat therapie gehad maar dat helpt niet voldoende, zo schrijf je. Denk je echt dat een therapeut op een gegeven moment een soort van toverformule uitspreekt waardoor bij jou de behoefte naar andere mannen te kijken vervalt? Je zult er uiteindelijk zelf tegen moeten strijden. Ieder mens heeft zwakke dingen in zijn of haar leven waar hij of zij tegen moet vechten. Moet het eerst allemaal verkeerd gaan om dan met enorme spijt te blijven zitten?
  
Iedere keer weer voel je je bijzonder als een andere man naar je kijkt. Het lijkt wel of je iedere keer weer je gevoelens boven je verstand laat zegevieren. En zoiets kan makkelijk een keer fout lopen. Je hebt een paar wijntjes op, je bent even samen en dan…
 

"Moet het zo zijn dat ontberen pas doet waarderen?"
 

Ieder mens heeft wel een zwakte waar hij of zij tegen strijden moet. Bij jou is het dat je gevoelig bent voor aandacht van andere mannen. Ik denk pas dat je beseft hoe goed je het hebt als je eigen man  plotseling zou komen te overlijden en je ineens overal alleen voor staat en je zijn steun moet missen. Moet het zo zijn dat ontberen pas doet waarderen?

Wij hebben allemaal te strijden tegen onze zwakheden en voor de een is het dit en voor de ander is het bijvoorbeeld alcohol of geld. Het leven is gebroken. Dat is een levenslange strijd. En daar wil God je bij helpen.

Je vraagt hoe je God vertrouwt? Omdat hetgeen in Zijn Woord naar voren komt betrouwbaar is. Hij heeft ons Zijn geboden gegeven om zo gelukkig te worden. En die moet je dan ook volgen. De verleidingen kunnen groot zijn, maar verleidingen zijn altijd korte termijndingen. Als je je verleidingen volgt dan voldoet dat even en daarna blijf je met een grote kater zitten. Bij langetermijndenken moet je verleidingen van nu willen weerstaan en dat kost energie en strijd om dan later dankbaar en tevreden te zijn met hoe het is gegaan.

Ook moeten we ons niet teveel verontschuldigen vanwege een moeilijke jeugd of wat dan ook. Zou het niet zo kunnen zijn dat God je daarom nu zo’n lieve man en kinderen heeft gegeven? 

Ik hoop van harte dat je de moed en de kracht zult vinden en dat je je ten volle verantwoordelijk voelt om je leven te leven zoals God het heeft bedoeld. En daar moet je je echt zelf volledig voor willen inzetten. Veel sterkte er mee.  

Alie Hoek-van Kooten