Gevoelens voor andere man door relatieproblemen

Ik ben een jonge getrouwde vrouw. Ik was bijna 22 toen ik trouwde. Inmiddels ben ik 30. We hebben kinderen gekregen samen en daarna -of eigenlijk na de eerste- is het mis gegaan. Ik heb na het krijgen van de kinderen moeilijke jaren gehad met veel paniekaanvallen, sociale angsten, angst voor autorijden en drukke plekken, etcetera. Toen ik bijna ingestort was, tegen een burn-out aan, ben ik bij de psycholoog terecht gekomen. Daarna bij een ander en nu ga ik beginnen met medicatie. Wat echter moeilijk is, is dat ik er door de therapie ook ben achter gekomen dat mijn man en ik in de afgelopen jaren heel erg langs elkaar heen hebben geleefd. Ik voelde me niet gehoord en gezien en hij miste ons seksleven zoals het was. Ik kreeg steeds meer moeite met intiem zijn en we hadden daar ook regelmatig ruzie over.

We misten zo erg de verbinding dat ik op een gegeven moment een jaar geleden iets voelde voor een andere man. Ik heb daar overigens niks mee gedaan, maar het lijkt alsof dat het enige is waar ik nog aan kan denken. In mijn hoofd heb ik de keuze gemaakt voor mijn man en gezin, maar het lukt gewoon niet om er vanaf te komen. Alsof mijn hart er niet in meekomt. Alsof ik al afscheid van ze had genomen.

Met mijn man probeer ik juist weer de connectie terug te krijgen. We praten veel, ook over onze gevoelen en doen leuke dingen, maar ik voel me er schuldig over dat ik in mijn hoofd ook aan die ander denk en dan komt er weer lichamelijke afstand. Alsof ik in een vicieuze cirkel leef van steeds dezelfde terugkerende problemen. Uiteraard praat ik hier ook over met de psycholoog, maar het is een heel traject. Soms denk ik dat een scheiding bijna de enige optie is omdat ik dit niet zomaar zie veranderen. Wat kan ik nog meer doen?

Om met het laatste te beginnen. Veel mensen denken in een dergelijke situatie dat  met een echtscheiding zulke problemen worden opgelost. Maar ik kan je verzekeren dat  de problemen dan pas echt beginnen. Om te beginnen met je kinderen. Het is voor kinderen zeer ingrijpend als ouders uit elkaar gaan, tenzij er heel grote ruzies met lichamelijk geweld zijn. Het laat levenslang gevolgen na. Je ziet dat alleen al terug in de schoolresultaten. Vaak moet het gezin dan verhuizen en wordt het financieel moeilijker. De kinderen voelen zich vaak verscheurd en krijgen loyaliteitsproblemen. Ze moeten kiezen bij welke ouder ze gaan wonen, hebben dan medelijden met de andere ouder enz. Ik begrijp nooit hoe mensen hun eigen ‘geluk’(wat ze dan denken te krijgen) kunnen bouwen op het verdriet en ongeluk van hun eigen kinderen.

In ieder huwelijk is het gevaar dat door de drukte van het werk en de kinderen de beide echtelieden uit elkaar dreigen te groeien. Daar moet je samen dan ook bewust voor waken door aandacht en tijd aan elkaar te besteden.  

Wat betreft de verliefdheid: een verliefdheid duurt maximaal twee jaar. Een mens kan gewoon nooit een leven lang verliefd zijn op één en dezelfde persoon. In jouw geval zal dat ook gebeuren. Helaas niet van de een op de andere dag omdat je nu eenmaal niet zomaar een knop kunt omdraaien. Maar het zal zeker slijten. Geduld is in deze ook een schone zaak. Als een stel het goed heeft met elkaar, gaat verliefdheid over in liefde. Die gevoelens zijn niet zo heftig maar zitten wel dieper. Je hebt het gevoel: wij horen bij elkaar en wij zij van elkaar. Dat moet je met je man  terug zien te vinden en dat kost zeker tijd.

Je schrijft dat je een jonge vrouw bent en dus heb je nog menselijkerwijs gesproken een heel leven voor je. Je kunt toch weer als het ware verkering gaan krijgen met je man en het zo langzaam maar zeker weer opbouwen. Ik neem aan dat je man  je wel geholpen heeft tijdens de jaren van angst en paniekaanvallen. Dat zal ook niet makkelijk zijn geweest voor hem, maar hij was er wel voor je. Jonge vrouwen hebben daar nog al eens last van en vaak groeien ze daar later toch wel grotendeels overheen. Je gaat nu medicatie krijgen en ik denk dat je het zo langzaam maar zeker gaat overwinnen. 

Ik zou echt alles investeren in de relatie met je huidige man, de vader van je kinderen. En als je aan diegene denkt op wie je verliefd bent, zeg dan tegen jezelf dat dat niets gaat worden. Je kunt die verliefdheidsgevoelens zeker ook met je verstand te lijf gaan. Een mens hoeft niet alleen een speelbal te zijn van zijn of haar gevoelens. Begin er mee om eens leuke dingen tegen elkaar te zeggen. Bijvoorbeeld dat je het waardeert dat maandelijks toch maar zijn salaris binnenkomt, enzovoorts. Dat werkt altijd positief.  

Alie Hoek-van Kooten