Aandacht en bevestiging van anderen nodig

Waarom lijk ik steeds aandacht of bevestiging van anderen nodig te hebben? Ik heb niet veel vrienden en het lijkt wel alsof vriendschappen minder worden. Ik voel me daarover erg somber. Elke dag hoop ik op een appje van iemand of iemand die mij ziet. Maar dat gebeurt niet. Het lijkt bij alle vriendschappen van mijn kant te moeten komen. Het beheerst mijn hele dagen. Ik wil graag aandacht van mensen. Soms denk ik: had ik maar wat ergs dan kijken mensen even naar me om. Waarom heb ik die aandacht nodig en kan ik niet gewoon blij zijn met en genoeg hebben aan mijzelf? Wat mankeer ik?

Beste...,

Het is heel akelig wat je omschrijft over jezelf en over hoe je in het leven staat: je voelt je miskend en niet gezien, als ik het goed samenvat. Dat is natuurlijk heel naar.

Ik heb de behoefte je maar direct een vraag te stellen: wat is de bodem van jouw bestaan, wat is het fundament van je leven? Is dat de aandacht die anderen je geven, de hoeveelheid berichtjes op je smartphone, de kwaliteit van de contacten die je hebt?

Als je bevestigend moet antwoorden op deze vragen, moet ik je eerlijk zeggen dat je aan de verkeerde kant begint met je beschouwingen over jezelf. Eén van de belangrijke dingen die het leven zoals God het bedoelt in de weg staat, is het halen van je zelfbeeld uit wat anderen van je vinden en de aandacht die je krijgt. Dat zal nooit genoeg zijn, dus ontstaat vanzelf boosheid en teleurstelling daarover. Boosheid op anderen en teleurstelling in hen; zij geven je immers niet waar jij behoefte aan hebt, maar ook boosheid op en teleurstelling in jezelf; kennelijk ben jij niet de moeite waard om meer aandacht te krijgen, dus er zal wel iets mis zijn met je. Het ligt aan jezelf. Jij deugt niet.

Voel je aan dat op deze manier jijzelf het uitgangspunt bent van je denken over jezelf? En dat je dan een bodemloze put bent? Als je zelfbeeld bepaald wordt door de aandacht die je van anderen krijgt, van hun erkenning en complimentjes, krijg je nooit genoeg.

Je moet niet bij jezelf beginnen, maar bij Degene die je geschapen heeft. De laatste tijd stel ik mensen steeds vaker de vraag: waarom heeft het God behaagd dat jij bestaat? Waarom is het Zijn bedoeling dat jij leeft, hier en nu? Hoe kan jij van betekenis zijn in de tijd en op de plaats die je van Hem krijgt op deze aarde? En waarmee heeft Hij je toegerust (talenten, kwaliteiten, persoonlijkheid, enzovoorts) om dat ook in de praktijk te brengen?

Begrijp je dat het denken over je leven dan een heel andere wending krijgt? Niet: krijg ik wel genoeg (aan aandacht enzo), maar wat heb ik allemaal van God ontvangen en hoe kan ik daarvan uitdelen aan de mensen die Hij op mijn pad plaatst en in de diverse situaties van mijn leven? Hoe kan ik daarin laten zien wie Hij voor mij is?
 

"Als je alleen maar wilt hèbben, krijg je nooit genoeg. Als je verlangt om te géven, wordt het altijd meer"

Nog sterker gezegd: je bént al gezien en gekend, namelijk door de God uit Wiens gedachten jij voortgekomen bent. Er leeft bij Hem een verlangen naar hoe jij je denken en je leven inricht. Hij ziet ernaar uit hoe jij van betekenis kunt zijn op deze aarde, hoe jij vrucht gaat dragen met wat Hij aan je heeft toevertrouwd.

Als dát het uitgangspunt van je denken en bestaan is, zie je andere dingen en kan er heel veel zegen van jou uitgaan. Je zult dan ook een heel andere dynamiek gaan ervaren in je interpersoonlijke functioneren. Je mag dan namelijk stoppen met het graven in jezelf en je juist richten op anderen. Op hoe jij hen, die daar behoefte aan hebben, aandacht kunt geven.

Als je alleen maar wilt hèbben, krijg je nooit genoeg. Als je verlangt om te géven, wordt het altijd meer. Omdat je dat mag doen vanuit een Bron die nooit opdroogt. Daarom hoop ik dat je gaat leven vanuit de overvloed die bij God te vinden is en daarvan ruimhartig deelt met mensen en situaties die op je pad komen. Zodat iedereen jou ziet als een vrijgevig mens. Hoe mooi is dát!

Vriendelijke groet,
Els van Dijk