Met gezin mee of naar andere kerk

Een vraag van een jongeman van begin twintig. Ik zit met het volgende probleem. Ik woon nog mij m'n ouders en broertjes thuis, maar heb grote moeite met de prediking in onze kerk. Mijns inziens is deze deels niet volgens Schrift en belijdenis, met name wat betreft de toe-eigening van het heil. Nu is er vlakbij een andere kerk waar de prediking veel bijbelser is en waar ik me veel meer thuis voel. Ik ben daar enkele keren naar de kerk geweest en luister thuis regelmatig naar preken uit die gemeente. Ik overweeg inmiddels daar te gaan kerken, wat zou kunnen resulteren in een kerkelijke overgang.

Echter, mijn ouders hebben daar grote bezwaren tegen. Naast de theologische bezwaren gaat het voor hen vooral over de 'scheiding in het gezin' die een eventuele kerkoverstap zou veroorzaken. De zondag is de enige dag dat we allemaal thuis zijn en mijn ouders vinden het belangrijk om dan samen op te trekken en bijvoorbeeld ook samen te zingen, enzovoort. Als ik dan die dag een ander 'programma' volg met andere kerktijden, etcetera, dan wordt die eenheid in het gezin verbroken.

Zelf zit ik erg te twijfelen. Ik begrijp de argumenten van m'n ouders heel goed, maar aan de andere kant ben ik volwassen en moet ik ook mijn eigen keuzes kunnen maken. Daarnaast twijfel ik heel erg of mijn bezwaren tegen de prediking in mijn huidige gemeente fundamenteel genoeg zijn om die overstap, met alle gevolgen voor de gezinseenheid, en dergelijke, te rechtvaardigen. Wat is wijsheid? Hoe kan ik hier het beste mee om te gaan? Ik heb hierover regelmatig goede en inhoudelijke gesprekken met m'n ouders... maar weet niet wat te doen.

Beste twintiger,

Bedankt voor je vraag. Als ik het goed begrijp voel jij je een beetje in een spagaat zitten. Je woont nog bij je ouders en daardoor maak je onderdeel uit van het gezin en de alledaagse structuren die daarbij horen. Anderzijds ben je volwassen en wil je graag je eigen keuzes maken; keuzes die gevolgen hebben voor het gezin. En nu is de vraag welke van deze twee aspecten de doorslag moet hebben: moet jij je eigen plan trekken, of moet je je voegen naar de wens van je ouders?

Je geeft aan dat je de argumenten van je ouders wel kunt begrijpen. Eerlijk gezegd ik ook wel. Jij bent weliswaar volwassen, maar je woont bij je ouders. Jouw volwassenheid geeft je verantwoordelijkheid en zelfstandigheid. Doordat je echter bij je ouders woont geef je een stukje hiervan uit handen. Dat levert voordelen op: het scheelt je heel veel geld, er wordt voor je gekookt, de was wordt voor je gedaan. Maar het zorgt er ook voor dat jij niet zomaar je eigen gang kunt gaan. Je woont niet in een hotel, maar je maakt deel uit van een gezin waarvoor jouw ouders verantwoordelijkheid dragen. 

Ik kan me goed voorstellen dat jouw ouders veel waarde hechten aan een zondag met het hele gezin. Het is in onze tijd een groot goed wanneer gezinnen tenminste één dag in de week gezamenlijk doorbrengen. Ik kan daarom begrijpen dat jouw ouders dit zeldzame voorrecht niet op willen geven. Door als volwassene bij je ouders te wonen draag jij een deel van je verantwoordelijkheid en zelfstandigheid over aan hen. Daarmee laat jij hun mijns inziens het recht om van jou te vragen je te voegen naar de structuren van het gezin. Ze kunnen je moeilijk verbieden om de kerkdiensten van een andere gemeente in je eigen tijd online te beluisteren. Maar ze mogen wel van je vragen om gezamenlijk op te trekken met de rest van het gezin. 

Nu geef je aan dat je ook nog wel erg twijfelt of jouw bezwaren wel fundamenteel genoeg zijn om van gemeente te veranderen. Het lijkt me dat dit allereerst iets is waar je mee aan de slag moet (zie de artikelen hierover op Refoweb [o.a. over kerkkeuze, red.] ). Daarom zou ik je het volgende willen adviseren: denk er over na om op jezelf te gaan wonen, zodat je je verantwoordelijkheid en zelfstandigheid als volwassene volledig zelf kunt dragen. En gebruik dan de tijd die je nog bij je ouders woont om je bezwaren met betrekking tot de kerk verder te onderzoeken. 

Kandidaat J. de Wit