Genodigde voor homobruiloft

Ik heb een vraag met betrekking tot een uitnodiging voor een huwelijk van twee mensen van gelijk geslacht. Zelf zijn wij een stel (mannen) die tot bekering zijn gekomen en daardoor niet meer praktiserend zijn gaan leven, aangezien we geloven dat dit niet de bedoeling is. Nu zijn we over enige tijd uitgenodigd bij een stel (vrouwen) op hun bruiloft. We staan hier niet achter maar vinden het erg lastig wat hierin te doen. We zijn bang dat dit verkeerd opgevat zal worden en de relatie onder spanning zal zetten. Wat is hierin een bijbelse weg?

Beste genodigde voor homobruiloft,

Het is een goede maar ook spannende vraag die je stelt. Het is belangrijk om hier als reformatorische christenen over na te denken, want we zullen hier steeds meer mee te maken krijgen.

Ik stel me voor dat jullie twee dingen willen. Jullie willen trouw zijn aan de bijbelse waarheid over het huwelijk, maar ook aan jullie vriendschap met deze vrouwen. Dat plaatst jullie voor een moeilijk dilemma, want hoe kun je beide tegelijk doen? Jullie willen niet dat dit vrouwelijke stel denkt dat jullie instemmen met hun huwelijk, maar je wilt ook niet dat ze zich door jullie afgewezen voelen.   

Of er van één van beide sprake zal zijn, hangt mede af van hoe jullie relatie met hen is. Wat dat betreft, kun je het van twee kanten benaderen. Aan de ene kant weten ze hopelijk al hoe jullie er zelf in staan, omdat jullie het daar wel eens over gehad hebben. Het zal hen dan niet verrassen dat jullie moeite hebben met hun keuze. Als dat zo is, kun je aanwezig zijn bij hun huwelijk zonder de indruk te wekken dat jullie ermee instemmen. Ze zullen begrijpen dat jullie er zijn ondanks jullie bezwaren tegen hun huwelijk. Des te meer zullen ze het waarderen dat jullie er zijn.

Je kunt ook andersom redeneren. Als het goed is, heeft dit stel eerder al ervaren dat jullie een vriendschappelijke relatie met hen willen onderhouden. Jullie hebben dus bewezen dat je het oneens kunt zijn en toch van elkaar houden. Als dat zo is, kun je desnoods  wegblijven zonder de indruk te wekken dat jullie hen afwijzen. Want ze weten dat daarvan geen sprake is. Ergens las ik: “Sommige mensen kunnen al zoveel liefde hebben getoond dat hun vrienden een beslissing zouden begrijpen om een homohuwelijk niet bij te wonen.” 

Uit je vraag krijg ik de indruk dat die tweede redenatie bij jullie niet opgaat. Je schrijft dat het jullie relatie mogelijk onder spanning zal zetten als jullie je gezicht niet laten zien. Ze zullen het niet begrijpen. De vraag is dan of jullie iets kunnen met de eerste manier van redeneren. 

Maar hier wringt het dus. Want jullie vinden het niet bijbels als mensen van hetzelfde geslacht met elkaar trouwen. Daarvoor heeft God het huwelijk niet bedoeld. Kun je het dus verantwoorden om bij de sluiting van zo’n huwelijk aanwezig te zijn? Veel christenen zijn geneigd om op deze vraag met een beslist ‘nee’ te antwoorden. Hoewel daar wat voor te zeggen valt, wil ik toch een paar kanttekeningen maken bij zo’n beslist antwoord.

-Als christenen hebben we voortdurend te maken met mensen die een keuze maken die naar ons inzicht niet goed is. En toch vraagt de Heere Jezus ons om met hen te blijven omgaan. Dat deed Hij zelf ook. Hij zocht contact met bijvoorbeeld Zacheüs en de Samaritaanse vrouw bij de bron – dat deed Hij vóórdat ze tot bekering kwamen. Blijkbaar is op deze situaties niet van toepassing wat de Judasbrief in vers 22 schrijft: “U moet ook haten het onderkleed dat door het vlees bevlekt is.” Ik denk dat Judas met dit vers bedoelt dat we niet moeten leven alsof de zonde ons niet uitmaakt. Jezus ging met zondaren om, maar bleef zonde “zonde” noemen. Dat heeft ons ook in deze situatie iets te zeggen.

-Als we niet aanwezig willen zijn bij de sluiting van een homohuwelijk, moeten we wel consequent zijn. Want bij welke bruiloften kunnen we dan wél aanwezig zijn? Dan moeten we ons dus bij elke uitnodiging afvragen of we erachter staan dat deze twee mensen met elkaar trouwen. Er zijn heel wat heterohuwelijken die evenmin beantwoorden aan Gods bedoeling. Toch zijn er maar weinig christenen die daarom de uitnodiging weigeren om aanwezig te zijn bij -om maar een voorbeeld te noemen- de huwelijkssluiting tussen twee niet-christenen.
 
-We hoeven een homohuwelijk niet goed te keuren om te erkennen dat de liefde tussen twee homo’s oprecht en mooi kan zijn. We vinden dat die liefde niet op een seksuele manier geuit mag worden, maar dat maakt een homohuwelijk niet één en al slechtheid. Iemand schreef: “Daden van liefde worden niet waardeloos of liefdeloos omdat ze plaatsvinden in een lesbische relatie.” De kwestie is dus niet zo zwart-wit als we misschien denken. Het lijkt me dat jullie kunnen overwegen om toch te gaan, waarbij ik nog het volgende zou willen meegeven.

-Het is belangrijk dat jullie vrienden jullie aanwezigheid niet zien als een laten varen van jullie principes. Zoals ik al schreef, hoop ik dat die principes hen al duidelijk zijn. Zo niet, dan is het hoog tijd dat jullie daar eerlijk over zijn. We vinden dat vaak moeilijk, omdat we zogezegd niet willen polariseren. Maar als we een vriendschap alleen kunnen onderhouden als we onze principes inslikken, is het de vraag of die vriendschap wel de moeite waard is. Dat moet van twee kanten komen: zoals jullie hun keuze respecteren om te trouwen (wat iets anders is dan het ermee eens zijn), moeten zij respecteren dat jullie daar anders in staan.

-Persoonlijk kan ik me voorstellen dat ik alleen naar de receptie zou gaan, en niet -als die er is- de kerkelijke inzegening. Bij zo’n inzegening worden immers dingen over het huwelijk gezegd waar je het bijbels gezien niet mee eens kunt zijn. Ik zeg erbij dat ik een (reformatorisch) ouderstel ken dat juist andersom koos: ze gingen wel naar de kerkelijke inzegening (omdat ze hoe dan ook blij waren dat hun dochter het geloof niet vaarwel zei) en niet naar de receptie (omdat ze dan feest moesten vieren over iets waarmee ze veel moeite hadden).
 
-Je kunt erover nadenken wat je op de bruiloft tegen het bruiloftspaar wel en niet zegt. Een moeder vertelde: “Ik heb ze niet gefeliciteerd met hun huwelijk, maar ze wel Gods zegen toegewenst.” Het eerste kon ze niet over haar lippen krijgen, het tweede kon ze oprecht en zonder gewetenswroeging tegen haar zoon en schoonzoon zeggen.

Er valt hierover natuurlijk veel meer te zeggen. Ik heb hierover ooit een lezing gehouden voor de reformatorische stichting Ouders en Familie Rondom Anders gerichte mensen (OFRA). Die lezing kun je hier nalezen. 

Veel wijsheid gewenst - en zegen over jullie eigen relatie!

Met hartelijke groet,
Herman van Wijngaarden