Overbelast door rouw en verantwoordelijkheden

Ik ben een jonge vrouw van begin de twintig met een vraag die me al langere tijd bezig houdt. Een aantal jaren geleden is mijn moeder overleden. Sindsdien draag ik als oudste dochter veel verantwoordelijkheden binnen ons gezin. De andere kinderen dragen hier helaas niet in bij. Daarnaast ben ik bezig met de afronding van mijn studie, heb ik een parttime baan en run ik een small business met een paar medestudenten. Een enorm druk leven dus. Dit heeft wel eens geleid tot mentale en fysieke klachten. Ik leef dus eigenlijk al jaren in een staat van rouw waar ik eigenlijk geen tijd voor heb met een heel druk leven.

Eerlijk gezegd ben ik gewoon diep ongelukkig. Ik heb het idee dat ik niet lang een jeugd gehad heb en snak enorm naar vrijheid en een manier om eindelijk mezelf te leren kennen. Ik heb dus ook een diepe afkeer ontwikkeld voor allerlei potentiële verantwoordelijkheden. Ik stel me hyperonafhankelijk op en vind het lastig om op andere mensen te bouwen. Hierdoor zijn meerdere relaties stuk gelopen omdat mannen hier (soms begrijpelijk) moeite mee hadden. Alsnog blijft de wens voor een relatie wel, maar ik heb het idee dat ik hiermee jongens te kort doe. Mijn ervaring met mannen is dat zij erg de behoefte hebben aan warmte, vertrouwen en overgave van de vrouw en ondanks dat ik dan wel degelijk gevoelens heb, ben ik blijkbaar te koel en zelfstandig.

Daarnaast ben ik door mijn verantwoordelijkheden in mijn eigen familie tot de conclusie gekomen dat zolang ik me zo opstel maar niet moet beginnen aan een gezin. Ik heb stiekem gewoon geen zin om mezelf weer te moeten opofferen voor een ander totdat er niets meer overblijft. Ik denk niet dat ik een liefdevolle moeder zou kunnen zijn. Ook hierin denk ik dat ik een man tekort zou doen. Is het zondig om wel een relatie, maar geen kinderen te willen? Hoe kan ik een betere partner zijn? Kan ik als vrouw wel echt zelfstandig zijn maar alsnog een relatie hebben? Mag ik eigenlijk wel zo een afkeer hebben van mijn verantwoordelijkheden? Waarom voelt het moederschap voor mij en veel andere vrouwen als zo’n (soms onwenselijke) last en offer?

Beste vraagstelster,

Als ik je vraag zo lees dan kan ik maar tot één conclusie komen, namelijk dat je overbelast bent. Je moeder is jong overleden en je hebt als vanzelfsprekend meteen een grote verantwoordelijkheid voor het gezin op je genomen. Je hebt jezelf daarbij weggecijferd want het gezin moest immers verder. Omdat je ineens zoveel verantwoordelijkheden droeg en maar door moest gaan, ben je ook niet aan je eigen rouwproces toegekomen. Over je vader lees ik in je vraag helemaal niets. Was hij er niet of was hij slechts op de achtergrond aanwezig? Jij ging maar door en door en probeerde alle ballen in de lucht te houden totdat je uitgeput raakte, want zo komt dat op mij over. Ik vind het geweldig zoals je alle verantwoordelijkheden hebt opgepakt, maar zo dreig je er echt aan onderdoor te gaan. Je bent net 20 en het lijkt wel alsof je er al een heel leven van plichten en verantwoordelijkheden op hebt zitten. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?
  
Het zou op zijn minst goed zijn om met elkaar als gezin eens om de keukentafel te gaan zitten en een en ander door te spreken. Het kan toch niet zo zijn dat jij omdat je de oudste bent alle verantwoordelijkheden op je moet nemen? Zien je broers en zussen dan niet hoe zwaar dit is?
 

"Je bent helemaal geen koele vrouw, maar iemand die moet zien alle ballen in de lucht te houden en daarbij zichzelf teveel heeft weggecijferd"

Tegelijkertijd denk ik ook dat ieder gezinslid de handen vol heeft aan zichzelf om in deze situatie te overleven. Moeder is gestorven en dat is erg ingrijpend. Maar het zou goed zijn als alle kinderen er met elkaar uit komen hoe nu de taken verdeeld moeten worden. Je vader  heeft daar de belangrijkste taak. Hoe zwaar het ook is dat zijn vrouw is overleden, hij is toch de eerst verantwoordelijke om een en ander rondom zijn kinderen in zo goed mogelijke banen te leiden.
   
Je staat nu in een overlevingsmodus en dan heb je toch ook bijna geen tijd om aan een relatie voor jezelf te denken. Je bent helemaal geen koele vrouw, maar meer een vrouw die moet zien alle ballen in de lucht te houden en daarbij zichzelf en de eigen gevoelens teveel heeft weggecijferd. 

Ik denk dat het echt goed zou zijn als je zelf een deskundige zou hebben met wie je al deze dingen kunt bespreken en die met jou een weg hierin zoekt hoe toch ook ruimte voor jezelf te scheppen. En als dat is gebeurd, krijg je rust in je hoofd en komt er ook ruimte voor een relatie. Dat je het nu niet ziet zitten om later kinderen te krijgen, is heel begrijpelijk. Je hebt immers als het ware al een heel gezin grootgebracht en zit daar zelfs nog middenin en dus is het logisch dat er dan  geen ruimte is voor een eigen relatie en eventuele kinderen in de toekomst.
 
Ik denk dat je echt iemand moet gaan zoeken met wie je bij herhaling hierover kunt doorpraten. Je zou dat via de huisarts in gang kunnen zetten en kijk ook eens op de site van ikzoekchristelijkehulp.nl. Dan kun je alles wat je hebt weggestopt om te kunnen overleven doorpraten zodat er rust in je hoofd komt en je weer naar de toekomst kunt gaan kijken. 

Ik wens je veel sterkte.

Alie Hoek-van Kooten