Tweeërlei roeping

Is er sprake van een tweeërlei roeping tot het heil of is er één algemene welmenende roeping met tweeërlei uitwerking? Onze oudvaders (denk bijvoorbeeld aan Brakel en Calvijn) gebruiken regelmatig de uitdrukking tweeërlei roeping, maar als ik lees wat ze schrijven, lijkt me dat ze ten diepste toch bedoelen de uitwerking die deze roeping heeft. Mijn indruk is dat ze daarom verkeerd worden begrepen, waardoor het nu in de verkondiging van het evangelie vaak mis gaat. Gevolg is dat op de kansel de aanbieding van het heil (de nodiging) alleen voor de inwendig geroepenen is. Alle anderen wachten op een bijzondere openbaring dat ook zij inwendig geroepen worden/zijn. Twee vragen aan ds. C. Harinck:

1. Kunt u eens uitleggen hoe het precies zit?

2. Hebben Heidelbergse catechismus en Dordtse Leerregels juist om deze verwarring te voorkomen, niet bewust de termen uitwendig en inwendig laten rusten?

In tegenstelling tot wat  je denkt, wordt er reeds  door Johannes Calvijn gesproken over twee soorten van roeping. Hij baseert dit vooral op de tekst: “Velen zijn geroepen, maar weinigen uitverkoren.” Calvijn zegt er van: “Er is een algemene nodiging waarin God in gelijke mate zondaren tot Zich nodigt. Er is een bijzondere roeping, die God alleen de gelovigen waardig keurt. Door de innerlijke verlichting van Zijn Geest maakt God dat het gepredikte Woord een plaats vindt in hun harten.”
 
Je mag nooit geringschattend zeggen: het is maar een uitwendige roeping. Want die roeping is met ernst welgemeend. En hetzelfde dat roept en nodigt. Maar de onwil die het Woord ontmoet wordt toch alleen in het hart van de uitverkorenen weggenomen. Dat is onverdiend en bewijs van verkiezing.
  
Ik hoop dat dit zo duidelijk is. 

Met  heilbede,
Ds. C. Harinck