Genade voor zedendelinquent

De laatste tijd ging het in de media nogal eens over een Olympische volleyballer die een straf heeft uitgezeten voor seks met een minderjarige. Inmiddels is het tien jaar later en is hij succesvol volleyballer. Hij heeft zelf aangegeven spijt te hebben van zijn daden en het niet hadden moeten doen. Op sociale media is de kritiek echter niet van de lucht. Ook supporters van andere landen floten hem uit. Mij bekroop een gevoel van onbehagen. Hebben we als christen iemand die zegt berouw te hebben over een grove zonde te geloven? Of moeten we terecht afstand nemen van zo iemand?

Beste vriend(in),

Is er ook genade voor een zedendelinquent? Concreet vraag je of we ‘als christen’ iemand die zegt berouw te hebben over een grove zonde hebben te geloven. Nee, we doen niets af aan de ernst van zo’n situatie. Maar als er ergens gesproken wordt over recht en genade, dan moet je toch bij een christen zijn? Een echte christen weet wat het is om van genade te leven… Herken je dat?

Ongeacht deze situatie, moet ons uitgangspunt zijn dat wanneer iemand zijn straf heeft uitgezeten, hij dan ook weer opnieuw mag beginnen. Als iemand aangeeft berouw te hebben over een grove zonde, waarom zou ik hem dan niet geloven? Iemand die zijn zonden belijdt en laat, zal barmhartigheid geschieden – of geldt dat hier niet?

Natuurlijk voel ik ook aan dat het schuurt, wanneer zo’n iemand een publieke functie bekleedt of uitgekozen wordt een land te vertegenwoordigen. Vandaar ook de ophef daarover. Maar het mag voor ons geen reden zijn om iemand niet op zijn woord te geloven.

Met hartelijke groet,
Ds. J. A. Mol